Thursday, April 23, 2009
मन हळूच गाली हसले
अचानक इतका छान, गोड वारा सुटला ना..... मनात खट्याळ हसू उमटलं.... आणि मग...........
हा सुटला अल्लड वारा
मन पाकोळीगत झाले
रोमांचित काया सारी
मन हळूच गाली हसले
हे रंग मनाचे सारे
आकाशी कसे उमटले
जाणून गुपित ते गहिरे
मन हळूच गाली हसले
चाहुल खट्याळ कुणाची
मन अधिर अधिर का झाले
पाहून कपोली लाली
मन हळूच गाली हसले
आतूर मनाला सावर
कानात कोण कुजबुजले
नजरेची बघुनी भिरभिर
मन हळूच गाली हसले
लाजून चिंब भिजलेले
मन हिंदोळ्याचे झाले
आंदोलन घेता बुजरे
मन हळूच गाली हसले
जयश्री
Tuesday, April 21, 2009
छळतो अजूनही का
पाऊस कुणाला कसं वेड लावेल ते शब्दात सांगणं कठीण !! पण ह्या गझलेतून व्यक्त करायचा प्रयत्न केलाय.
पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का
जाळून काळजाला झरतो अजूनही का
ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले
मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का
तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले
देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का
होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची
उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का
पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा
विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का
आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या
मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का
जयश्री
Tuesday, April 07, 2009
यावा अशात साजण
सुटे बेभान हा वारा
फुले उरात शहारा
यावा अशात साजण
देत गुलाबी इशारा
हृदयाच्या सागरात
लाटा उठाव्या खट्याळ
प्रीतीशरांनी सख्याच्या
व्हावे पुरते घायाळ
सारी बंधने तोडून
उधळावा कैफ सारा
वेड्या मनाने मनाचा
द्यावा सोडून किनारा
निळाईने पसरावे
आकाशाच्या कुरणात
गाणी गावी अवखळ
द्वाड वा-याने कानात
खळे पडावे चंद्राला
यावे चांदणे वयात
बहरावी रातराणी
गंधाळावी सारी रात
नभदीप तारकांचे
हलकेच व्हावे मंद
प्रीतीफुलांच्या श्वासांनी
पांघरावा मधुगंध
जयश्री
Tuesday, March 24, 2009
ओसाड राजमार्ग
सोपं जगायची सवय झाली की ....
कठीण उत्तरं नकोशी होतात
थोडीशी बेरीज, वजाबाकी करुन
उत्तरं कशीबशी जुळवता येतात.
उगाच ती क्लिष्ट आकडेमोड कशाला
सापडतोच कुठला तरी वशिला
चढ उतार नकोच असतात
आडवळणं मग शोधली जातात
तीच वाट दाखवतो पुढच्या पिढीला नकळत
आडवळणाचेच बनत जातात..... राजमार्ग नकळत
मिरवत जातो दिमाखात त्याच मार्गावरुन
खरी वाट सोयिस्करपणे विसरुन
सवयी त्याच अंगवळणी पडतात
आणि खरे राजमार्ग ओसाड पडतात.
जयश्री
Sunday, March 22, 2009
अशक्य केवळ
तुझाच वावर मनात केवळ
निभाव आता अशक्य केवळ
नको अता ही उगाच जवळिक
पुन्हा मनाचे दुभंग केवळ
तुझ्यामुळे ही फितूर गात्रे
अता गुलामी तुझीच केवळ
तुझी जराशी झुळूक यावी
कसे जगावे उन्हात केवळ
नको नव्याने तुझी उधारी
हिशेब नव्हते हिशेब केवळ
जयश्री
Monday, March 16, 2009
दुसरा कुणीच नाही.....
पैशापरी जवळचा दुसरा कुणीच नाही
माणूस माणसाचा झाला कधीच नाही
गणगोत आप्त सारे जमले उगाच नाही
टाळूवरील लोणी उरले(पुरले) मुळीच नाही
शमले तसेच सारे देहातले निखारे
वणव्यास पावसाची नड भासलीच नाही
काळोख तुंबलेला दाही दिशात सारा
सूर्यात आग पुरती का पेटलीच नाही
डोळ्यात दाटलेले आभाळ मित्र झाले
पाऊस का सखा मग झाला कधीच नाही
सरणावरी कळाले उपभोग फार झाला
उपयोग जीवनाचा केला कधीच नाही
जयश्री अंबासकर
Thursday, March 12, 2009
तुझे चांदणे
तुझे स्वप्न माझ्याच स्वप्नात होते
तसे सोबतीच्या करारात होते
नको ना अता त्या निशेची प्रतिक्षा
तुझ्या मुक्त केसातही रात होते
पुन्हा जाग आली सुन्या मैफ़लीला
तुझे दाद देणे अकस्मात होते
नसावे नशीबात घायाळ होणे
तुझे तीर सारे पहा-यात होते
निशेला न ऐसेच वैराग्य आले
तुझे चांदणे ऐन बहरात होते
जयश्री
Sunday, March 08, 2009
भूल
भूल पडली सागराची चंद्रवर्खी रातीला
बंधने उधळून सारी ती निघाली भेटीला
चांदण्याचे माप ओलांडून अलगद उतरली
बावरी नव परिणिता जणु प्रियकराला बिलगली
सावळ्या सखी-साजणाचा नूर होता आगळा
मत्स्यगंधा रात्र झाली, अन् धुके चहूबाजुला
यामिनीचा मग रुपेरी साज हलके उतरला
धुंदले आकाश होते चंद्र होता साक्षीला
शांत झाली गाज तरीही गोड हुरहुर राहिली
का निशेची पैंजणे लाटांत त्या रेंगाळली
रात्र सरली, सागराचे गात्र जागत राहिले
अन् तटावर शिंपल्यांची फक्त उरली पाऊले
जयश्री
Monday, February 23, 2009
लज्जत सुखाची
लेवून तवंग सुखाचा
आयुष्य बनतं गुळचट
न अडचणींचे डोंगर आडवे
न आशांचे किल्ले रासवट
ऐश्वर्याच्या सरळसोट, उंचच उंच भिंती
न कुठे अश्रूंचा कोनाडा, न कुठे दु:खाची पणती
प्रकाशाची दारं उघडी सताड
रात्रीचा अंधारही कुंपणाच्या पल्याड
असतं आयुष्य असं
बेचव आणि अळणी
जरी पाऊस सुखाचा,
तोंडात मिठाची गुळणी
सुखाला हवी खरी, फोडणी खमंग दु:खाची
हिंग थोडा चिंतेचा अन् मोहरी हवी कष्टांची
तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी
सुखाची अशा मग लज्जतच न्यारी.
जयश्री
Friday, January 09, 2009
गुलाबी चांदणे
असाच तो अधून मधून जेव्हा डोकावतो मनात......तेव्हा मनातल्या भावना वेगळ्याच रुपानं बाहेर पडतात....
घुमे रानशीळ गोड कशी पानात पानात
फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात
लागे चाहुल तयाची मन आतूर आतूर
उरी गोड थरथर, लाज करी चूर चूर
कुणी उकलले माझे आज गुपित गुपित
फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात
आठवांचे सोनसळी, ऊन केशर केशर
तुझ्या वनात बसंती, मन मोहर मोहर
गाणे गाई वारा तुझे माझ्या कानात कानात
फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात
दिस भुलाव्याचे कसे, जाती छळत छळत
नादावले कशी बाई तुझ्या खेळात खेळात
न्हाऊनिया झाले चिंब तुझ्या रंगात रंगात
फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात
जयश्री
Monday, December 01, 2008
नवाच तू ... नवीच मी
मनासारख्या जोडीदारासोबत आयुष्याची २२ वर्ष .... अन तरीही नवाच तू...नवीच मी :)
आयुष्य मी गुंफले
भोवती सख्या तुझ्या
स्वर्ग गवसला मला
भोवती सख्या तुझ्या
श्वास तू, मधुमास तू
सोबती हवास तू
तुझ्याविना अपूर्ण मी
आस तू, खास तू
आरंभ तू, अंत तू
गीत तू, संगीत तू
आयुष्य हे चांदणे
फ़क्त सदा हास तू
जयश्री
Wednesday, November 26, 2008
तू दिलेल्या वेदना
माझी ही गझल मायबोलीच्या प्रातिनिधीक गझल संग्रहासाठी निवडल्या गेलीये.
तू दिलेल्या वेदना मी गात नाही
ती उधारी चुकविणे नशिबात नाही
पेलणे गांडीव तुजला शक्य नाही
मनगटी दुबळ्या तुझ्या ती बात नाही
भोगण्याचा शाप आहे नंदिनीला
आजही का आग प्रतिकारात नाही
जी नशा युद्धातल्या मरणात आहे
ती नशा लाचार या जगण्यात नाही
उंब-याशी थांबले पाऊल माझे
स्वागताला आसवे दारात नाही
का जपावे व्यर्थ मी झोळीस माझ्या
आज पुरते दु:ख ही पदरात नाही
जयश्री
Sunday, November 23, 2008
कधीच नाही
का बंध रेशमाचे जुळले कधीच नाही
चित्रात रंग माझ्या भरले कधीच नाही
त्या सावळ्याच होत्या रात्री फिरून माझ्या
देहात चांदणे मग फुलले कधीच नाही
बरसात ही सुरांची तव मैफ़लीत होते
मज त्या सरींत भिजणे जमले कधीच नाही
डोळ्यात जागलेल्या रात्री कितीक माझ्या
स्वप्नात भेटणे तुज सुचले कधीच नाही
जखमा दिल्या जगाने, बुजल्या तशाच सा-या
का घाव तू दिलेले भरले कधीच नाही
जग जिंकले सदा मी, जिंकेन मी पुन्हा ते
का जिंकणे तुला मज जमले कधीच नाही
जयश्री
Tuesday, November 18, 2008
रितेपण
श्वासांचं गुदमरणं काही नवीन नाही आताशा
तू मनात नुसता डोकावलास जरी..
तरी एक मोठ्ठा आवंढा घशात...
आणि मनाची उलाघाल थेट डोळ्यांपर्यंत.
...
वर्तमानातल्या प्रत्येक गोष्टीला
तुझ्याशी रिलेट करणं....
आपसूकच !!
पण तू कुठेच नसल्यामुळे आलेलं रितेपण...
असंच गुदमरतं....व्यक्तच होता येत नाही त्याला.
अधून मधून स्वप्नांचं खेळणं येतं मदतीला
खेळत बसते तास् न् तास
अगदी भान हरपून....
तुझ्याशीच असतो डाव मांडलेला
पण जिंकणार तूच...
मी मात्र तुझ्या विजयावर कायम खुश...
तुझ्या जिंकण्याचं मला नेहेमीच कौतुक वाटतं.
तुझ्यावर विजय मिळवावा असं कधी वाटलंच नाही मला
पण....
एकदा तरी मलाही जिंकू दे ना....
मी जिंकल्यावर कधी तरी टाळ्या वाजव...
अगदी मनापासून...
मलाही आवडेल रे ते....!!
...
राहिलं....
असू दे.
पण खेळ नको संपवूस रे...
मला खेळायचंय तुझ्यासोबत.
तुझ्या प्रत्येक विजयी खेळीचा भागीदार व्हायचंय
प्लीज...
...
कंटाळलास का रे...
नाही त्रास देणार मी तुला...
नाही बोलावणार खेळायलाही
पण.... मला सांग..
तुला मी आठवेन ना रे....
खूप खूप दूर गेल्यावरही...
कधी तरी...
एकदा तरी...
जयश्री
Saturday, October 25, 2008
दिवाळीच्या फ़राळी शुभेच्छा !
Monday, September 22, 2008
जरा जरा तू तसा
असा रे कसा तू....... माझ्या अगदीच वेगळा !! कदाचित म्हणूनच तू मला आवडतोस :) पण मला कोडं मात्र नेहमीच पडतं......
जरा जरा तू तसा,
जरा जरा मी अशी
रंग वेगळे जरी
प्रीत ही अशी कशी
शब्द ना तुझ्याकडे
मौनखेळ हा तुझा
नेत्र फ़क्त बोलती
मूकभावना तुझ्या
माझेच मुक्त बोलणे
अवखळ सरीता जशी
बोलक्या मौनातली
प्रीत ही अशी कशी
शर्वरी उन्मुक्त मी
चंद्र तूच लाजरा
रम्य एकांती का
लांब तू जरा जरा
तारका खट्याळ मी
मोहवू तुला कशी
चंद्र तारकातली
ओढ ही अशी कशी
दाटले आभाळ तू
अवनी आतूर मी
धुंद बरसणे तुझे
तृप्त मी, पूर्ण मी
प्रीत आगळी तुझी
रीत ही अशी कशी
मात मीच देऊनी
तुझीच जीत रे कशी
जयश्री अंबासकर
जरा जरा तू तसा,
जरा जरा मी अशी
रंग वेगळे जरी
प्रीत ही अशी कशी
शब्द ना तुझ्याकडे
मौनखेळ हा तुझा
नेत्र फ़क्त बोलती
मूकभावना तुझ्या
माझेच मुक्त बोलणे
अवखळ सरीता जशी
बोलक्या मौनातली
प्रीत ही अशी कशी
शर्वरी उन्मुक्त मी
चंद्र तूच लाजरा
रम्य एकांती का
लांब तू जरा जरा
तारका खट्याळ मी
मोहवू तुला कशी
चंद्र तारकातली
ओढ ही अशी कशी
दाटले आभाळ तू
अवनी आतूर मी
धुंद बरसणे तुझे
तृप्त मी, पूर्ण मी
प्रीत आगळी तुझी
रीत ही अशी कशी
मात मीच देऊनी
तुझीच जीत रे कशी
जयश्री अंबासकर
Saturday, May 24, 2008
ऊफ़.......!!
आजकालच्या मुलांची खरंच दया येते... त्यांना कशा कशा दिव्यातून जायला लागतं.... आणि त्यांच्यामुळे त्यांच्या आईवडिलांना सुद्धा..... अशाच एका दिव्यातून तावून सलाखून बाहेर पडलेली आणखी एक हिंदी कविता :)
उफ़ ! ये टेलीफ़ोन की घंटीटेलीफ़ोन की घंटी बजी
खुषहाली की लहर फ़ैली
प्रियजनोंके आने की
हमको ये खुषखबर मिली
टेलीफ़ोन की घंटी बजी
दिल की धडकन तेज हुई
दादाजी की तबियत की
चिंता थोडी कम हुई
टेलीफ़ोन की घंटी बजी
कैसी उलझन फ़िर दे गई
उफ़ ! ये कैसी मुसीबत है
बजी नही तो भी गम है
टेलीफ़ोन की घंटी का है
जीवन मे नाता ऐसा
सुख दुख मे वो साथ हमारे
शोर लगे मीठा उसका
जयश्री
Wednesday, April 30, 2008
आई
माझ्या मुलाला शाळेत आईवर कविता लिहून आणायला सांगितली होती पण हिंदीतून.... नेटवर शोधली खूप पण मिळाली नाही.... मग काय अस्मादिकांनीच थोडा प्रयत्न केला आणि ही कविता जन्माला आली.
मेरी माँ.... तुझे सलाम !!
प्रेममयी तुम न्यारी सी तुम
सुखद क्षणों की एक फ़ुहार तुम
ठंड लगे तब गरम धूप तुम
तपती आग में नरम छाव तुम
डर लागे तब आश्वासक तुम
जब हूँ अकेला मित्र खास तुम
हरेक जीत में उत्सव हो तुम
हर पीडा में सांत्वन हो तुम
मेरे तन में, मेरे मन में
सदा बसी तुम, सदा साथ तुम
यदी तुम्हे देखना है भगवन्
आ जाओ मेरे घर में तुम
मेरी माँ है मेरा भगवन्
मेरी माँ है मेरा जीवन
तुझको पाकर धन्य हो गया
माँ हैं तुझको शत शत वंदन
जयश्री
मेरी माँ.... तुझे सलाम !!
प्रेममयी तुम न्यारी सी तुम
सुखद क्षणों की एक फ़ुहार तुम
ठंड लगे तब गरम धूप तुम
तपती आग में नरम छाव तुम
डर लागे तब आश्वासक तुम
जब हूँ अकेला मित्र खास तुम
हरेक जीत में उत्सव हो तुम
हर पीडा में सांत्वन हो तुम
मेरे तन में, मेरे मन में
सदा बसी तुम, सदा साथ तुम
यदी तुम्हे देखना है भगवन्
आ जाओ मेरे घर में तुम
मेरी माँ है मेरा भगवन्
मेरी माँ है मेरा जीवन
तुझको पाकर धन्य हो गया
माँ हैं तुझको शत शत वंदन
जयश्री
Sunday, March 09, 2008
आमंत्रण
Tuesday, February 19, 2008
योग कांचनाचा
आयुष्य स्वत:साठी जगणारे भरपूर लोक असतात पण स्वत:चं आयुष्य फ़क्त दुस-यांसाठी देणारे फ़ार थोडे लोक असतात........ अशोक हा त्यातलाच ...... माझ्या नणंदेचा नवरा ...... त्याने आयुष्याचं अर्धशतक दमदारपणे झळकवलं त्याच्या ५० व्या वाढदिवशी पुढच्या झुंजार शतकी खेळीसाठी दिलेल्या ह्या शुभेच्छा !
प्रिय अशोक,
आयुष्याचा मध्य आला
कांचनाचा योग आला
तृप्त या तव जीवनाचा
दुग्धशर्करायोग आला
ऋण ते मातापित्याचे
केव्हाच तू उतरुन गेला
बंधु-भगिनींना सदा तू
संकटी तारुन गेला
सहजीवनाचा तू असा
समृद्ध पाया रोवला
शिरी राणीच्या तुझ्या तू
प्रिती तुरा रे खोवला
धाक असूनी आदराचा
मित्र बनला तू मुलांचा
गुंफ़ली नाती अशी तू
प्रिय बनला हर दिलाचा
जीवनी तुझिया सदा या
घडो आनंद सोहळे
लाभो तुला हे दीर्घ आयु
सार्थ आणिक आगळे
वर्धापनाच्या या दिनी रे
एक आहे मागणे
नित्य आम्हाला दिसू दे
गोड तव हे हासणे
जयश्री
Labels: मराठी
Thursday, December 13, 2007
अवगुंठन
ही मायबोलीच्या २००७ च्या दिवाळी अंकात प्रसिद्ध झालेली कविता
उगाचंच बिचारी वाटते माझी मी मलाच...
तुझ्याशिवाय....
सगळंच तुझ्या अवगुंठनात बांधलेलं
सोडवू म्हटलं तर अजूनच आवळणारं
कसा घेणार रे मी मोकळा श्वास...
कसली होतेय तडफड... कळतंय का तुला काही
तुला कधी ते समजणारच नाही
तुला भेटायची ओढ
आणि तू जाताना दाटून आलेले कढ...
तुझी बेफ़िकीरी मात्र तश्शीच !
राग राग येतो अगदी...
चिडलेली छान दिसतेस म्हणे ......
....
बोलतानाही तेच
सगळं मीच डोळ्यातून वाचून काढायचं
माझेही शब्द माझेच आणि तुझेही
तू फक्त डोळ्यांनी बोलणार
बडबड फ़क्त माझीच
.....
आता मी सुद्धा बोलणार नाहीये
ठरवलंच आहे मी तसं........
......
...
अरे पण हे काय ...
तू रडतो आहेस....
मी बोलावं म्हणून .... ?
जे जे तू बोलावंस असं वाटायचं
ते आता बोलतो आहेस......
.....
..
उशीर केलास रे जानू.......
.....
आणि फ़ोटोवर हा गुलाबाचा हार काय चढवला आहेस
तुला माहितीये ना....
मला मोगरा आवडतो ते...
कधी सुधारणार आहेस रे राजा...
जयश्री
उगाचंच बिचारी वाटते माझी मी मलाच...
तुझ्याशिवाय....
सगळंच तुझ्या अवगुंठनात बांधलेलं
सोडवू म्हटलं तर अजूनच आवळणारं
कसा घेणार रे मी मोकळा श्वास...
कसली होतेय तडफड... कळतंय का तुला काही
तुला कधी ते समजणारच नाही
तुला भेटायची ओढ
आणि तू जाताना दाटून आलेले कढ...
तुझी बेफ़िकीरी मात्र तश्शीच !
राग राग येतो अगदी...
चिडलेली छान दिसतेस म्हणे ......
....
बोलतानाही तेच
सगळं मीच डोळ्यातून वाचून काढायचं
माझेही शब्द माझेच आणि तुझेही
तू फक्त डोळ्यांनी बोलणार
बडबड फ़क्त माझीच
.....
आता मी सुद्धा बोलणार नाहीये
ठरवलंच आहे मी तसं........
......
...
अरे पण हे काय ...
तू रडतो आहेस....
मी बोलावं म्हणून .... ?
जे जे तू बोलावंस असं वाटायचं
ते आता बोलतो आहेस......
.....
..
उशीर केलास रे जानू.......
.....
आणि फ़ोटोवर हा गुलाबाचा हार काय चढवला आहेस
तुला माहितीये ना....
मला मोगरा आवडतो ते...
कधी सुधारणार आहेस रे राजा...
जयश्री
Wednesday, November 28, 2007
उपेक्षित
का वाटतं इतकं निराधार.......
शब्दांशिवाय....
ते सुद्धा मुद्दाम करतात अडवणूक
जाणूनबुजून....
मला हतबल होताना बघून,
विजयोन्मादानं अधिकच उधळतात
त्यांना गोळा करण्यातच थकायला होतं
हातात आलेल्या चार-पाच शब्दांचीच जुळवाजुळव करावी तर....
तेच अंगावर येतात
मी गुदमरते....
याचकासारखी हात पसरते
भीक नकोय....
माझेच हवेत मला
....
..
पण माझ्या दुबळ्या हाकेला दुर्लक्षून
ते सरळ निघून जातात
आणि मी ....
मी रहाते तशीच उपेक्षित !
नि:शब्दातून व्यक्त व्हायची सवय करायला हवी आता....
जयश्री
शब्दांशिवाय....
ते सुद्धा मुद्दाम करतात अडवणूक
जाणूनबुजून....
मला हतबल होताना बघून,
विजयोन्मादानं अधिकच उधळतात
त्यांना गोळा करण्यातच थकायला होतं
हातात आलेल्या चार-पाच शब्दांचीच जुळवाजुळव करावी तर....
तेच अंगावर येतात
मी गुदमरते....
याचकासारखी हात पसरते
भीक नकोय....
माझेच हवेत मला
....
..
पण माझ्या दुबळ्या हाकेला दुर्लक्षून
ते सरळ निघून जातात
आणि मी ....
मी रहाते तशीच उपेक्षित !
नि:शब्दातून व्यक्त व्हायची सवय करायला हवी आता....
जयश्री
Tuesday, November 27, 2007
नव्हाळी
प्रीत ही जुनी जरी, रीत ही नवी नवी
जोड हा जुना जरी, ओढ ही नवी नवी
खेळ हा जुना जरी, डाव हा नवा नवा
वाद हा जुना जरी, संवाद हा नवा नवा
शब्द हे जुने जरी, वेध हे नवे नवे
गूढ हे जुने जरी, उकलणे नवे नवे
गीत हे जुने जरी, संगीत हे नवे नवे
गुंतणे जुने परी, सावरणे नवे नवे
गोडवा जुना जरी, स्वाद हा नवा नवा
वेग हा जुना जरी, आवेग हा नवा नवा
ताटवा जुना जरी, गंध हा नवा नवा
तोच चांदवा जरी, गारवा नवा नवा
बरसणे जुने जरी, भिजवणे नवे नवे
बहर तो जुना जरी, फ़ुलवणे नवे नवे
साद ही जुनी जरी, गवसणे नवे नवे
समजणे जुने जरी, उमजणे नवे नवे
जयश्री
जोड हा जुना जरी, ओढ ही नवी नवी
खेळ हा जुना जरी, डाव हा नवा नवा
वाद हा जुना जरी, संवाद हा नवा नवा
शब्द हे जुने जरी, वेध हे नवे नवे
गूढ हे जुने जरी, उकलणे नवे नवे
गीत हे जुने जरी, संगीत हे नवे नवे
गुंतणे जुने परी, सावरणे नवे नवे
गोडवा जुना जरी, स्वाद हा नवा नवा
वेग हा जुना जरी, आवेग हा नवा नवा
ताटवा जुना जरी, गंध हा नवा नवा
तोच चांदवा जरी, गारवा नवा नवा
बरसणे जुने जरी, भिजवणे नवे नवे
बहर तो जुना जरी, फ़ुलवणे नवे नवे
साद ही जुनी जरी, गवसणे नवे नवे
समजणे जुने जरी, उमजणे नवे नवे
जयश्री
Monday, November 12, 2007
पुत्रकामेष्टी
बोलायचंय खूप... पण.... शब्दच आटलेत
कधी कधी ह्या कुबड्या सुद्धा अगदीच अधू होतात
आधाराच्या ऐवजी पांगळेपणच देतात
आणि मग चिडचिड होत रहाते आतल्या आत
आतली धुमस, घुसमट बाहेर पडायला हवीये आता
कुठल्याही भावनेला पुरुन उरणारी....!
संवेदनेच्या पलीकडलं काहीतरी आत रुजतंय....... वाढतंय
आणि तटतटून बाहेर यायचा प्रयत्न करतंय
पण कसं येणार बाहेर...
ह्या वांझपणातून कोण सोडवेल आता
कुणा दुर्वासाचा वर.....
की करावा लागणार पुत्रकामेष्टी यज्ञ ...!
जयश्री
कधी कधी ह्या कुबड्या सुद्धा अगदीच अधू होतात
आधाराच्या ऐवजी पांगळेपणच देतात
आणि मग चिडचिड होत रहाते आतल्या आत
आतली धुमस, घुसमट बाहेर पडायला हवीये आता
कुठल्याही भावनेला पुरुन उरणारी....!
संवेदनेच्या पलीकडलं काहीतरी आत रुजतंय....... वाढतंय
आणि तटतटून बाहेर यायचा प्रयत्न करतंय
पण कसं येणार बाहेर...
ह्या वांझपणातून कोण सोडवेल आता
कुणा दुर्वासाचा वर.....
की करावा लागणार पुत्रकामेष्टी यज्ञ ...!
जयश्री
Tuesday, May 22, 2007
हुंदका साधा तुझा
हुंदका साधा तुझा सांगून गेला
झाकलेली वेदना बोलून गेला
पाहुनी तव लोचनी आभाळ काळे
अंतरी पाऊस हा बरसून गेला
सावरु मी हा कसा संसार माझा
मांडलेला डाव तो उधळून गेला
प्रीत माझ्या अंगणी बहरेल कैसी
कोवळे अंकूर तो जाळून गेला
ओळखीचे हास्य तो विसरुन गेला
राहता तो ही दुवा निखळून गेला
वावडे होते जरी तुज मैफ़लीचे
सूर का मग आगळे छेडून गेला
मी अशी दुबळी पुन्हा त्याच्यासमोरी
चेहरा संपूर्ण तो वाचून गेला
वाट माझी ही अशी अंधारलेली
आठवांनी का अशी उजळून गेला
जयश्री
झाकलेली वेदना बोलून गेला
पाहुनी तव लोचनी आभाळ काळे
अंतरी पाऊस हा बरसून गेला
सावरु मी हा कसा संसार माझा
मांडलेला डाव तो उधळून गेला
प्रीत माझ्या अंगणी बहरेल कैसी
कोवळे अंकूर तो जाळून गेला
ओळखीचे हास्य तो विसरुन गेला
राहता तो ही दुवा निखळून गेला
वावडे होते जरी तुज मैफ़लीचे
सूर का मग आगळे छेडून गेला
मी अशी दुबळी पुन्हा त्याच्यासमोरी
चेहरा संपूर्ण तो वाचून गेला
वाट माझी ही अशी अंधारलेली
आठवांनी का अशी उजळून गेला
जयश्री
Friday, April 13, 2007
सारे तुझ्यात आहे
आभास चांदण्याचा या लाजण्यात आहे
जे जे मला हवेसे सारे तुझ्यात आहे
तेजाळती कशा या बंदिस्त दोन ज्योती
ही आगळी दिलेरी तव काजळात आहे
ह्या सावळ्य़ा मुशीचे सौंदर्य जीवघेणे
जादू परी तुझी या साधेपणात आहे
स्वीकारुनी गुलामी बेचैन रात आहे
चंद्रात आज माझ्या ही खास बात आहे
संकेत हे गुलाबी, आवेग हा शराबी
केसात माळलेल्या या मोगर्यात आहे
ही आग मारव्याची ह्या गारव्यात आहे
गाफ़ील यौवनाची संपूर्ण मात आहे
जयश्री
जे जे मला हवेसे सारे तुझ्यात आहे
तेजाळती कशा या बंदिस्त दोन ज्योती
ही आगळी दिलेरी तव काजळात आहे
ह्या सावळ्य़ा मुशीचे सौंदर्य जीवघेणे
जादू परी तुझी या साधेपणात आहे
स्वीकारुनी गुलामी बेचैन रात आहे
चंद्रात आज माझ्या ही खास बात आहे
संकेत हे गुलाबी, आवेग हा शराबी
केसात माळलेल्या या मोगर्यात आहे
ही आग मारव्याची ह्या गारव्यात आहे
गाफ़ील यौवनाची संपूर्ण मात आहे
जयश्री
Saturday, April 07, 2007
मोहर नात्याचा
मोहर नात्याचा
का गुंतत जातो आपण
नात्याच्या गुंत्यात
का आवळत जातो गाठी
अपेक्षांच्या बंधनात
नात्याचा हा नाजूक बहर
कोमेजत जातो नकळत
अपेक्षांच्या ओझ्यानं
झडत जातो नकळत
नातं मनसोक्त फुलू द्यावं
रानफुलासारखं
मोकळं त्याला विहरु द्यावं
स्वच्छंदी पाखरासारखं
नाती नकोत मौसमी
भूछत्र्यांसारखी
कायम हसत बहरावी ती
गुलमोहरासारखी
नकोत फुलं भरमसाठ
नात्याच्या ताटव्यात
डौलदार तुरे मात्र
हमखास असावे त्यात....!
जयश्री
का गुंतत जातो आपण
नात्याच्या गुंत्यात
का आवळत जातो गाठी
अपेक्षांच्या बंधनात
नात्याचा हा नाजूक बहर
कोमेजत जातो नकळत
अपेक्षांच्या ओझ्यानं
झडत जातो नकळत
नातं मनसोक्त फुलू द्यावं
रानफुलासारखं
मोकळं त्याला विहरु द्यावं
स्वच्छंदी पाखरासारखं
नाती नकोत मौसमी
भूछत्र्यांसारखी
कायम हसत बहरावी ती
गुलमोहरासारखी
नकोत फुलं भरमसाठ
नात्याच्या ताटव्यात
डौलदार तुरे मात्र
हमखास असावे त्यात....!
जयश्री
Monday, April 02, 2007
असेच काही घडून यावे
निवांत संध्या हवा नशीली
असे बहाणे मिळून यावे
खट्याळ लाटा गळ्यात गाणी
असे तराणे जुळून यावे
भल्या पहाटे कधी तरी तू
लपून यावे, जपून यावे
तरंग माझ्या मनी उठावे
असेच काही घडून यावे
गुलाब गाली फुलून यावे
दवापरी मी टिपून घ्यावे
सवाल सारे विरून जावे
असेच काही घडून यावे
तुझ्या सवे या फितूर गात्री
नवेच गाणे सजून यावे
पुन्हा पुन्हा मी जगून घ्यावे
असेच काही घडून यावे
जयश्री
असे बहाणे मिळून यावे
खट्याळ लाटा गळ्यात गाणी
असे तराणे जुळून यावे
भल्या पहाटे कधी तरी तू
लपून यावे, जपून यावे
तरंग माझ्या मनी उठावे
असेच काही घडून यावे
गुलाब गाली फुलून यावे
दवापरी मी टिपून घ्यावे
सवाल सारे विरून जावे
असेच काही घडून यावे
तुझ्या सवे या फितूर गात्री
नवेच गाणे सजून यावे
पुन्हा पुन्हा मी जगून घ्यावे
असेच काही घडून यावे
जयश्री
Friday, March 30, 2007
नवरस
नवरसांचा हा आविष्कार घडवून आणला आमच्या महाराष्ट्र मंडळानं. आमच्या वार्षिक संमेलनाची नवरसाची थीम मी अशी शब्दबद्ध केली. संगीतबद्ध केलं होतं विवेक काजरेकरांनी आणि गायक विवेक आणि मी.
तुम्ही ऐकूही शकता इथे
शृंगार रस
शृंगार मी प्रेमी जीवांचा
मीत हृदयी रुजवतो
स्पंदनातून इश्क पसरुन
मीलनी मी बरसतो
स्वप्नील मी, मदहोश मी
लाज-या प्रीतीत मी
साक्ष प्रणयाचीच मी अन्
चांदव्यातील आग मी
भयानक रस
उरी धडधड जागते अन्
कापते का ही तनू
प्राण का कंठास येतो
बोबडी वळते जणू
अस्तित्व माझे हे असूरी
जागवी भय अंतरी
उडे गाळण ही भल्यांची
दृष्टी टाकीन मी जरी
हास्य रस
तुषार माझे उडती जेथे
सुहास्य तेथे खळाळते
चैतन्याचे अल्लड वारे
मनी मानसी सळसळते
भेदभाव ना कोणासाठी
राजा रंका मी न वेगळा
दु:खाला तो नाही थारा
आनंदाचा सर्व सोहळा
बीभत्स रस
ओंगळवाणे रुप लाभले
बघुनी मला जन शहारती
नको वाटते दर्शन माझे
टाळून मज परी ते जाती
घृणाच सारी माझ्या पदरी
एकांताची साथ मला
तिरस्कार मी सदा झेलतो
बीभत्स म्हणती सर्व मला
करुण रस
नजर ओली, उरी हुंदका
मनात देवाचा धावा
दोन जीवांची विरही तगमग
तिथेच माझा जन्म नवा
दु:खाशी मी जरी जखडलो
मृत्यूशी झुंजतो सदा
कारुण्याचा सागर मी जरी
डोळे पुसतो मीच पुन्हा
वीर रस
शस्त्र शोभते माझ्या हाती
मीच शायरी वीरांची
रक्त उसळते,पेटून उठते
ऐकूनी गाथा शौर्याची
शूर शिपाई माझे साथी
नाही जागा दुबळ्याला
नको म्यान अन् नको विसावा
रक्त हवे तलवारीला
अद्भूत रस
स्वप्नी रमविते, स्वप्नी नेते
बाग फुलविते स्वप्नी मी
झिम्मा खेळत सवे प-यांच्या
गीत गोजिरे गाते मी
जादू, राक्षस, भूत, चेटकी
दुनिया माझी ही न्यारी
भूल पाडते, चटक लाविते
या जगती मी राज्य करी
रौद्र रस
गुलाम माझी सारी दुनिया
सैतानाचा साथी मी
हाहाकार मी उडवून देतो
दिसेल ते ते तुडवून मी
आगमनाची नांदी माझ्या
देई दर्शन भयकारी
समोर येईल त्याला चिरडून
तांडव करितो उरावरी
शांत रस
अवनीवरचा दूत शांतीचा
आश्रय देतो सकल जना
हारुन दु:खे जगताची मी
सांत्वन देतो श्रांत मना
ओंकाराचे संजीवन मी
भक्तीरसाचा मी दाता
पखरण करतो वात्सल्याची
तिन्ही जगाचा मी त्राता
जयश्री
Wednesday, March 28, 2007
बुरख्यातला सूर्य
काल अचानक माझ्यासमोर अगदी टिपिकल सौदी बायका आल्या..... नवर्यासोबत अगदी दबून असलेल्या. त्या नवर्याच्या चेहर्यावर इतकी मग्रुरी होती ना. जणू काय त्या सगळ्या बायका त्याची मालमत्ता होती आणि त्याला जसा हवा तसा वापर तो करु शकत होता. त्या बायकांचे वाकलेले खांदे, झुकलेल्या नजरा बघून अगदी कसंतरीच झालं आणि मनात विचार आला.......
बुरख्याआडच्या वेदना... गुरफटून राहतात तशाच
सोन्याचा मुलामा चढवून...मिरवत राहतात अशाच
तेलाच्या खाणीतलं ऐश्वर्य जगापुढे दाखवताना
पैसा आणि मग्रुरीच्या कैफ़ात दुनियेला झुकवताना
दुर्लक्ष करतात........
त्या काळ्या बुरख्याआड चिणून टाकलेल्या संवेदनांकडे....
दाबून टाकतात ते सारे उसासे.
छोट्याशा डोळ्यांच्या फटीतून... कावर्याबावर्या नजरा
भिरभिरत राहतात फ़क्त
सवयच होऊन गेलेली त्यांच्या उमाळ्यांना
दबून रहायची.
त्या छोट्याशा फ़टीतूनच अनुभवायची दुनिया.
बुरखे सुद्धा काळेच
पुरुषी अहंकारासारखे...!
कुठल्याही रंगाच्या भावनेला काळवंडून टाकणारे.
त्या उदासी आवरणाला आता रंगाचंच वावडं झालेलं...
फुलण्याची....खुलण्याची स्वप्नंच करपलेली....
वखवखलेल्या वासनेची पूर्ती.....हे एकच काम उरलेलं,
बुरख्यावरची जरतारी कलाबतूच काय ती थोडी हसते
बाकी सगळं भकास.....!
कधीतरी एखादी ठिणगी ह्या काळ्याशार अंधारात....
पेटून उठेल... आणि उजळेल आसमंत थोडावेळ....!
अशी आशा तरी जागत असेल हा ह्यांच्या मनात....?
की ह्या अंधाराची सोबतच आता त्यांना हवीहवीशी वाटत असेल....
नुसतेच प्रश्न.....!
जितक्या जमिनी, तितकेच अंधार
पण उगवणारा सूर्य एकच.
तो कितीसा पुरणार सगळ्यांना....!
आता अंधारालाच पेटून उठावं लागणार आहे कधी ना कधी
फाडून टाकावे लागणार आहेत....स्वत:चे बुरखे स्वत:च
आणि जन्माला घालावा लागणार आहे आपला स्वत:चा सूर्य !
बुरख्याआडच्या वेदना... गुरफटून राहतात तशाच
सोन्याचा मुलामा चढवून...मिरवत राहतात अशाच
तेलाच्या खाणीतलं ऐश्वर्य जगापुढे दाखवताना
पैसा आणि मग्रुरीच्या कैफ़ात दुनियेला झुकवताना
दुर्लक्ष करतात........
त्या काळ्या बुरख्याआड चिणून टाकलेल्या संवेदनांकडे....
दाबून टाकतात ते सारे उसासे.
छोट्याशा डोळ्यांच्या फटीतून... कावर्याबावर्या नजरा
भिरभिरत राहतात फ़क्त
सवयच होऊन गेलेली त्यांच्या उमाळ्यांना
दबून रहायची.
त्या छोट्याशा फ़टीतूनच अनुभवायची दुनिया.
बुरखे सुद्धा काळेच
पुरुषी अहंकारासारखे...!
कुठल्याही रंगाच्या भावनेला काळवंडून टाकणारे.
त्या उदासी आवरणाला आता रंगाचंच वावडं झालेलं...
फुलण्याची....खुलण्याची स्वप्नंच करपलेली....
वखवखलेल्या वासनेची पूर्ती.....हे एकच काम उरलेलं,
बुरख्यावरची जरतारी कलाबतूच काय ती थोडी हसते
बाकी सगळं भकास.....!
कधीतरी एखादी ठिणगी ह्या काळ्याशार अंधारात....
पेटून उठेल... आणि उजळेल आसमंत थोडावेळ....!
अशी आशा तरी जागत असेल हा ह्यांच्या मनात....?
की ह्या अंधाराची सोबतच आता त्यांना हवीहवीशी वाटत असेल....
नुसतेच प्रश्न.....!
जितक्या जमिनी, तितकेच अंधार
पण उगवणारा सूर्य एकच.
तो कितीसा पुरणार सगळ्यांना....!
आता अंधारालाच पेटून उठावं लागणार आहे कधी ना कधी
फाडून टाकावे लागणार आहेत....स्वत:चे बुरखे स्वत:च
आणि जन्माला घालावा लागणार आहे आपला स्वत:चा सूर्य !
Sunday, March 25, 2007
कळले कधीच नाही
माझा कुणा म्हणू मी
कळले कधीच नाही
का जाहले तुझी मी
कळले कधीच नाही
माझाच वाटला तू
कित्येकदा परंतु
होतास दूर का तू
कित्येकदा परंतु
सर्वस्व मानिले मी
सखया मनी तुला रे
गेलास सहज कैसा
तोडून पाश सारे
रमते अजून मी रे
स्वप्नात त्या दिसांच्या
जगते अजून मी रे
प्रीतीत त्या जुन्या का
मज रीत या जगाची
कळली कधीच नाही
माझा कुणा म्हणू मी
कळले कधीच नाही.....
कळले कधीच नाही
का जाहले तुझी मी
कळले कधीच नाही
माझाच वाटला तू
कित्येकदा परंतु
होतास दूर का तू
कित्येकदा परंतु
सर्वस्व मानिले मी
सखया मनी तुला रे
गेलास सहज कैसा
तोडून पाश सारे
रमते अजून मी रे
स्वप्नात त्या दिसांच्या
जगते अजून मी रे
प्रीतीत त्या जुन्या का
मज रीत या जगाची
कळली कधीच नाही
माझा कुणा म्हणू मी
कळले कधीच नाही.....
Wednesday, March 21, 2007
जीवनरंग
बंधन कुठले नको वाटते
पाश नको ते कोणाचे
मुक्त मोकळा श्वास हवा मज
नकोच दडपण कोणाचे
नको काळजी, नकोच चिंता
नको लढाई दुनियेशी
नको दु:ख अन् नको उसासे
नको लढाई पैशाशी
अजब मागणे जगावेगळे
ऐकून हसला मनामधे
"तथास्तु'" म्हणुनी गुप्त जाहला
देव दाटशा धुक्यामधे
सुखी जाहले वाटे मजला
मनापरी घडता सगळे
सुख परंतु डाचत होते
कारण मज ते का न कळे....
विचार करता गूढ उकलले
शांती झाली चित्ताची
बंधनातले सुख आकळले
किंमत कळली पाशाची
नयनी पाणी दुस-यासाठी
हास्य तयांच्या सुखामधे
कळले मजला हिच जिंदगी
व्यर्थ गुंतणे स्वत:मधे
बेचव दुनिया फ़क्त सुखाची
दु:खाने गोडी वाढे
दु:खानंतर येता सुख ते
जगण्याला मग रंग चढे
जयश्री
पाश नको ते कोणाचे
मुक्त मोकळा श्वास हवा मज
नकोच दडपण कोणाचे
नको काळजी, नकोच चिंता
नको लढाई दुनियेशी
नको दु:ख अन् नको उसासे
नको लढाई पैशाशी
अजब मागणे जगावेगळे
ऐकून हसला मनामधे
"तथास्तु'" म्हणुनी गुप्त जाहला
देव दाटशा धुक्यामधे
सुखी जाहले वाटे मजला
मनापरी घडता सगळे
सुख परंतु डाचत होते
कारण मज ते का न कळे....
विचार करता गूढ उकलले
शांती झाली चित्ताची
बंधनातले सुख आकळले
किंमत कळली पाशाची
नयनी पाणी दुस-यासाठी
हास्य तयांच्या सुखामधे
कळले मजला हिच जिंदगी
व्यर्थ गुंतणे स्वत:मधे
बेचव दुनिया फ़क्त सुखाची
दु:खाने गोडी वाढे
दु:खानंतर येता सुख ते
जगण्याला मग रंग चढे
जयश्री
Friday, March 16, 2007
उन्मुक्त तू
देहफुले उमलवून
मुक्त तू उन्मुक्त तू
तूफानी प्रीत सरी
उधळूनी रिक्त तू
झेलूनी तुझा प्रपात
नखशिखान्त नाहते
प्रणयाचा मी मरंद
मनमुराद चाखते
दाहक कोसळ तुझा
उतरतो नसानसात
मदहोशी पसरते
गात्रातून अंतरात
वितळते मिठीत मुग्ध
बेहोषी धुंद धुंद
उन्मेषी श्वासांची
लयकारी मंद मंद.
जयश्री
मुक्त तू उन्मुक्त तू
तूफानी प्रीत सरी
उधळूनी रिक्त तू
झेलूनी तुझा प्रपात
नखशिखान्त नाहते
प्रणयाचा मी मरंद
मनमुराद चाखते
दाहक कोसळ तुझा
उतरतो नसानसात
मदहोशी पसरते
गात्रातून अंतरात
वितळते मिठीत मुग्ध
बेहोषी धुंद धुंद
उन्मेषी श्वासांची
लयकारी मंद मंद.
जयश्री
Wednesday, March 07, 2007
तुझ्याविना हा पाऊस
तुझी इतकी सवय झालीये ना......... की कुठलाही रंग तुझ्याविना अगदी बेरंग असतो. त्यात पाऊस तर आपल्या दोघांचाही आवडता. किती मनसोक्त आस्वाद घेतलाय ना आपण ह्या पावसाच्या स्वच्छंदीपणाचा....! पण आज तू नाहीयेस........ आणि नेमका तो आलाय रे..........
तुझा हळवा पाऊस
आज आठवतो मला
चिंब सरीनं तयाच्या
आज भिजवतो मला
कधी बरसणं तुझं
रिमझिम अलवार
नखशिखान्त भिजते
त्यात मी रे हळुवार
कधी तुफानी कोसळ
गरजत बरसत
कधी झिम्माड झिम्माड
द्वाड प्रीत फुलवत
आता कधी रे येशील
मनी सारखा सवाल
घन दाटता नभात
पुकारते वेडी प्रीत
तुझ्याविना हा पाऊस
आसू आणतो डोळ्यात
धरा कोरडी कोरडी
परी डोळे वाहतात
जयश्री
तुझा हळवा पाऊस
आज आठवतो मला
चिंब सरीनं तयाच्या
आज भिजवतो मला
कधी बरसणं तुझं
रिमझिम अलवार
नखशिखान्त भिजते
त्यात मी रे हळुवार
कधी तुफानी कोसळ
गरजत बरसत
कधी झिम्माड झिम्माड
द्वाड प्रीत फुलवत
आता कधी रे येशील
मनी सारखा सवाल
घन दाटता नभात
पुकारते वेडी प्रीत
तुझ्याविना हा पाऊस
आसू आणतो डोळ्यात
धरा कोरडी कोरडी
परी डोळे वाहतात
जयश्री
Wednesday, February 28, 2007
मन
मन म्हणजे काय हे अजून कोणालाच उमगलेलं नाहीये. प्रत्येकाचं मन वेगळं ! पण कशाला हवा तो खटाटोप मनाला जाणून घ्यायचा....? मनाच्याच रंगात रंगून जाऊन....... मस्तपैकी आयुष्य रंगीत बनवायचं :) अजून काय....!
मन उनाड पाखरु
त्याची कशी भिरभिर
उडे क्षणात नभात
कधी सूर पाचोळ्यात
मन मोठं सुपापरी
कधी ससा तो सानुला
कधी आकळे सकला
कधी नाकळे कुणाला
मन रंगांची भिंगरी
खुले इंद्रधनुपरी
कधी उदास एकली
भासे सावळी सावळी
सोडवावे कशाला हे
कोडे मनाचे मनाचे
न्हावे रंगात तयाच्या
गीत गावे त्या रंगाचे
जयश्री
मन उनाड पाखरु
त्याची कशी भिरभिर
उडे क्षणात नभात
कधी सूर पाचोळ्यात
मन मोठं सुपापरी
कधी ससा तो सानुला
कधी आकळे सकला
कधी नाकळे कुणाला
मन रंगांची भिंगरी
खुले इंद्रधनुपरी
कधी उदास एकली
भासे सावळी सावळी
सोडवावे कशाला हे
कोडे मनाचे मनाचे
न्हावे रंगात तयाच्या
गीत गावे त्या रंगाचे
जयश्री
Sunday, February 18, 2007
प्रीत
प्रीत हुरहुर
प्रीत काहुर
हरखली प्रीती
प्रीत आठव
प्रीत आर्जव
मोहरली प्रीती
प्रीत दुखरी
प्रीत हसरी
बहरली प्रीती
प्रीत वेदना
प्रीत सांत्वना
रुजली ही प्रीती
प्रीत कातळ
प्रीत वादळ
शहारली प्रीती
प्रीत अपेक्षा
प्रीत उपेक्षा
कोमेजली प्रीती
प्रीत मृगजळ
प्रीत हळहळ
कळली ना प्रीती
जयश्री
प्रीत काहुर
हरखली प्रीती
प्रीत आठव
प्रीत आर्जव
मोहरली प्रीती
प्रीत दुखरी
प्रीत हसरी
बहरली प्रीती
प्रीत वेदना
प्रीत सांत्वना
रुजली ही प्रीती
प्रीत कातळ
प्रीत वादळ
शहारली प्रीती
प्रीत अपेक्षा
प्रीत उपेक्षा
कोमेजली प्रीती
प्रीत मृगजळ
प्रीत हळहळ
कळली ना प्रीती
जयश्री
Saturday, February 10, 2007
विजेता
नाचती ही प्रश्नचिन्हे
फेर धरुनी का अशी
ऊरी धडधड, श्वास अवघड
बावरी मी का अशी
जीवनाच्या हर सवाला
सहज उत्तर मी दिले
लाभले जे हसत खेळत
आजवरी स्विकारीले
आज मग का मी निरुत्तर
आज का मी पांगळी
का सुचेना मार्ग काही
आज मी का वेगळी
नियती ना अपराजिता
ना सहज मी कधी हारली
खेळ रडीचा जाहला
तेव्हाच नियती जिंकली
हार कधीही मानली ना
आसवे गाळून मी
सावरोनी घाव उरीचे
बाजी हर जिंकेन मी
रडविले मज हर घडी तू
नाही परी मी अंकिता
ताठ आहे, ताठ राहीन
मी विजेता, मी विजेता.
जयश्री
फेर धरुनी का अशी
ऊरी धडधड, श्वास अवघड
बावरी मी का अशी
जीवनाच्या हर सवाला
सहज उत्तर मी दिले
लाभले जे हसत खेळत
आजवरी स्विकारीले
आज मग का मी निरुत्तर
आज का मी पांगळी
का सुचेना मार्ग काही
आज मी का वेगळी
नियती ना अपराजिता
ना सहज मी कधी हारली
खेळ रडीचा जाहला
तेव्हाच नियती जिंकली
हार कधीही मानली ना
आसवे गाळून मी
सावरोनी घाव उरीचे
बाजी हर जिंकेन मी
रडविले मज हर घडी तू
नाही परी मी अंकिता
ताठ आहे, ताठ राहीन
मी विजेता, मी विजेता.
जयश्री
Friday, February 02, 2007
तगमग
मन आतूर आतूर
त्याला कशाची ही भूल
काय बाई आज व्हावे
मन आतूर आतूर
ओठी सलज्ज कमान
हसू होई छान स्वार
वाट पाहतं कोणाची
मन आतूर आतूर
वारा बावरा छळतो
छेड उगाच काढतो
म्हणे जरा तू सावर
मन आतूर आतूर
गंध ओळखीचा येई
गूढ उकलून जाई
लोचनात का हे नीर
मन आतूर आतूर
पायरव येता कानी
खुळावतो जीव वेडा
दारी दिसता साजण
सडा घालतो मोगरा
आता मन हे अधीर
मन आधीर अधीर
जयश्री
त्याला कशाची ही भूल
काय बाई आज व्हावे
मन आतूर आतूर
ओठी सलज्ज कमान
हसू होई छान स्वार
वाट पाहतं कोणाची
मन आतूर आतूर
वारा बावरा छळतो
छेड उगाच काढतो
म्हणे जरा तू सावर
मन आतूर आतूर
गंध ओळखीचा येई
गूढ उकलून जाई
लोचनात का हे नीर
मन आतूर आतूर
पायरव येता कानी
खुळावतो जीव वेडा
दारी दिसता साजण
सडा घालतो मोगरा
आता मन हे अधीर
मन आधीर अधीर
जयश्री
Saturday, January 27, 2007
झाड वयात आलेले
मायबोलीवर "झाड वयात आलेले" ह्या ओळीवरुन चक्क जुगलबंदी झाली होती....त्यातला हा माझा सहभाग..........
रंगसोहळा झाडाचा
नेत्र अनिमिष झाले
दृष्ट लावू नका कोणी
झाड वयात आलेले
जाग हळू पानी आली
सारे जग धुंद झाले
यौवनाचा भार साहे
झाड वयात आलेले
कशा परी लपविते
सोनसळी हा बहर
नेत्री साठवते तुझे
झाड वयात आलेले
नको भिती या ग्रीष्माची
नको बावरु असा तू
ऊन जपेल जपेल
झाड वयात आलेले
कळी कळी फुलारली
पान पान हे लाजले
फांदीतून उमटले
सूर गोड ते गोजिरे
काय विपरीत झाले
काय विपरीत झाले
अहो....... झाड वयात आलेले
झाड वयात आलेले
जयश्री
रंगसोहळा झाडाचा
नेत्र अनिमिष झाले
दृष्ट लावू नका कोणी
झाड वयात आलेले
जाग हळू पानी आली
सारे जग धुंद झाले
यौवनाचा भार साहे
झाड वयात आलेले
कशा परी लपविते
सोनसळी हा बहर
नेत्री साठवते तुझे
झाड वयात आलेले
नको भिती या ग्रीष्माची
नको बावरु असा तू
ऊन जपेल जपेल
झाड वयात आलेले
कळी कळी फुलारली
पान पान हे लाजले
फांदीतून उमटले
सूर गोड ते गोजिरे
काय विपरीत झाले
काय विपरीत झाले
अहो....... झाड वयात आलेले
झाड वयात आलेले
जयश्री
Saturday, January 20, 2007
ओंजळ माझी
भिजलेल्या मनाचा गहिवर
कंठातून दाटून येतो
आणि मग आसवांचा पाऊस
अनावर होतो
मुकेपणा नाही रे त्याला
बांध फुटून कोसळतं सारं
फक्त तूच हवा असतोस त्यावेळी
बाकी व्यर्थ असतं सारं
रुजलास इतक्या खोलवर
अगदी वटवृक्षासारखा पसरलास
प्रत्येक पारंबीच्या मूळाशी तुझा
एक विलक्षण इतिहास
आठवक्षणांची ओंजळ माझी
तुडूंब, काठोकाठ भरलेली
एकही क्षण झिरपू नये म्हणून
कायम जीवापाड जपलेली
जयश्री
कंठातून दाटून येतो
आणि मग आसवांचा पाऊस
अनावर होतो
मुकेपणा नाही रे त्याला
बांध फुटून कोसळतं सारं
फक्त तूच हवा असतोस त्यावेळी
बाकी व्यर्थ असतं सारं
रुजलास इतक्या खोलवर
अगदी वटवृक्षासारखा पसरलास
प्रत्येक पारंबीच्या मूळाशी तुझा
एक विलक्षण इतिहास
आठवक्षणांची ओंजळ माझी
तुडूंब, काठोकाठ भरलेली
एकही क्षण झिरपू नये म्हणून
कायम जीवापाड जपलेली
जयश्री
Thursday, January 18, 2007
चांदणे प्रीतीचे
हा चंद्र....... आकाशभर विखुरलेलं पौर्णिमेचं चांदणं काही माझा पिच्छा सोडणार नाहीयेत आयुष्यभर....! हे जीवघेणं चांदणं........!
साक्षीने पुनवेच्या
साथीने सखयाच्या
जागविते रात्र मी
चांदण्यात प्रीतीच्या
पांघरते चांदवा,
गंध रातराणीचा
मोहरते मी फ़िरुन
चांदण्यात प्रीतीच्या
चांदरातीची नशा
खुलविते ही निशा
भिजते मी नखशिखान्त
चांदण्यात प्रीतीच्या
जयश्री
साक्षीने पुनवेच्या
साथीने सखयाच्या
जागविते रात्र मी
चांदण्यात प्रीतीच्या
पांघरते चांदवा,
गंध रातराणीचा
मोहरते मी फ़िरुन
चांदण्यात प्रीतीच्या
चांदरातीची नशा
खुलविते ही निशा
भिजते मी नखशिखान्त
चांदण्यात प्रीतीच्या
जयश्री
Tuesday, January 16, 2007
पुनवरात
धुंद तेच चांदणे
हवेत तोच गारवा
शिरशिरी तशीच का
जागते उरात या
पाकळ्यात उमलती
रंग तेच लाजरे
अंतरात फुलविती
तशीच फुलपाखरे
गंध तोच दरवळतो
अल्लड वार्यासवे
तसाच श्वास उसवतो
कोवळ्या कळ्यांसवे
मंतरल्या त्या क्षणात
अजून जीव घुटमळे
पुनवराती आज का
मजसी चांदणे छळे
जयश्री
हवेत तोच गारवा
शिरशिरी तशीच का
जागते उरात या
पाकळ्यात उमलती
रंग तेच लाजरे
अंतरात फुलविती
तशीच फुलपाखरे
गंध तोच दरवळतो
अल्लड वार्यासवे
तसाच श्वास उसवतो
कोवळ्या कळ्यांसवे
मंतरल्या त्या क्षणात
अजून जीव घुटमळे
पुनवराती आज का
मजसी चांदणे छळे
जयश्री
Saturday, January 13, 2007
सूर्यास्त
का लागली दृष्ट तेजोनिधीला
अवेळी कसा आज सूर्यास्त झाला
अर्ध्यातूनी सोडूनी डाव ऐसा
शरण भास्करा तू निशेला कसा
बांधुनी पैंजणे सावळ्या सावल्यांची
कशी सांज निमिषात उतरुन आली
अंधार डोही धरा दीनवाणी
कशी भासते आज केविलवाणी
कंटाळवाणी प्रतिक्षा रवीची
आस वेड्या जीवाला नव्याने उषेची
जयश्री
अवेळी कसा आज सूर्यास्त झाला
अर्ध्यातूनी सोडूनी डाव ऐसा
शरण भास्करा तू निशेला कसा
बांधुनी पैंजणे सावळ्या सावल्यांची
कशी सांज निमिषात उतरुन आली
अंधार डोही धरा दीनवाणी
कशी भासते आज केविलवाणी
कंटाळवाणी प्रतिक्षा रवीची
आस वेड्या जीवाला नव्याने उषेची
जयश्री
Tuesday, January 09, 2007
तू आलास.........?
दाटल्या कंठातूनी ना शब्द काही उमटले
सावळ्या डोळ्यातूनी आभाळ सारे बरसले
पायरव ऐकावयासी, चित्त का आसूसले
उंब-याशी का असे, पाऊल माझे अडखळे
अंगठ्याशी नजर का ही, पदर हाती घुटमळे
मीत मनीचा दारी असता, लाज का ही मज छळे
पापण्यांची ओल सांगे, वेदना विरहातली
शिरशिरी स्पर्शून गेली, अंतरी भेटीतली
लक्ष्य ज्योती उजळती, नयनी अशा का बाव-या
गाली फ़ुलती हास्य कलिका गोजि-या अन् लाज-या
दूर जाता तू सख्या आयुष्य होते थांबले
नव्हतास जेव्हा जवळी तू, जगणेच होते विसरले
जयश्री
सावळ्या डोळ्यातूनी आभाळ सारे बरसले
पायरव ऐकावयासी, चित्त का आसूसले
उंब-याशी का असे, पाऊल माझे अडखळे
अंगठ्याशी नजर का ही, पदर हाती घुटमळे
मीत मनीचा दारी असता, लाज का ही मज छळे
पापण्यांची ओल सांगे, वेदना विरहातली
शिरशिरी स्पर्शून गेली, अंतरी भेटीतली
लक्ष्य ज्योती उजळती, नयनी अशा का बाव-या
गाली फ़ुलती हास्य कलिका गोजि-या अन् लाज-या
दूर जाता तू सख्या आयुष्य होते थांबले
नव्हतास जेव्हा जवळी तू, जगणेच होते विसरले
जयश्री
Saturday, January 06, 2007
ये ना रे.......!
झालाय अनोळखी काहीसा, जागर तुझा मनातला
अन् परका बराचसा, वावर तुझा मनातला
पुन्हा पुन्हा छळतो सवाल... व्याकुळ मनातला
कसा हरवला माझा सखा... माझ्या मनातला
कसा हा सांधायचा दुवा मनातला
कसा पुन्हा बांधायचा पूल मनातला
तूच फक्त काढू शकतोस, किंतु मनातला
तूच फ़क्त पेटवू शकतोस, दिवा पुन्हा मनातला
तुझ्या येण्याने उजळेल... तिमिर मनातला
तुझ्या स्पर्शाने बहरेल... वसंत मनातला
जयश्री
अन् परका बराचसा, वावर तुझा मनातला
पुन्हा पुन्हा छळतो सवाल... व्याकुळ मनातला
कसा हरवला माझा सखा... माझ्या मनातला
कसा हा सांधायचा दुवा मनातला
कसा पुन्हा बांधायचा पूल मनातला
तूच फक्त काढू शकतोस, किंतु मनातला
तूच फ़क्त पेटवू शकतोस, दिवा पुन्हा मनातला
तुझ्या येण्याने उजळेल... तिमिर मनातला
तुझ्या स्पर्शाने बहरेल... वसंत मनातला
जयश्री
तू असा
अस्सा आहेस ना तू.......
तू दिलेली फुलं
तशीच आहेत अजून
आसमंत ही गंधित तसाच
तुझं अस्तित्व रेंगाळून
झुळूकीसारखा येतोस
मला फ़सवून
श्वास मात्र माझा
जातोस उसवून
सारं काही बोलतोस
भावस्पर्शी डॊळ्यातून
गात्रं जागवतोस
रेशीम स्पर्शातून
फुललेले क्षण सारे
ठेवलेत मी जपून
वाट पाहते पुन्हा
तशीच मोहरुन
जयश्री
तू दिलेली फुलं
तशीच आहेत अजून
आसमंत ही गंधित तसाच
तुझं अस्तित्व रेंगाळून
झुळूकीसारखा येतोस
मला फ़सवून
श्वास मात्र माझा
जातोस उसवून
सारं काही बोलतोस
भावस्पर्शी डॊळ्यातून
गात्रं जागवतोस
रेशीम स्पर्शातून
फुललेले क्षण सारे
ठेवलेत मी जपून
वाट पाहते पुन्हा
तशीच मोहरुन
जयश्री
Tuesday, January 02, 2007
स्वयम्
कंटाळलास एकटेपणाला.... ?
मग त्या दीपस्तंभाचं काय
काजळलेल्या रात्री तोच दाखवतो ना दिशा,
एकाकीपण सोसूनही....
तूच आहेस तुझ्या आयुष्याचा दीपस्तंभ
इतक्या तारुंना वाट दाखवलीस
आणि आता स्वतःच हरवलास....
तो अढळ धृवतारा बघितलास ना
दिमाखात असतो रे तो सुद्धा
त्याला नसेल जाणवत एकटेपण....
तो सुसह्य करतो आपली वाटचाल
अंधा-या रात्रीलाच सोबत करुन.
तू स्वयंप्रकाशी भास्कर आहेस
रात्रीचा दिवस तूच करु शकतोस
झाकोळलेली वाट तूच उजळू शकतोस
एकाकीपण कुरवाळायला वेळ कुठे आहे तुझ्याकडे....
कितीतरी रात्री संपवायच्या आहेत
कितीतरी दिवस उजळायचे आहेत
उगवणा-या प्रत्येक दिवसाची
एक सुरेल मैफ़िल करायची आहे
पेटवायच्या आहेत दाही दिशा
अंतरीच्या तेजोमृताने
आणि व्यापून टाकायचा आहे हा संपूर्ण आसमंत
तुझ्या अस्तित्वाने
जयश्री
Monday, January 01, 2007
वाट तुझी पाहते
वाट तुझी पाहते
मनातल्या मनात मी
प्रीत तुझी पांघरते
कोवळ्या उन्हात मी
फ़ुलाफ़ुलात पेंगते
रात्र अजून कालची
स्वप्नातून थकलेली
गात्रं अजून कालची
दवात न्हाऊनी पहाट
गोड गोड लाजते
मनातली तुझी नशा
नसानसात उतरते
पाहतोस अंत का
आर्जवे करु किती
प्रसन्न ह्या सकाळची
वाट पाहणे किती
जयश्री
मनातल्या मनात मी
प्रीत तुझी पांघरते
कोवळ्या उन्हात मी
फ़ुलाफ़ुलात पेंगते
रात्र अजून कालची
स्वप्नातून थकलेली
गात्रं अजून कालची
दवात न्हाऊनी पहाट
गोड गोड लाजते
मनातली तुझी नशा
नसानसात उतरते
पाहतोस अंत का
आर्जवे करु किती
प्रसन्न ह्या सकाळची
वाट पाहणे किती
जयश्री
Saturday, December 30, 2006
गारवा
आभाळ भरुन आलं ना......की तुझी आठवण अनावर होते रे! अगदी त्याच क्षणी तू हवा असतोस ! गच्च भरुन आलेलं आभाळ, तो खट्याळ वारा, भुरभुरता पाऊस...... सगळे एकच मागणं मागत असतात..... तू हवा...तू हवा.........
गारवा हवेतला
रसिक होऊ लागला
साजणा अशा क्षणी
तू हवा, तू हवा
नभ हलके उतरती
कानी हळूच कुजबुजती
हात हाती गुंफ़िण्या
तू हवा, तू हवा
झुळूक मंद हासली
प्रीत मनी बहरली
मुग्ध मिठी पांघरण्या
तू हवा, तू हवा
वारा बघ जुल्मी हा
छेडितो पुन्हा पुन्हा
स्वैर बटा आवरण्या
तू हवा, तू हवा
भुरभुरत्या पावसात
भिजले मी नखशिखान्त
पदर जरा सावरण्या
तू हवा, तू हवा
जयश्री
ह्या माझ्या कवितेचं विवेक काजरेकरांनी खूपच मस्त रोमँटिक गाणं बनवलंय. "स्पर्श चांदण्यांचे" या अल्बममधे पद्मजा फ़ेणाणींनी ते गायलंय देखील सुरेख!
गारवा हवेतला
रसिक होऊ लागला
साजणा अशा क्षणी
तू हवा, तू हवा
नभ हलके उतरती
कानी हळूच कुजबुजती
हात हाती गुंफ़िण्या
तू हवा, तू हवा
झुळूक मंद हासली
प्रीत मनी बहरली
मुग्ध मिठी पांघरण्या
तू हवा, तू हवा
वारा बघ जुल्मी हा
छेडितो पुन्हा पुन्हा
स्वैर बटा आवरण्या
तू हवा, तू हवा
भुरभुरत्या पावसात
भिजले मी नखशिखान्त
पदर जरा सावरण्या
तू हवा, तू हवा
जयश्री
ह्या माझ्या कवितेचं विवेक काजरेकरांनी खूपच मस्त रोमँटिक गाणं बनवलंय. "स्पर्श चांदण्यांचे" या अल्बममधे पद्मजा फ़ेणाणींनी ते गायलंय देखील सुरेख!
Friday, December 29, 2006
ऐश्वर्या
सगळी सुखं हात जोडून उभी आहेत..... ख-या अर्थानं मी आज ऐश्वर्या आहे......... फ़क्त तुझ्यामुळे !
सोपान चढता हे सुखाचे
आकाश मजला ठेंगणे
होताच तूची सोबतीला
नाही काही मज उणे
कुबेराचे गवसले धन
साथीने सखया तुझ्या
अमृताचा चषक ओठी
आज बघ रे माझिया
वादळी या यशपथावर
दीपस्तंभ होतास तू
अडखळे पाऊल जेव्हा
सावराया होतास तू
झोळी माझी तोकडी रे
सुमने सुखाची वेचण्या
चिंब झाले सुखसरींनी
आभाळ तू ये पेलण्या
जयश्री
सोपान चढता हे सुखाचे
आकाश मजला ठेंगणे
होताच तूची सोबतीला
नाही काही मज उणे
कुबेराचे गवसले धन
साथीने सखया तुझ्या
अमृताचा चषक ओठी
आज बघ रे माझिया
वादळी या यशपथावर
दीपस्तंभ होतास तू
अडखळे पाऊल जेव्हा
सावराया होतास तू
झोळी माझी तोकडी रे
सुमने सुखाची वेचण्या
चिंब झाले सुखसरींनी
आभाळ तू ये पेलण्या
जयश्री
Tuesday, December 26, 2006
मोगरा माझा
नजरेत मिसळली नजर राजसा जेव्हा
तो क्षणही थांबला होता
शब्दाविण तू बोललास तेव्हा
पाऊस थांबला होता
घनव्याकुळ डॊळ्यांमधला
मी प्रश्न पाहिला होता
रुकार तेव्हा नकळत माझ्या
कसा उमटला होता
तुझा वितळता कानी माझ्या
सूर वाजला होता
रजनीच्या अन् कुशीत तेव्हा
मोगरा बहरला होता
तोच मोगरा दारी माझ्या
कसा कोमेजला होता
आवेग तुझ्या उबदार मिठीचा
आज ओसरला होता
माळियाने कसा अपुला
वृक्ष दुर्लक्षिला होता
नजरेत या रे आसवांचा
पूर दाटला होता
आसवांचे अर्घ्य पिऊनी
मोगरा फ़ुलणार होता
जागवाया गंध त्याचा
तू पुन्हा येणार होता
जयश्री
तो क्षणही थांबला होता
शब्दाविण तू बोललास तेव्हा
पाऊस थांबला होता
घनव्याकुळ डॊळ्यांमधला
मी प्रश्न पाहिला होता
रुकार तेव्हा नकळत माझ्या
कसा उमटला होता
तुझा वितळता कानी माझ्या
सूर वाजला होता
रजनीच्या अन् कुशीत तेव्हा
मोगरा बहरला होता
तोच मोगरा दारी माझ्या
कसा कोमेजला होता
आवेग तुझ्या उबदार मिठीचा
आज ओसरला होता
माळियाने कसा अपुला
वृक्ष दुर्लक्षिला होता
नजरेत या रे आसवांचा
पूर दाटला होता
आसवांचे अर्घ्य पिऊनी
मोगरा फ़ुलणार होता
जागवाया गंध त्याचा
तू पुन्हा येणार होता
जयश्री
Saturday, December 23, 2006
प्रिया
ही माझ्या प्रियाच्या मनातली प्रिया :)
नकळत उमले हसू ओठावर
मनी तिचा तो अल्लड वावर
आठवणींची भरली ओंजळ
अंतरातूनी पसरे दरवळ
रंग केतकी जिवणी नाजूक
गालांवरचे गुलाब मोहक
महिरप कुरळ्या केसांची अन्
भाळावरची बट ती कामुक
भाव मनीचे नेत्र सांगती
शब्दाविण ते बोलून जाती
तार दिलाची छेडून जाती
संमोहन ते पसरुन जाती
सौंदर्यखणी ती मदनमंजिरी
वेडा लाविते नजर लाजरी
उत्कट खुलणे, प्रीत बावरी
प्रिया माझी ही गोड गोजिरी
जयश्री
नकळत उमले हसू ओठावर
मनी तिचा तो अल्लड वावर
आठवणींची भरली ओंजळ
अंतरातूनी पसरे दरवळ
रंग केतकी जिवणी नाजूक
गालांवरचे गुलाब मोहक
महिरप कुरळ्या केसांची अन्
भाळावरची बट ती कामुक
भाव मनीचे नेत्र सांगती
शब्दाविण ते बोलून जाती
तार दिलाची छेडून जाती
संमोहन ते पसरुन जाती
सौंदर्यखणी ती मदनमंजिरी
वेडा लाविते नजर लाजरी
उत्कट खुलणे, प्रीत बावरी
प्रिया माझी ही गोड गोजिरी
जयश्री
माझिया मना
सांग ना वेड्या मना
काय तुजला जाहले
आज तू मौनात का हे
गूढ आता कर खुले
कोवळी किरणे रवीची
उजळती दाही दिशा
न्हाऊनी तेजात त्याच्या
तू असा विझलास का
दाटूनी हे मेघ आले
खुलविण्या तुज अंतरी
सोबती असती तयाच्या
पावसाच्या बघ सरी
गगनी नितळाई तरीही
हृदयी हा झाकोळ का
आसमंती तृप्ती तरीही
तू असा मिटलास का
कसली हुरहुर ही तुला
का नेत्र असूनी आंधळा
पायी असूनी सुखनुपूर
आज का तू पांगळा
जयश्री
काय तुजला जाहले
आज तू मौनात का हे
गूढ आता कर खुले
कोवळी किरणे रवीची
उजळती दाही दिशा
न्हाऊनी तेजात त्याच्या
तू असा विझलास का
दाटूनी हे मेघ आले
खुलविण्या तुज अंतरी
सोबती असती तयाच्या
पावसाच्या बघ सरी
गगनी नितळाई तरीही
हृदयी हा झाकोळ का
आसमंती तृप्ती तरीही
तू असा मिटलास का
कसली हुरहुर ही तुला
का नेत्र असूनी आंधळा
पायी असूनी सुखनुपूर
आज का तू पांगळा
जयश्री
Tuesday, December 19, 2006
साठवण
तुझ्या माझ्यातले सारे सारे सोनेरी क्षण मी मनापासून जपलेत. कधीतरी एकांतात उघडते ती कुपी आणि न्हाऊन निघते त्या आठवणींच्या पावसात....
जयश्री
कुठे साठवू
कसे साठवू
ते अमृत क्षण....
तुझ्या माझ्या प्रीतीचे
नकळत फ़ुललेले
अनावर ओढीचे
बहरलेले मोहरलेले.
हातात गुंफ़लेले हात
गुलाबी चांदरात
कुजबुज कानात
धुंद श्वासात
धडधड उरात
आतूर एकांत
फ़ुललेला वसंत
चांदणे विखुरलेले
चेहे-यावर पसरलेले
चंद्र थांबलेला
खिडकीतून डोकावलेला
अन् खट्याळ हसलेला
रात्र चांदण्यात भिजलेली
कुशीत तुझ्या निजलेली
अशा राती आठवणीतल्या
कशा सावरु मनातल्या
एकमेकात मिसळलेल्या
स्पर्शाने उजळलेल्या
जयश्री
Sunday, December 17, 2006
मळभ
काही सुचतच नाहीये आज
काय होतंय काही कळतच नाहीये आज
सगळ्यांमधे असूनही वाटतंय एकटं का
सारं जवळ असूनही ही हुरहुर का
काहीतरी तुटतंय हा भास का
हातून काहीतरी निसटतंय हा आभास का
कशात रमवावं मन हे खुळं
मनाचं वागणं का नेहेमीपेक्षा निराळं
कशामुळे आलंय हे मळभ आकाशात
त्याचीच तर सावली नव्हे ना अंतरात
सारंच भासतंय करुण अन् उदास
हट्टी जीवाची ही कसली मिजास
पुरे झाला आता हा खुळचट खेळ
वेडावतेय तुला ही रम्य सांजवेळ
देवापुढची समई शांत, प्रसन्न हसतेय
अजूनही निराशा ही मग का घर करतेय
बघ त्या ज्योतीकडे डोळे एकदा भरुन
हृदयातला अंध:कार कधीच गेलाय पळून
आता स्वच्छ, नितळ मनाच्या गाभा-यात
होऊ दे एका नव्या दिवसाची सुरवात
जयश्री
काय होतंय काही कळतच नाहीये आज
सगळ्यांमधे असूनही वाटतंय एकटं का
सारं जवळ असूनही ही हुरहुर का
काहीतरी तुटतंय हा भास का
हातून काहीतरी निसटतंय हा आभास का
कशात रमवावं मन हे खुळं
मनाचं वागणं का नेहेमीपेक्षा निराळं
कशामुळे आलंय हे मळभ आकाशात
त्याचीच तर सावली नव्हे ना अंतरात
सारंच भासतंय करुण अन् उदास
हट्टी जीवाची ही कसली मिजास
पुरे झाला आता हा खुळचट खेळ
वेडावतेय तुला ही रम्य सांजवेळ
देवापुढची समई शांत, प्रसन्न हसतेय
अजूनही निराशा ही मग का घर करतेय
बघ त्या ज्योतीकडे डोळे एकदा भरुन
हृदयातला अंध:कार कधीच गेलाय पळून
आता स्वच्छ, नितळ मनाच्या गाभा-यात
होऊ दे एका नव्या दिवसाची सुरवात
जयश्री
वसंतपालवी
कधी कधी आपलं सुख हे दुस-यांना सुखी बघून पण मानायचं असतं. असाच एका वसंताला वाट आहे ती तिच्या बहराची..... आणि त्याच्या पालवीला वृक्ष होण्याची.
वसंतपालवी
वसंतपालवी
Tuesday, December 12, 2006
वर्तुळाचा कोन
जीवन एक कोडं, न सुटलेलं
एक कठीण प्रमेय, न उलगडलेलं
आयुष्य सरतं याच धडपडीत
असंख्य प्रश्नांची उत्तरं शोधीत
वाट तीच, आखून दिलेली
चालून चालून सपाट, गुळगुळीत झालेली
ठराविक त्रिज्येच्या वर्तुळात फ़िरायचं
वर्तुळ पूर्ण करुन कृतकृत्य व्हायचं.
मानायची खुषी त्याच परिघात
कूपमंडूकासारखी स्वत:च्याच विश्वात.
मान उंच करुन बघता येतं हेच मुळी विसरायचं
आणि मूळही छाटून चक्क बोनसाय बनायचं,
मिरवायचं दिवाणखान्यात एक शोपीस बनून.
वर्तुळालाही कोन असतात हे त्यांनाच कळतं,
ज्यांच्या हातात असतात तीक्ष्ण पुरोगामी तलवारी
कर्तृत्वाच्या, सामर्थ्याच्या,
ज्या कापून काढतात ती वर्तुळं,
खुलं करतात आकाश,
स्वत:साठी, इतरांसाठी
आणि सोडवतात ती किचकट गणितं चुटकीसरशी.
जयश्री
एक कठीण प्रमेय, न उलगडलेलं
आयुष्य सरतं याच धडपडीत
असंख्य प्रश्नांची उत्तरं शोधीत
वाट तीच, आखून दिलेली
चालून चालून सपाट, गुळगुळीत झालेली
ठराविक त्रिज्येच्या वर्तुळात फ़िरायचं
वर्तुळ पूर्ण करुन कृतकृत्य व्हायचं.
मानायची खुषी त्याच परिघात
कूपमंडूकासारखी स्वत:च्याच विश्वात.
मान उंच करुन बघता येतं हेच मुळी विसरायचं
आणि मूळही छाटून चक्क बोनसाय बनायचं,
मिरवायचं दिवाणखान्यात एक शोपीस बनून.
वर्तुळालाही कोन असतात हे त्यांनाच कळतं,
ज्यांच्या हातात असतात तीक्ष्ण पुरोगामी तलवारी
कर्तृत्वाच्या, सामर्थ्याच्या,
ज्या कापून काढतात ती वर्तुळं,
खुलं करतात आकाश,
स्वत:साठी, इतरांसाठी
आणि सोडवतात ती किचकट गणितं चुटकीसरशी.
जयश्री
Sunday, November 19, 2006
मुखवटे आणि चेहरे
किती मुखवटे, किती चेहरे
किती खोटे, किती खरे
प्रयत्न केला शोधायचा जर
भीषण सत्य येईल समोर
त्या सत्याला सामोरं कधी जाता येईल का?
रोज भेटणारे, बेगडी हसणारे
भेटल्यावर ओढून ताणून तारीफ़ करणारे
कसे ओळखायचे कोण आपले
कसे ओळखायचे मित्र यातले
मोजण्यासाठी काही परिमाण आहे का?
कुणाचा जीव तुटतो आपल्यासाठी
कोण हळहळतो आपल्या दु:खासाठी
खोटा कळवळा कोण दाखवतो
संकट येता कोण पाठ फ़िरवतो
कधी खरं खरं आपल्याला कळेल का?
कशाला हवेत हे जमाखर्च....
कशाला हवेत हे तर्ककुतर्क
समोर येईल त्याला म्हणावा आपला
बाकी सोडून द्यावा देवावर हवाला
असं काहीसं करता येईल का?
नाही देता आला पैसा जरी
द्यावा निर्भेळ आनंद परी
जीवन आपलं अमूल्य समजून
फुलवत जावं हास्य पसरुन
असं हसणारं फुल कधी बनता येईल का?
जयश्री
किती खोटे, किती खरे
प्रयत्न केला शोधायचा जर
भीषण सत्य येईल समोर
त्या सत्याला सामोरं कधी जाता येईल का?
रोज भेटणारे, बेगडी हसणारे
भेटल्यावर ओढून ताणून तारीफ़ करणारे
कसे ओळखायचे कोण आपले
कसे ओळखायचे मित्र यातले
मोजण्यासाठी काही परिमाण आहे का?
कुणाचा जीव तुटतो आपल्यासाठी
कोण हळहळतो आपल्या दु:खासाठी
खोटा कळवळा कोण दाखवतो
संकट येता कोण पाठ फ़िरवतो
कधी खरं खरं आपल्याला कळेल का?
कशाला हवेत हे जमाखर्च....
कशाला हवेत हे तर्ककुतर्क
समोर येईल त्याला म्हणावा आपला
बाकी सोडून द्यावा देवावर हवाला
असं काहीसं करता येईल का?
नाही देता आला पैसा जरी
द्यावा निर्भेळ आनंद परी
जीवन आपलं अमूल्य समजून
फुलवत जावं हास्य पसरुन
असं हसणारं फुल कधी बनता येईल का?
जयश्री
Wednesday, November 15, 2006
तुझे श्वास
श्वास तुझे ते मला दिलेले
संपत आले रे
कासावीस हा जीव होतसे
त्याविण माझा रे
श्वासांच्या त्या हिंदोळ्यांवर
झुलते मी ही तुझ्यासवे
स्पंदनात त्या अनुभवते मी
तुझ्या छबीचे रंग नवे
हळुवार त्या निश्वासांच्या
गोड गुलाबी स्पर्शाने
लाली चढते गो-या गाली
नकळत कशी ही लज्जेने
उमले ओठी हास्य चोरटे
आठवून त्या गुजगोष्टी
काटा फुलतो अंगावरती
तुझीच स्मरुनी गोड मिठी
रिती जाहले आहे पुरती
विना तुझ्या त्या श्वासांनी
दे ना आता श्वास नवे ते
घेऊनी मजसी तव कवनी
जयश्री
संपत आले रे
कासावीस हा जीव होतसे
त्याविण माझा रे
श्वासांच्या त्या हिंदोळ्यांवर
झुलते मी ही तुझ्यासवे
स्पंदनात त्या अनुभवते मी
तुझ्या छबीचे रंग नवे
हळुवार त्या निश्वासांच्या
गोड गुलाबी स्पर्शाने
लाली चढते गो-या गाली
नकळत कशी ही लज्जेने
उमले ओठी हास्य चोरटे
आठवून त्या गुजगोष्टी
काटा फुलतो अंगावरती
तुझीच स्मरुनी गोड मिठी
रिती जाहले आहे पुरती
विना तुझ्या त्या श्वासांनी
दे ना आता श्वास नवे ते
घेऊनी मजसी तव कवनी
जयश्री
Tuesday, November 14, 2006
बंधन
नात्यांचं बंधन कधी कधी जाचक होत असलं तरी त्या बंधनातली तृप्ती पण फ़ार फ़ार सुख देते. इतकी वर्ष सोबत राहिल्यानंतर, एकमेकांच्या गुणदोषांना स्वीकारुन वाटचाल करताना....... कितीतरी सुखद क्षण वाटेत आले. सोबत दु:खाचे काटे सुद्धा होते म्हणा. पण तुझ्या सुरक्षित सोबतीनं सगळा मार्गच सोप्पा केलाय. तुझी आश्वासक साथ कुठल्याच अनिश्चिततेला थारा देत नाही. अशीच देशील ना रे तुझी साथ मला........जीवनाच्या प्रत्येक वळणावर.......!
तुझ्या बंधनात रे
आज खूप तृप्त मी
पिंज-यात प्रीतीच्या
कैद असून मुक्त मी
शिडकावा प्रेमाचा
सतत शिंपतोस तू
ग्रीष्माच्या वणव्यातही
फुलवतोस बाग तू
विहरते तुझ्यासवे
जसे फुलपाखरु
वर्षा ही प्रेमाची
नको कधीच आवरु
दिलेस फ़क्त सुख तू
दु:ख मात्र लपविले
प्रीतीच्या पंखांनी
मजला गोंजारीले
असेच चिंब भिजवूनी
ठेवशील ना मला
सावरुन घेशील ना
या तुझ्या वेड्या फुला
जयश्री
तुझ्या बंधनात रे
आज खूप तृप्त मी
पिंज-यात प्रीतीच्या
कैद असून मुक्त मी
शिडकावा प्रेमाचा
सतत शिंपतोस तू
ग्रीष्माच्या वणव्यातही
फुलवतोस बाग तू
विहरते तुझ्यासवे
जसे फुलपाखरु
वर्षा ही प्रेमाची
नको कधीच आवरु
दिलेस फ़क्त सुख तू
दु:ख मात्र लपविले
प्रीतीच्या पंखांनी
मजला गोंजारीले
असेच चिंब भिजवूनी
ठेवशील ना मला
सावरुन घेशील ना
या तुझ्या वेड्या फुला
जयश्री
Monday, November 13, 2006
प्रेमसमर
पाहू नकोस ना रे
मजसी असा गडे तू
मी विरघळून जाते
समजून घे जरा तू
आमंत्रणे तुझी ती
नजरेतूनीच येती
नि:शब्द आर्जवे ती
डोळेच व्यक्त करीती
करी पाठलाग माझा
मिश्कील भाव त्याचे
हळुवार सोडती ते
शर प्रेमबंधनाचे
लटका विरोध आता
किती वेळ भासवू मी
ओढाळ ह्या मनाला
किती वेळ थांबवू मी
तू जिंकलास जानू
हरले तुझी प्रिया मी
समरात ह्या मनाच्या
हरुनीही जिंकले मी
जयश्री
मजसी असा गडे तू
मी विरघळून जाते
समजून घे जरा तू
आमंत्रणे तुझी ती
नजरेतूनीच येती
नि:शब्द आर्जवे ती
डोळेच व्यक्त करीती
करी पाठलाग माझा
मिश्कील भाव त्याचे
हळुवार सोडती ते
शर प्रेमबंधनाचे
लटका विरोध आता
किती वेळ भासवू मी
ओढाळ ह्या मनाला
किती वेळ थांबवू मी
तू जिंकलास जानू
हरले तुझी प्रिया मी
समरात ह्या मनाच्या
हरुनीही जिंकले मी
जयश्री
Sunday, November 12, 2006
तुझ्याविना
का रे इतकी बंधनं हवीत ह्या जगाची? कां मनाला हवं तसं जगता येऊ नये? नाही रे जगता येत तुझ्याशिवाय!!
माझं अस्तित्व तुझ्याशिवाय
एक मोठं शून्य
जगातलं सारं काही व्यर्थ
तुझ्याशिवाय अन्य
जाणीव होताच ह्याची मला
कासावीस होतो जीव
तुझ्याविना माझ्या जगण्याची
मलाच येते कीव
कसली ती तगमग
कसली ती तडफ़ड
तुझ्याविना जगण्याची
कशासाठी ही धडपड
उधळून द्यावी सारी
बंधने वाटे आज
भिरकावून द्यावी ती
पांघरलेली लाज
धावत तुझ्याकडे येऊन
मनसोक्त रडून
सारं काही करावं मोकळं
कुशीत तुझ्या शिरुन.
जयश्री
माझं अस्तित्व तुझ्याशिवाय
एक मोठं शून्य
जगातलं सारं काही व्यर्थ
तुझ्याशिवाय अन्य
जाणीव होताच ह्याची मला
कासावीस होतो जीव
तुझ्याविना माझ्या जगण्याची
मलाच येते कीव
कसली ती तगमग
कसली ती तडफ़ड
तुझ्याविना जगण्याची
कशासाठी ही धडपड
उधळून द्यावी सारी
बंधने वाटे आज
भिरकावून द्यावी ती
पांघरलेली लाज
धावत तुझ्याकडे येऊन
मनसोक्त रडून
सारं काही करावं मोकळं
कुशीत तुझ्या शिरुन.
जयश्री
Thursday, November 09, 2006
वळवाचा पाऊस
अचानक आभाळ भरुन येतं
चोहोबाजूंनी कोसळू लागतं
तळाशी दडलेल्या आठवणी तरल होतात
कासावीस होऊन उचंबळून येतात
उधाणलेला समुद्र
बेछूट पिसाळलेला वारा
उठवतो मोहोळ आठवणींचे
पसरुन सैरावैरा
विचारांचं काहूर
घालतं मनात थैमान
कुरतडून टाकतं काळीज
होऊन दुष्ट सैतान
काहीतरी करायचं राहून गेलेलं
खूपसं उपभोगायचं विसरुन गेलेलं
हातातून वेळ निसटून गेलेली
अपुरेपणाची जाणीव देऊन गेलेली
आभाळ निरभ्र झाल्यावर
स्व्च्छ प्रकाशाची कवाडं उघडल्यावर
आरंभ होईल नव्या दिवसाचा
तृप्तीचं तेज ल्यालेल्या एका नव्या आयुष्याचा
जयश्री
चोहोबाजूंनी कोसळू लागतं
तळाशी दडलेल्या आठवणी तरल होतात
कासावीस होऊन उचंबळून येतात
उधाणलेला समुद्र
बेछूट पिसाळलेला वारा
उठवतो मोहोळ आठवणींचे
पसरुन सैरावैरा
विचारांचं काहूर
घालतं मनात थैमान
कुरतडून टाकतं काळीज
होऊन दुष्ट सैतान
काहीतरी करायचं राहून गेलेलं
खूपसं उपभोगायचं विसरुन गेलेलं
हातातून वेळ निसटून गेलेली
अपुरेपणाची जाणीव देऊन गेलेली
आभाळ निरभ्र झाल्यावर
स्व्च्छ प्रकाशाची कवाडं उघडल्यावर
आरंभ होईल नव्या दिवसाचा
तृप्तीचं तेज ल्यालेल्या एका नव्या आयुष्याचा
जयश्री
Tuesday, November 07, 2006
तू अन् मी
आतूरलेला तू
अन् बहरलेली मी
आसूसलेला तू
बावरलेली मी
कासावीस तू
हरवलेली मी
नादान तू
अजाण मी....
प्रश्नार्थक मी
आश्वासक तू
स्वप्नील मी
हळुवार तू
बेहोष मी
मदहोश तू
स्वानंद मी
बेधुंद तू
हिंदोळा मी
आंदोलन तू
संमोहित मी
संमोहन तू........
अनुनय तू
अनुराग मी
अवाहन तू
अनुमोदित मी
माझाच तू
अन् तुझीच मी
जयश्री
अन् बहरलेली मी
आसूसलेला तू
बावरलेली मी
कासावीस तू
हरवलेली मी
नादान तू
अजाण मी....
प्रश्नार्थक मी
आश्वासक तू
स्वप्नील मी
हळुवार तू
बेहोष मी
मदहोश तू
स्वानंद मी
बेधुंद तू
हिंदोळा मी
आंदोलन तू
संमोहित मी
संमोहन तू........
अनुनय तू
अनुराग मी
अवाहन तू
अनुमोदित मी
माझाच तू
अन् तुझीच मी
जयश्री
Wednesday, October 18, 2006
नव्हतास तू तेव्हा.......
मंतरलेली रात होती
तारकांची प्रणयी वरात होती
चंद्राची धुंद साथ होती
मौनाची नीरव साद होती
दिलात तुझी रे याद होती
सोबतीच्या तुझी आस होती
अनिवार अशी ती रात्र होती
फितूर सारी गात्रं होती
श्वासात आर्जवी ओढ होती
उरात हुरहुर गूढ होती
रात सरता सरत नव्हती
तुझ्याविना जणू व्याकुळ होती
नि:शब्द उसासे टाकीत होती
उष:काल ती मागत होती
जयश्री
तारकांची प्रणयी वरात होती
चंद्राची धुंद साथ होती
मौनाची नीरव साद होती
दिलात तुझी रे याद होती
सोबतीच्या तुझी आस होती
अनिवार अशी ती रात्र होती
फितूर सारी गात्रं होती
श्वासात आर्जवी ओढ होती
उरात हुरहुर गूढ होती
रात सरता सरत नव्हती
तुझ्याविना जणू व्याकुळ होती
नि:शब्द उसासे टाकीत होती
उष:काल ती मागत होती
जयश्री
Tuesday, October 17, 2006
मी पण
माझे मी पण मी कधीच विसरले
सवे जेव्हा तुझ्या मी पहिल्यांदा बहरले
स्पर्शातून तुझ्या रे मोरपीस फुलले
मनातले तरंग सारे अधरांवर उमटले
सारं विश्व माझं व्यापून तू टाकलंस
मला मात्र पुरतं वेडं करुन सोडलंस
सूर्य, चंद्र, तारे, आकाश सारं काही तूच
हृदयातली छेडली जाणारी हर एक तार तूच
तुझ्यापासून सुरु आणि तुझ्यापर्यंतच सारं
वृथा आता माझ्यासाठी बाकी जग सारं
जयश्री
सवे जेव्हा तुझ्या मी पहिल्यांदा बहरले
स्पर्शातून तुझ्या रे मोरपीस फुलले
मनातले तरंग सारे अधरांवर उमटले
सारं विश्व माझं व्यापून तू टाकलंस
मला मात्र पुरतं वेडं करुन सोडलंस
सूर्य, चंद्र, तारे, आकाश सारं काही तूच
हृदयातली छेडली जाणारी हर एक तार तूच
तुझ्यापासून सुरु आणि तुझ्यापर्यंतच सारं
वृथा आता माझ्यासाठी बाकी जग सारं
जयश्री
Saturday, October 14, 2006
चांदरात
पुन्हा आली ती चंदेरी रात्र, खट्याळ चंद्रासोबत......
टिपूर चांदण्यातली दुधाळ रात्र
फ़क्त तू अन मी मात्र
मंद तारकांचा सहवास
खराखुरा की नुसता आभास
चंद्राची असूया
आतूरलेली काया
खट्याळ लाटा
उडणा-या बटा
झुळूक वा-याची
थरथर अधरांची
सळसळ वेलींची
कुजबूज शब्दांची
चकित ते तारे
स्वप्नवत सारे
आसमंत भारलेला
माझ्यात तू भिनलेला
रात्र थांबलेली
कुशीत तुझ्या विसावलेली
जयश्री
Friday, October 13, 2006
परीसस्पर्श
तुझी आठवण येताच
खुलतं ओठावर हसू
मनातले भाव जणू
दाखवतात तसू तसू
लकाकतात रे ती
डोळ्यातली निरांजनं
अन पापण्या ही जपतात
ती प्रकाशाची स्पंदनं
उजळलेला मुखचंद्रमा
अधिकच होतो लाजरा
मनातले भाव बोलून
होतो कावराबावरा
जीवाची तगमग
वाढवते हुरहुर
तुझ्या आगमनाचे वेध
करतात मन आतूर
दिसताच तू रे मग
सुखावतात ही नेत्रं
परीसस्पर्शाने तुझ्या
उजळतात गात्रं
जयश्री
खुलतं ओठावर हसू
मनातले भाव जणू
दाखवतात तसू तसू
लकाकतात रे ती
डोळ्यातली निरांजनं
अन पापण्या ही जपतात
ती प्रकाशाची स्पंदनं
उजळलेला मुखचंद्रमा
अधिकच होतो लाजरा
मनातले भाव बोलून
होतो कावराबावरा
जीवाची तगमग
वाढवते हुरहुर
तुझ्या आगमनाचे वेध
करतात मन आतूर
दिसताच तू रे मग
सुखावतात ही नेत्रं
परीसस्पर्शाने तुझ्या
उजळतात गात्रं
जयश्री
Thursday, October 12, 2006
येशील कां?
सांग सख्या रे येशील का
स्वप्नात माझिया येशील का
वारा नांदी घेऊन आला
हसू गालावर खुलवून गेला
मिटूनी डोळे वाट पाहते, हरवूनी सकला येशील का
आसमंत तो धुंद जाहला
तुझ्याचसाठी व्याकुळ झाला
अलगद येऊनी, हळूच स्पर्शूनी, मोरपीस तू होशील का
रातराणीचा सुगंध आता
गात्रातून या वाहू लागला
मिठीत तुझिया विसरुनी सारे, बेहोश मला तू करशील का
या वेडीला काही ना कळे
तुझ्याविना ना काही उकले
एकदाच रे फ़क्त एकदा, माझा तू रे होशील का
जयश्री
स्वप्नात माझिया येशील का
वारा नांदी घेऊन आला
हसू गालावर खुलवून गेला
मिटूनी डोळे वाट पाहते, हरवूनी सकला येशील का
आसमंत तो धुंद जाहला
तुझ्याचसाठी व्याकुळ झाला
अलगद येऊनी, हळूच स्पर्शूनी, मोरपीस तू होशील का
रातराणीचा सुगंध आता
गात्रातून या वाहू लागला
मिठीत तुझिया विसरुनी सारे, बेहोश मला तू करशील का
या वेडीला काही ना कळे
तुझ्याविना ना काही उकले
एकदाच रे फ़क्त एकदा, माझा तू रे होशील का
जयश्री
Wednesday, October 11, 2006
गूढ
खरंच........! गूढच म्हणायचं हे. हे पृथ्वीतलावरचं रहाटगाडगं कसं काय चालतं हे एक मोठं कोडंच आहे. शास्त्रीय दृष्टीने प्रत्येक गोष्टीला कारणं असतील सुद्धा. पण हे सगळं घडवणारा तो कोणी तरी आहे हे नक्की. प्रत्येक गोष्टीचं वळण अगदी ठरलेलं...... आखून दिलेलं.
अजाण त्या कळीस तो
भमर कसा भेटतो
गूढ उकले ना परी
कितीही शोधिले जरी
जशी धरा आतूरते
गगनाच्या मीलना
जशी सरीता धावते
सागराच्या वळणा
कसे कुणी अनुसरीले
कुणी कुणा शिकवीले
प्रकृतीच्या आर्तक्याचे
चलन कुणी लाविले
काय शोधी तू मना
गुपीत का करी खुले
गूढ अंतरातले
कुणा कधी न सापडे
जयश्री
Tuesday, October 10, 2006
हृदय पाखरु
तू नसतोस ना माझ्याजवळ तेव्हा माझं चित्तच नसतं रे था-यावर!
हृदय पाखरु
रुंजी घालती तुझ्या सयी रे, माझ्या या हृदयी
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
तो जर असता आज इथे तर
तो जर नसता आज तिथे तर
जर तरच्या द्वंद्वात अडकले, खिन्न दिशा दाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
मन लागेना कशात माझे
सूर तयाचा कानी वाजे
देहभान रे हरपून आता, वाट तुझी पाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
धावत ये ना, मिठीत घे ना
तोडीत ये ना वृथा बंधना
माझी नव्हते कधीच मी रे, फ़क्त तुझी राही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
जयश्री
ह्या माझ्या कवितेला सुद्धा विवेकनी स्वरबद्ध केलंय. एक सुरेख आर्त गीत तयार झालंय त्याचं.
हृदय पाखरु
रुंजी घालती तुझ्या सयी रे, माझ्या या हृदयी
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
तो जर असता आज इथे तर
तो जर नसता आज तिथे तर
जर तरच्या द्वंद्वात अडकले, खिन्न दिशा दाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
मन लागेना कशात माझे
सूर तयाचा कानी वाजे
देहभान रे हरपून आता, वाट तुझी पाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
धावत ये ना, मिठीत घे ना
तोडीत ये ना वृथा बंधना
माझी नव्हते कधीच मी रे, फ़क्त तुझी राही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही
जयश्री
ह्या माझ्या कवितेला सुद्धा विवेकनी स्वरबद्ध केलंय. एक सुरेख आर्त गीत तयार झालंय त्याचं.
Tuesday, October 03, 2006
श्रावणधारा
माझ्या ह्या कवितेचं विवेक काजरेकरांनी एका छानशा गाण्यात परिवर्तन केलंय. माझ्या कवितेचं बनलेलं हे पहिलंच गाणं.
श्रावणधारा
रंगत येती तरंगत येती
जलदांमधूनी धावत येती
श्रावणधारा, जलदाधारा
धुंद वादळी, कापीत वारा
बहरत येती, मोहरत येती
सप्त सूर ते छेडीत येती
लाटा धाडून सागर मग तो
आसूसून ही वाट पाहतो
सरीता वाहे भान हरपूनी
सवे तयाच्या मीलन पाही
इंद्रधनूच्या कमानीतूनी
घेई चुंबन वेडी अवनी
भारुन जाई सारी धरती
पावसास त्या घेऊन कवनी
नि:शब्द आता सारा परिसर
मृद्गंधाचा ओला गहिवर
आठवणी त्या व्याकुळ नयनी
ठेवूनी जाई रंगीत गगनी
जयश्री
श्रावणधारा
रंगत येती तरंगत येती
जलदांमधूनी धावत येती
श्रावणधारा, जलदाधारा
धुंद वादळी, कापीत वारा
बहरत येती, मोहरत येती
सप्त सूर ते छेडीत येती
लाटा धाडून सागर मग तो
आसूसून ही वाट पाहतो
सरीता वाहे भान हरपूनी
सवे तयाच्या मीलन पाही
इंद्रधनूच्या कमानीतूनी
घेई चुंबन वेडी अवनी
भारुन जाई सारी धरती
पावसास त्या घेऊन कवनी
नि:शब्द आता सारा परिसर
मृद्गंधाचा ओला गहिवर
आठवणी त्या व्याकुळ नयनी
ठेवूनी जाई रंगीत गगनी
जयश्री
Thursday, September 28, 2006
वसुंधरेची हाक
भारतातल्या पावसाचं महत्व इकडे वाळवंटात आल्यावर जास्त कळलं. पावसाच्या आगमनाचे वेध, त्याची नांदी, मग त्या टपोऱ्या थेंबांचं राजेशाही आगमन........ आणि नंतरचा तो तुफानी कोसळ.......... सगळं सगळं कसं त्या आभाळातल्या दिग्दर्शकाच्या इशाऱ्याप्रमाणे झालेलं. पावसाचं प्रत्येक रुप वेगळं. पण प्रत्येक रुप तेवढंच मोहक. आता ह्या कवितेतला पाऊसच बघा ना.......!
वसुंधरेची हाक
कातरवेळी नीरव परिसर
लावी जीवाला उदास हुरहुर
नकळत हे घन भरुनी आले
तिजला मग आर्जवू लागले
आतुरलेली वेडी अवनी
थकूनी झोपली वाट पाहूनी
खट्याळ वारा कुठूनी आला
अलगद तिजला उठवू लागला
स्वप्नामधली वेडी धरती
कूस वळवूनी खुदकन हसली
तिचे निरागस हास्य बघाया
सौदामिनी ही धावून आली
मनातला हा तिचा प्रिया तो
तिला ओढूनी जवळी घेतो
मेघराज मग धावत येतो
त्या आवेगा साथच देतो
धुंद अजाण गंधित धरती
तृप्त होऊनी सुखावते
हरित तृणांचा मऊ गालिचा
फुलांसवे मग पांघरते
जयश्री
वसुंधरेची हाक
कातरवेळी नीरव परिसर
लावी जीवाला उदास हुरहुर
नकळत हे घन भरुनी आले
तिजला मग आर्जवू लागले
आतुरलेली वेडी अवनी
थकूनी झोपली वाट पाहूनी
खट्याळ वारा कुठूनी आला
अलगद तिजला उठवू लागला
स्वप्नामधली वेडी धरती
कूस वळवूनी खुदकन हसली
तिचे निरागस हास्य बघाया
सौदामिनी ही धावून आली
मनातला हा तिचा प्रिया तो
तिला ओढूनी जवळी घेतो
मेघराज मग धावत येतो
त्या आवेगा साथच देतो
धुंद अजाण गंधित धरती
तृप्त होऊनी सुखावते
हरित तृणांचा मऊ गालिचा
फुलांसवे मग पांघरते
जयश्री
Wednesday, September 27, 2006
ओला वारा
आज सूरांचा प्रवाह जरा जास्तच जवळचा वाटतोय. कारण माझ्यासोबत सगळा निसर्गच जिवंत झालाय आणि तुझ्या स्वागताला सज्ज झालाय.
हासत नाचत विहरत आला
धुंद मनीचा ओला वारा
त्या लाटेवर स्वार होऊनी
सूर तुझे ते लहरत आले
अलगद माझ्या मनी उतरले
कसा होय उतारा
धुंद मधुमती बहरत होती
मनात अन् रे हासत होती
दूर तिचे ते मंद हासणे
करी तुझाच पुकारा
गगनावरची रक्तिम लाली
आणि सळसळे आतुर वेली
सारे जणू रे तुझ्या स्वागता
नांदी देत किनारा
जयश्री
हासत नाचत विहरत आला
धुंद मनीचा ओला वारा
त्या लाटेवर स्वार होऊनी
सूर तुझे ते लहरत आले
अलगद माझ्या मनी उतरले
कसा होय उतारा
धुंद मधुमती बहरत होती
मनात अन् रे हासत होती
दूर तिचे ते मंद हासणे
करी तुझाच पुकारा
गगनावरची रक्तिम लाली
आणि सळसळे आतुर वेली
सारे जणू रे तुझ्या स्वागता
नांदी देत किनारा
जयश्री
Monday, September 25, 2006
सूर
सूर कुठूनी उमटले
चकित मी जाहले
रोमरोमी ही कळी
कशी उमलू लागली
धुंद मी स्वरात त्या
गुंतू अधिक लागले
सूर आर्त होतसे
मजसी काही ना दिसे
त्या सूरात अंतरात
खोल खोल गूढ आत
तरंग दाट फुलती जसे
माझे मन होय पिसे
सावरु कसे तयास
तूच सांग ना गडे
जिथे तिथे तुझाच सूर
मजसी अता सापडे
सूर हेच पांघरुनी
प्रेम जाई बहरुनी
प्रीत येई ही फुलूनी
धुंद त्या स्वरातूनी
गाली आली लाली ही
हसूही हळूच उमटले
सूर तेच हासले
गोजिरे फुलातले
जयश्री
चकित मी जाहले
रोमरोमी ही कळी
कशी उमलू लागली
धुंद मी स्वरात त्या
गुंतू अधिक लागले
सूर आर्त होतसे
मजसी काही ना दिसे
त्या सूरात अंतरात
खोल खोल गूढ आत
तरंग दाट फुलती जसे
माझे मन होय पिसे
सावरु कसे तयास
तूच सांग ना गडे
जिथे तिथे तुझाच सूर
मजसी अता सापडे
सूर हेच पांघरुनी
प्रेम जाई बहरुनी
प्रीत येई ही फुलूनी
धुंद त्या स्वरातूनी
गाली आली लाली ही
हसूही हळूच उमटले
सूर तेच हासले
गोजिरे फुलातले
जयश्री
Monday, September 18, 2006
कशी ही प्रीत
त्याच्या प्रेमाच्या सादेला मी रुकार दिला आणि सगळं आयुष्यच बदललं......! सगळी दुनिया अचानक रंगीबेरंगी झाली.
अवचित भेट कशी रे घडली
ध्यानी मनीही नसताना
नकळत प्रीत कशी ही फुलली
गाफिल मन हे असताना
क्षणात बदले सारी दुनिया
गुलाब पखरण चोहीकडे
फुले पिसारा मनमोराचा
नर्तन त्याचे तुझ्यापुढे
एकांती मग उगाच हसणे
तुला आठवून उगीच झुरणे
स्वप्नामधल्या सहवासाने
पुन्हा पुन्हा ते पुलकित होणे
समय गुलाबी पंख पसरुनी
असाच अलगद विहरावा
चिंब भिजावे प्रीतसरींनी
मनात दरवळ पसरावा
जयश्री
अवचित भेट कशी रे घडली
ध्यानी मनीही नसताना
नकळत प्रीत कशी ही फुलली
गाफिल मन हे असताना
क्षणात बदले सारी दुनिया
गुलाब पखरण चोहीकडे
फुले पिसारा मनमोराचा
नर्तन त्याचे तुझ्यापुढे
एकांती मग उगाच हसणे
तुला आठवून उगीच झुरणे
स्वप्नामधल्या सहवासाने
पुन्हा पुन्हा ते पुलकित होणे
समय गुलाबी पंख पसरुनी
असाच अलगद विहरावा
चिंब भिजावे प्रीतसरींनी
मनात दरवळ पसरावा
जयश्री
Saturday, September 16, 2006
चांदणतेज
चंद्र आणि चांदणं म्हणजे माझा अगदी strong weak point. त्यातून चंद्र जर पौर्णिमेचा असेल तर मग विचारायलाच नको. घराच्या लोकेशनमुळे माझ्या थेट बेडरुममधे चंद्राची किरणं अगदी बेधडक शिरतात आणि मग माझी मी उरत नाही. माझ्या कितीतरी कवितांचं उगमस्थान आहे हा खट्याळ चंद्र. लब्बाड.....! माझ्या अंतरातलं अगदी सगळं सगळं जाणून मला अक्षरशः वेड लावतो. त्याच्यापासून काहीसुद्धा लपून रहात नाही आणि मग ........ तो बघत रहातो माझी तगमग...... हसत हसत.....!
थकलेली रवीकिरणे
पश्चिमतट उतरती
छेडित सूर येई रात
दिशा पुन्हा उमलती
अंबरात झळकती
अंबरात झळकती
तारकांची फुले
चंद्रकोर जागवते
स्पंदनातले झुले
तुडूंब चांदणे पिऊन
धुंदी गात्री साठवून
मोहरते अंतरात
स्पर्श तुझा आठवून
तरंग चांदण्यातले
नयनी तुझ्या उतरावे
टिपूनी तेज त्यातले
मी तुझ्यात वितळावे
जयश्री
Wednesday, August 23, 2006
हॉस्पीटल
मला हॉस्पीटल ह्या जागेबद्दल थोडंसं वावडंच आहे. पण त्यात काम करणाऱ्या डॉक्टरांबद्दल मात्र नितांत आदर आहे. सगळ्या लोकांचं आशास्थान असलेली ही वास्तू कोणालाच नावडावी हे ह्या वास्तूचं दुर्दैवच म्हणावं लागेल. अवीसोबत कुवेतमधल्या मोठ्या हॉस्पीटलमधे जायची एकदा वेळ आली. तिकडून घरी आल्यावर काहीतरी घालमेल व्हायला लागली आणि ही कविता उतरली.
तटस्थ इमारतीतली
अविरत धावपळ
पांढऱ्या रंगातली
लयबद्ध पळापळ
बाहेरची हिरवळ
मनातली पानगळ
प्रश्नार्थक चेहेरे
व्याकुळ मन
असहाय नजरा
पिडलेलं तन
उरातली धडधड
देहाची पडझड
व्याधींचं गाठोडं
थकलेलं शरीर
शोधतंय निवारा
एक छोटासा कोपरा
सांत्वनाची थाप
हसरा दिलासा
अगतिक डोळ्यांना
पेलणारा खुलासा
जयश्री
Sunday, August 20, 2006
खेळ मनाचा
कधी कधी मन... एक नाचरा मोर
फुलवतं पिसारा इंद्रधनुषी, होऊन भावविभोर
जगलेले काही क्षण, काही आठवणी विलक्षण
येतात उचंबळून वर
आणि देऊन जातात असीम सुख
अगदी तसेच, पुन्हा एकदा.
त्या सरींचा कोसळ
आणतो शहारा नवा
नवी हुरहुर, नवी थरथर
गंधही नवा नवा
कधी हेच मन झाकोळतं
होतं हताश, निराश
गढूळ बुडबुडे आठवणींचे
करतात नकोसे सारे पाश
सारं काही गडद काळं
दीनवाणं, उदास उदास
गुदमरलेला जीव
अन सारं काही भकास
खेळ सारा मनाचा
डाव कधी जिंकलेला
कधी दुबळ्या हातांनी
स्वत:च घालवलेला.
हसरा, नाचरा मोर
की खिन्न काळोख....
असतं आपल्यालाच ठरवायचं
मनाला ताब्यात ठेवून
जिंकायचं की हरायचं.
जयश्री
फुलवतं पिसारा इंद्रधनुषी, होऊन भावविभोर
जगलेले काही क्षण, काही आठवणी विलक्षण
येतात उचंबळून वर
आणि देऊन जातात असीम सुख
अगदी तसेच, पुन्हा एकदा.
त्या सरींचा कोसळ
आणतो शहारा नवा
नवी हुरहुर, नवी थरथर
गंधही नवा नवा
कधी हेच मन झाकोळतं
होतं हताश, निराश
गढूळ बुडबुडे आठवणींचे
करतात नकोसे सारे पाश
सारं काही गडद काळं
दीनवाणं, उदास उदास
गुदमरलेला जीव
अन सारं काही भकास
खेळ सारा मनाचा
डाव कधी जिंकलेला
कधी दुबळ्या हातांनी
स्वत:च घालवलेला.
हसरा, नाचरा मोर
की खिन्न काळोख....
असतं आपल्यालाच ठरवायचं
मनाला ताब्यात ठेवून
जिंकायचं की हरायचं.
जयश्री
ही वाट दूर जाते
इथे कुवेतला आल्यावर सगळ्यात जास्त कुठल्या गोष्टीचा त्रास होत असेल तर आपल्याला (म्हणजे स्त्रियांना) पटकन मनात आलं की बाहेर पडता येत नाही. तसं बायका सुद्धा इथे driving करतात म्हणा. पण मी नाही करत drive इथे. म्हणून सर्वस्वी नव-याच्या मर्जीवर असतं बाहेर जाणं. बरेचदा मस्त Long drive ला जावंसं वाटतं...... पण नेमका तेव्हा जर पतीराजाचा मूड नसेल तर सगळं मुसळ केरात. असंच एकदा बाहेर मस्त वातावरण होतं......... मग मला नेहेमीप्रमाणेच बाहेर भटकायचा मूड आला. पण ह्यांचा मात्र अजिबात नव्हता........ मग काय करणार......बाल्कनीत येऊन बाहेरच्या बोलावणा-या रस्त्याकडे बघत बसली आणि ह्या ओळी मनात आल्या.
खूप दूरवर जाणारा रस्ता
कां वाटतो आपलासा
कायम वाट बघणारा
केविलवाणा बराचसा
सोबत त्याच्या एकदा मला
तुझ्या साथीनं जायचंय
खरंच कुठे जातो ते
शोधून काढायचंय
विरक्त साधूसारखा
असतो तो अलिप्त
साथ मात्र देतो तो
समजून सकला आप्त
येशील तू माझ्यासोबत...
जगाच्या अंतापर्यंत...
रस्ता फक्त निमित्त रे....
खरं तर साथ तुझी हवीये
जीवनाच्या अस्तापर्यंत.
जयश्री
Saturday, August 19, 2006
तू हवा..... तू हवा!
कुवेतला विवेकनी जेव्हा गाणी स्वरबद्ध करायला सुरवात केली ना, तेव्हा मलाही असं वाटायचं की आपण पण काहीतरी लिहावं आणि विवेकनी इतर कवितांसारखा माझ्या कवितेलाही स्वरसाज चढवावा. ती वेळ लवकरच आली. तुषार जोशीनी लिहिलेली एक कविता "हवीस तू" ही विवेकला खूप आवडली. त्यानी त्याला स्वरांनी थोडसं सजवलंही. पण काहीतरी वेगळा प्रयोग करायचं हे त्याच्या मनात होतं. तो म्हणाला की ह्यात जसं तुषारनी एका प्रेयसीचं मनोगत लिहिलंय तसं तू एका प्रियकराचं लिहू शकशील का...... जर त्याच मीटरमधे तू लिहिलंस तर आपण एक द्वंद्वगीत बनवू शकू आणि मग "तू हवा--तू हवा " ही कविता जन्मली. त्यातली दोन कडवी घेऊन विवेकनी अतिशय तरल आणि रोमॅंटिक गाणं बनवलं. जे स्पर्श चांदण्याचे ह्या अल्बमधे अर्थात सुरेश वाडकर आणि पद्मजा फ़ेणाणी ह्यांनी गायलं. माझं अतिशय आवडतं गाणं.
स्वप्नातील गोड भास
सत्यातील आस तू
हवीस तू.... हवीस तू
मोहक तू लडीवाळ
मिश्कील आणि खट्याळ
बोल तुझे किती मधाळ
सत्य असून स्वप्न तू
हवीस तू...हवीस तू
गझल तूच नटलेली
सूरात चिंब भिजलेली
हृदयातील श्वासांची
सूरेल एक तान तू
हवीस तू... हवीस तू
स्पर्श तुझा लाजरा
श्वास तुझा मोगरा
पाहूनी तुझ्या अदा
कूस बदलती ऋतू
हवीस तू... हवीस तू
जयश्री
Tuesday, August 15, 2006
हरवलेला मी
स्वप्नील डोळ्यांची उघडझाप करत
जेव्हा तू बोलायचीस माझ्याशी
कान माझे चक्क फितूरी करायचे
मात्र डोळे होते प्रामाणिक माझ्याशी
अखंड उत्साही बडबड तुझी
कानावरुन जायची वाहून
पण निरागस आविर्भाव चेहेऱ्यावरचा
न्यायचा माझं मी पण पळवून
'असा काय रे बघतोस हरवल्यासारखा........'
तू म्हणायचीस नेहेमी
'अगं, मलाच शोधतोय तुझ्या डोळ्यात
सारखा हरवतो माझा मी'.
'तुझं आपलं काहीतरीच......'
तू टिंगल करायचीस माझी
पण ते लाजरं खळीतलं हसू तुझं
खरं खरं बोलायचं माझ्याशी
सूर्याचं अस्ताला घाईघाईने जाणं
अन तुझं गडबडीनं उठणं
रेंगाळलेली किरणं गोळा करत
माझं उद्याची वाट पहाणं
'येते रे' म्हणतानाची तुझी व्याकुळ नजर
ओढाळ पावलं अन ओली पापण्यांची झालर
पाठमोरी डोळ्यात साठवलेली तू
अन अजूनही हरवलेला मी
अन अजूनही हरवलेला मी
जयश्री
जेव्हा तू बोलायचीस माझ्याशी
कान माझे चक्क फितूरी करायचे
मात्र डोळे होते प्रामाणिक माझ्याशी
अखंड उत्साही बडबड तुझी
कानावरुन जायची वाहून
पण निरागस आविर्भाव चेहेऱ्यावरचा
न्यायचा माझं मी पण पळवून
'असा काय रे बघतोस हरवल्यासारखा........'
तू म्हणायचीस नेहेमी
'अगं, मलाच शोधतोय तुझ्या डोळ्यात
सारखा हरवतो माझा मी'.
'तुझं आपलं काहीतरीच......'
तू टिंगल करायचीस माझी
पण ते लाजरं खळीतलं हसू तुझं
खरं खरं बोलायचं माझ्याशी
सूर्याचं अस्ताला घाईघाईने जाणं
अन तुझं गडबडीनं उठणं
रेंगाळलेली किरणं गोळा करत
माझं उद्याची वाट पहाणं
'येते रे' म्हणतानाची तुझी व्याकुळ नजर
ओढाळ पावलं अन ओली पापण्यांची झालर
पाठमोरी डोळ्यात साठवलेली तू
अन अजूनही हरवलेला मी
अन अजूनही हरवलेला मी
जयश्री
Sunday, August 13, 2006
नातं
सरळ सोपं आयुष्य ......... ऊहूं....... काहीतरी घडायला हवं....... something interesting!! किती मज्जा येईल ना....... खूपदा असं वाटायचं........ आणि खरंच तसं घडलंसुद्धा. "तू" ........ हो...... "तूच" ........
एकदा तू मला म्हणालास, 'तू मला खूप आवडतेस'
किती सोपे नि सरळ शब्द !
पण त्या शब्दाच्या आवेगात मी पुरती ओढले गेले
त्या झंझावाताने गोंधळले
त्यातून बाहेर निघायला, हात-पाय हलवायलाही विसरले
हळूहळू तो झंझावातही मला आवडायला लागला
त्याचा आवेग हवाहवासा वाटायला लागला
आता मला आकंठ बुडायचं आहे
अगदी गुदमरेस्तोवर डुंबायचं आहे
तू मात्र मला अडवू नकोस
मला नाही म्हणू नकोस
तुझ्यात गुंतायला तू मला भाग पाडलं आहेस
आता फ़क्त तू आणि मी, मी आणि तू
फक्त हे एकच नातं उरलंय, जे तूच जन्माला घातलं आहेस.
जयश्री
Saturday, August 12, 2006
गर्विता
ही माझी गर्विता. आपल्याच विश्वात मश्गुल..... स्वत:बद्दल अतिशय प्रांजळ अभिमान असलेली..... आपण जगत असलेल्या आयुष्यात ती इतकी खुष आणि समाधानी असते.... की ह्यापुढेही काही सुख असू शकतं ह्याची तिला कल्पनाच नसते. आणि अचानक "तो" तिच्या आयुष्यात येतो...... त्याच्या येण्यानी ती अतिशय गोंधळते. आपण काय जगत होतो आणि आता आपल्याला काय हवंय ह्याची तिला जाणीव त्याच्या येण्यामुळे होते. ती नकळत त्याच्यात गुंतत जाते. त्याच्याशिवाय जगलेलं आयुष्य किती कवडीमोल होतं...... पण तो येतो.... तसा अचानक नाहीसाही होतो..... आपली फक्त एक झलक दाखवून....... पण ती मात्र त्याची वाट बघत राहते........... कधीतरी तो येईल पुन्हा...... कधीतरी नक्कीच.
गर्विता
काया माझी गंध फुलांची
रंगबावऱ्या गुलमोहराची
दवात भिजते, दवात न्हाते
फुलवंती मी अवनीवरची
फुलात गमते, मी गंधाली
सुरात रमते, मीच स्वराली
गंध सुरांचा पांघरून मी
गाणी गाते मी चैताली
चैतन्याची मीच पालवी
कलिका फुलती हास्य पाहुनी
पडे भूल मग भ्रमरालाही
भिरभिरती ते चकित होऊनी
एके दिवशी कसा अचानक
वारा छेडी धून आगळी
मी न राहिले माझी तेव्हा
कशी ओढ ती जगावेगळी
चाहुल कोणा गंधर्वाची
चुकवी ठोका काळजातला
पंचम त्याच्या लकेरीतला
वेग वाढवी स्पंदनातला
खिळले जागी, मंत्रमुग्ध मी
पीयुष सूरांचे प्राशन करुनी,
अजब तृप्तीच्या सागरात त्या
विहरत होते सारे विसरुनी
सूर थांबती, हवेत विरती
नयन शोधिती सूरनायका,
कटू सत्याची जाणीव झाली
सुकून गेली रुपगर्विता
जीवन सारे व्यर्थ भासले
त्या गीताविण, त्या सूराविण
किती युगे ती उलटून गेली
अर्थशून्य मी जगले जीवन
अपराधी मन घेऊन वारा
त्या सूरांना पुन्हा शोधतो
अव्यक्त प्रीतीच्या मूक क्षणांचा
तोच एकटा साक्षी असतो
तोच एकटा साक्षी असतो
जयश्री
गर्विता
काया माझी गंध फुलांची
रंगबावऱ्या गुलमोहराची
दवात भिजते, दवात न्हाते
फुलवंती मी अवनीवरची
फुलात गमते, मी गंधाली
सुरात रमते, मीच स्वराली
गंध सुरांचा पांघरून मी
गाणी गाते मी चैताली
चैतन्याची मीच पालवी
कलिका फुलती हास्य पाहुनी
पडे भूल मग भ्रमरालाही
भिरभिरती ते चकित होऊनी
एके दिवशी कसा अचानक
वारा छेडी धून आगळी
मी न राहिले माझी तेव्हा
कशी ओढ ती जगावेगळी
चाहुल कोणा गंधर्वाची
चुकवी ठोका काळजातला
पंचम त्याच्या लकेरीतला
वेग वाढवी स्पंदनातला
खिळले जागी, मंत्रमुग्ध मी
पीयुष सूरांचे प्राशन करुनी,
अजब तृप्तीच्या सागरात त्या
विहरत होते सारे विसरुनी
सूर थांबती, हवेत विरती
नयन शोधिती सूरनायका,
कटू सत्याची जाणीव झाली
सुकून गेली रुपगर्विता
जीवन सारे व्यर्थ भासले
त्या गीताविण, त्या सूराविण
किती युगे ती उलटून गेली
अर्थशून्य मी जगले जीवन
अपराधी मन घेऊन वारा
त्या सूरांना पुन्हा शोधतो
अव्यक्त प्रीतीच्या मूक क्षणांचा
तोच एकटा साक्षी असतो
तोच एकटा साक्षी असतो
जयश्री
धुकं
खरं सांगू का.... मला ना वर्तमानातच रमायला आवडतं. आता ठीक आहे पण पुढे काय होणार, असा विचार करणाऱ्या माणसांचा मला काहीसा रागही येतो. पुढे काय होणार ह्या विचाराने आताचा हा सुखाचा क्षण का वाया घालवायचा? शिवाय तुम्ही जर fighter असाल तर तुमच्या हिम्मतीवर तुम्ही नक्कीच तुमचं भविष्य सुखमय करु शकता. ही कविता अगदी typical माझ्या nature ची कविता आहे.
धुकं
धुक्यात हरवलेली वाट
सभोवती हिरवळ
पण पुढे अंधार दाट
कशाला हवी ती पर्वा
त्या पुढच्या काळोखाची
त्या गूढ भविष्याची
वर्तमानातल्या हिरवळीत
आसूसून नहावं
पाखरासारखं स्वच्छंद बागडावं
आपल्या हातानी भरावं
आपलं सुखाचं माप
धुकंही विरेल मग आपोआप
पुढची वाटही विचारेल मग
कुठे वळायचं
आता कुठल्या शिखरावर जायचं
जयश्री
धुकं
धुक्यात हरवलेली वाट
सभोवती हिरवळ
पण पुढे अंधार दाट
कशाला हवी ती पर्वा
त्या पुढच्या काळोखाची
त्या गूढ भविष्याची
वर्तमानातल्या हिरवळीत
आसूसून नहावं
पाखरासारखं स्वच्छंद बागडावं
आपल्या हातानी भरावं
आपलं सुखाचं माप
धुकंही विरेल मग आपोआप
पुढची वाटही विचारेल मग
कुठे वळायचं
आता कुठल्या शिखरावर जायचं
जयश्री
Friday, August 11, 2006
धरतीचा साज
भारतातल्या पावसात मनसोक्त भिजून इथे कुवेतला परत आल्यावर तिकडच्या पावसाची आठवण यायला लागली. अशाच चुकून इथल्या आभाळात वाट चुकलेल्या एका ढगाला बघून सगळ्याच पावसाच्या आठवणी मनात पिंगा घालायला लागल्या........तेव्हा हा 'धरतीचा साज' सजला.
ह्या माझ्या कवितेला आपल्या सुरेख स्वरांचं संगीत दिलंय विवेक काजरेकरांनी आणि गायलंय सुरेश वाडकरांनी. "स्पर्श चांदण्याचे" ह्या अल्बम मधे हे गाणं ऐकायला मिळेल. व्हिनस कॅसेटनी हा अल्बम वितरीत केलाय. ह्यात माझी ३ गाणी आहेत. सुरेश वाडकरांसोबत पद्मजा फ़ेणाणी ह्यांचीसुद्धा स्वरसाथ आहे ह्या अल्बम मधे.
धरतीचा साज
घन हे आले गरजत बरसत
गंध मनाचा खुलवीत फ़ुलवीत
धरती आतूर, प्रणयी थरथर
मीलनास त्या साक्षी परीसर
अवखळ वारा छेडीत जातो
सूर आगळे, लहरत विहरत
घन हे आले.........
मैफिलीत पाचूच्या हिरव्या
पदन्यास हा सौदामिनीचा
लयीत सरींच्या, संगे रिमझिम
पर्जन्याचा नाद अनाहत
घन हे आले.................
पखरण चैतन्याची अनिमिष
आसमंत मग रंगीत, गंधीत
वेदीवरती धरा उभी ही
नवा लेऊनी साज सलज्जित
घन हे आले ..........
जयश्री
ह्या माझ्या कवितेला आपल्या सुरेख स्वरांचं संगीत दिलंय विवेक काजरेकरांनी आणि गायलंय सुरेश वाडकरांनी. "स्पर्श चांदण्याचे" ह्या अल्बम मधे हे गाणं ऐकायला मिळेल. व्हिनस कॅसेटनी हा अल्बम वितरीत केलाय. ह्यात माझी ३ गाणी आहेत. सुरेश वाडकरांसोबत पद्मजा फ़ेणाणी ह्यांचीसुद्धा स्वरसाथ आहे ह्या अल्बम मधे.
धरतीचा साज
घन हे आले गरजत बरसत
गंध मनाचा खुलवीत फ़ुलवीत
धरती आतूर, प्रणयी थरथर
मीलनास त्या साक्षी परीसर
अवखळ वारा छेडीत जातो
सूर आगळे, लहरत विहरत
घन हे आले.........
मैफिलीत पाचूच्या हिरव्या
पदन्यास हा सौदामिनीचा
लयीत सरींच्या, संगे रिमझिम
पर्जन्याचा नाद अनाहत
घन हे आले.................
पखरण चैतन्याची अनिमिष
आसमंत मग रंगीत, गंधीत
वेदीवरती धरा उभी ही
नवा लेऊनी साज सलज्जित
घन हे आले ..........
जयश्री
Tuesday, August 08, 2006
चांदणं
कधी कधी आपल्या आजुबाजूचा आसमंत आपल्याला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जातो. मनाची स्थितीसुद्धा कारणीभूत असते म्हणा...... अशाच एका हळूवार क्षणी, मनाची घालमेल त्याच्यासाठी...... त्याच्या आठवणींसाठी.......
चांदणं
आठवणींच्या चांदण्या
लुकलुकतात नभात
लक्ष ज्योती उजळतात
निरभ्र आकाशात
न्हाऊन निघते काया
त्या शांत प्रकाशात
धुंदावते गात्रन गात्रं
त्या मुग्ध वर्षावात
तोडून सारे तारे
अलगद घेते पदरात
तुझ्या स्पर्शाचे धुमारे
मग प्रत्येक श्चासात
रात्र चढते जशी
भिनते नसानसात
तुझा तीव्र आभास
ह्या टिपूर चांदण्यात
जयश्री
बंदिनी
समाज कितीही पुढारला तरीही स्त्रीवर लादली जाणारी बंधनं अगदी तशीच आहेत. कालानुरुप थोडाफार बदल झाला इतकंच.
बंदिनी
जन्मजात लाभली
बंधने जगातली
कुशीत जरी पहुडली
कोवळी कुमुदिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
तरुणाई चिवचिवते
स्वप्नी पंख पसरते
जनकाच्या परी सदनी
पराधीन नंदिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
सप्तपदी चालता
जोडवी हासती
नजरकैद कुंकवाची
असून हृदयस्वामिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
सांजकाली जीवनी
पुत्र सुकाणू धरी
पुनश्च वाट चालते
पायी बेडी घालूनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
जयश्री
बंदिनी
जन्मजात लाभली
बंधने जगातली
कुशीत जरी पहुडली
कोवळी कुमुदिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
तरुणाई चिवचिवते
स्वप्नी पंख पसरते
जनकाच्या परी सदनी
पराधीन नंदिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
सप्तपदी चालता
जोडवी हासती
नजरकैद कुंकवाची
असून हृदयस्वामिनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
सांजकाली जीवनी
पुत्र सुकाणू धरी
पुनश्च वाट चालते
पायी बेडी घालूनी
ती एक बंदिनी, ती एक बंदिनी
जयश्री
Sunday, August 06, 2006
असाही एक दिवस
एखादा दिवस असा उगवतो ना..........काही मनासारखं जमतंच नाही. सगळं विपरीतंच घडतं. सारखी चिडचिड स्वत:वर आणि समोर जो दिसेल त्याच्यावर.......... असंच काहीसं.....
एखादा दिवस असा उगवतो
मनाला चुटपुट लावून जातो
सारं काही उलटंच घडतं
आणि उभारलेलं मन कोलमडून पडतं
हरएक गोष्ट चुकतंच जाते
सावरायच्या आधीच विस्कटून जाते
सा-या जगाचा अगदी राग राग येतो
समोरचा प्रत्येक माणूस नकोसा होतो
मन कशातच रमत नाही
कुठल्याच गोष्टीत गमतही नाही
काळाकभिन्न अंधार वेडावू लागतो
मनातल्या काळोखाला अधिकच गडद करतो
सांजवेळीचा दिवाही धापा टाकू लागतो
भिंतीवरल्या सावल्यांशी असहाय झुंज देतो
रात्रीची चढती कमान आणखीनच रुंदावते
सा-या जगाला जणू विळख्यात घेऊ पहाते
थकलेलं मन मग स्वत:ला झोपेच्या स्वधीन करतं
आणि एका शुभ्र दिवसाची स्वप्नं पाहू लागतं.
एखादा दिवस असा उगवतो
मनाला चुटपुट लावून जातो
सारं काही उलटंच घडतं
आणि उभारलेलं मन कोलमडून पडतं
हरएक गोष्ट चुकतंच जाते
सावरायच्या आधीच विस्कटून जाते
सा-या जगाचा अगदी राग राग येतो
समोरचा प्रत्येक माणूस नकोसा होतो
मन कशातच रमत नाही
कुठल्याच गोष्टीत गमतही नाही
काळाकभिन्न अंधार वेडावू लागतो
मनातल्या काळोखाला अधिकच गडद करतो
सांजवेळीचा दिवाही धापा टाकू लागतो
भिंतीवरल्या सावल्यांशी असहाय झुंज देतो
रात्रीची चढती कमान आणखीनच रुंदावते
सा-या जगाला जणू विळख्यात घेऊ पहाते
थकलेलं मन मग स्वत:ला झोपेच्या स्वधीन करतं
आणि एका शुभ्र दिवसाची स्वप्नं पाहू लागतं.
अस्तित्व
कधी कधी मन उगाचच नको त्या प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यात गुंतल्या जातं. स्वत:चं अस्तित्व शोधण्याचा एक चाळा म्हणा हवं तर......! पण सगळं शोधून झाल्यावर कळतं की ह्याची काही गरजच नव्हती मुळी. आपण आपल्या प्रेमळ गोतावळ्यातच आहोत गुरफ़टलेले आणि स्वतंत्र अस्तित्वाची अजिबात गरज नाहीये. आता हे झालं माझं मत...........बघा पटतंय का ?
अस्तित्व
झगडतं मन स्वत:शी
मी म्हणजे कोण
काय ओळख माझी
उत्तरं येतात बरीच
पण खरी मी कुणाची
कायम कुठल्यातरी नात्यात अडकलेली
की कधी होते मी माझी स्वत:ची.....?
कळती झाले जेव्हा,
होते फ़क्त लाडकी लेक आईबाबांची
त्यांच्या सुरक्शित पांघरुणात
कित्ती कित्ती सुखात
हळूहळू सखे सवंगडी आले जीवनात
आणि रमू लागलं मन
एका वेगळ्याच विश्वात
आईबाबांचं ते कवच होतंच
पण अंगण आता झालं होतं
रंगीत...... खुळावलेल्या ढगांचं
कुणाची होते तेव्हा मी........
माझी.......ऊं हू.......नक्कीच नाही.
वेळॆवारी झालं लग्न
बायको झाले त्याची
आई झाले दोन गोजिरवाण्या बाळांची
पण माझी मी कुठे होते........
त्या गोड किलबिलाटात स्वत:ला
हरवून बसले होते.
पाखरं झाली मोठी
उडून गेली आपापल्या जगात
फ़क्त दोघंच उरली त्या
छोट्याशा घरट्यात
तो अन मी.
कुणाची होते तेव्हा मी
माझी......... ऊं हू.....
तेव्हाही मी माझी नव्हतेच
होते त्याची, फ़क्त त्याची
पण आता मनातलं हे प्रश्नांचं वादळ मात्र शमलेलं
चारही किना-यांवर आदळून विसावलेलं.
मी पणाची जाणीवही संपलेली.
उरलीये ती फ़क्त त्याची सखी
त्याच्यासाठी जगणारी
अस्तित्व स्वत:चं विसरलेली.
अस्तित्व
झगडतं मन स्वत:शी
मी म्हणजे कोण
काय ओळख माझी
उत्तरं येतात बरीच
पण खरी मी कुणाची
कायम कुठल्यातरी नात्यात अडकलेली
की कधी होते मी माझी स्वत:ची.....?
कळती झाले जेव्हा,
होते फ़क्त लाडकी लेक आईबाबांची
त्यांच्या सुरक्शित पांघरुणात
कित्ती कित्ती सुखात
हळूहळू सखे सवंगडी आले जीवनात
आणि रमू लागलं मन
एका वेगळ्याच विश्वात
आईबाबांचं ते कवच होतंच
पण अंगण आता झालं होतं
रंगीत...... खुळावलेल्या ढगांचं
कुणाची होते तेव्हा मी........
माझी.......ऊं हू.......नक्कीच नाही.
वेळॆवारी झालं लग्न
बायको झाले त्याची
आई झाले दोन गोजिरवाण्या बाळांची
पण माझी मी कुठे होते........
त्या गोड किलबिलाटात स्वत:ला
हरवून बसले होते.
पाखरं झाली मोठी
उडून गेली आपापल्या जगात
फ़क्त दोघंच उरली त्या
छोट्याशा घरट्यात
तो अन मी.
कुणाची होते तेव्हा मी
माझी......... ऊं हू.....
तेव्हाही मी माझी नव्हतेच
होते त्याची, फ़क्त त्याची
पण आता मनातलं हे प्रश्नांचं वादळ मात्र शमलेलं
चारही किना-यांवर आदळून विसावलेलं.
मी पणाची जाणीवही संपलेली.
उरलीये ती फ़क्त त्याची सखी
त्याच्यासाठी जगणारी
अस्तित्व स्वत:चं विसरलेली.
कुवेतमधे सहसा हिवाळ्यात पाऊस पडतो. अशाच एका आळसावलेल्या, गारठलेल्या, भिज-या सकाळी
अगदी पांघरुणातली कविता !
Saturday, August 05, 2006
आठवणी
पूर आठवणींचा
आठवणी साचलेल्या
काळजात ओथंबलेल्या
आठवणी पेटलेल्या
होरपळून निघालेल्या
आठवणी भरजरी
मखमली पेटीत जपलेल्या
आठवणी हळूवार
अलगद हातांनी टिपलेल्या
आठवणी पहिल्या स्पर्शाच्या
नकळत लाजलेल्या
आठवणी मीलनाच्या
हृदयात साठलेल्या
आठवणी पावसाच्या
मनात कोसळणा-या
आठवणी सरींच्या
चिंब चिंब भिजवणा-या
आठवणी थंडीतल्या
उबदार कुशीतल्या
आठवणी पहाटॆच्या
गार गार वा-यातल्या
आठवणी विरहाच्या
पिळावटून निघालेल्या
आठवणी भेटीच्या
मोहरून निघालेल्या
आठवणींचे मोहळ
अनावर तो कोसळ
आठवणींचे वादळ
भावनांचा कल्लोळ
आठवणींचा वावर
ओला गहिवर
आठवणींचा आसरा
मनाचा गाभारा
जयश्री
आयुष्य
माझ्या मते आयुष्य हे असं असावं. मी लिहिलेली ही कविता... आयुष्यावरची.
आयुष्य म्हणजे काय असतं...?
देवानी जन्माला घातलं म्हणून काय जगायचं असतं?
खरं तर... आयुष्यातलं बालपण मिरवायचं असतं
आणि तरुणपण टिकवायचं असतं
माणूसपण जोपासायचं असतं
दुसर्यांना हसवत स्वत:ही फ़ुलायचं असतं
पहाटॆच्या दवबिंदूत नहायचं असतं
प्राजक्ताच्या मोत्यांना टिपायचं असतं
रातराणीच्या झुळूकींनी मोहरायचं असतं
निसर्गाच्या श्रीमंतीत वावरायचं असतं
स्वत:चं राजेपण स्वत:च घडवायचं असतं
मित्रमैत्रीणींना जोडायचं असतं
त्यांच्या सुखदु:खात हसायचं आणि रडायचं असतं
आयुष्याच्या मैफ़िलीत बेधुंद गायचं असतं
प्रत्येक गाण्यात वाहून जायचं असतं
अंतरीच्या रागांनी आयुष्य आलापायचं असतं
आणि एका दमदार भैरवीनी संपवायचं असतं.
जयश्री
आयुष्य
आयुष्य म्हणजे काय असतं...?
देवानी जन्माला घातलं म्हणून काय जगायचं असतं?
खरं तर... आयुष्यातलं बालपण मिरवायचं असतं
आणि तरुणपण टिकवायचं असतं
माणूसपण जोपासायचं असतं
दुसर्यांना हसवत स्वत:ही फ़ुलायचं असतं
पहाटॆच्या दवबिंदूत नहायचं असतं
प्राजक्ताच्या मोत्यांना टिपायचं असतं
रातराणीच्या झुळूकींनी मोहरायचं असतं
निसर्गाच्या श्रीमंतीत वावरायचं असतं
स्वत:चं राजेपण स्वत:च घडवायचं असतं
मित्रमैत्रीणींना जोडायचं असतं
त्यांच्या सुखदु:खात हसायचं आणि रडायचं असतं
आयुष्याच्या मैफ़िलीत बेधुंद गायचं असतं
प्रत्येक गाण्यात वाहून जायचं असतं
अंतरीच्या रागांनी आयुष्य आलापायचं असतं
आणि एका दमदार भैरवीनी संपवायचं असतं.
जयश्री
Wednesday, August 02, 2006
नव्या दालनातलं पहिलं पाऊल
॥ॐ गं गणपतये नम:॥
सुरवात गणपतीला वंदन करुन करतेय.
हा माझ्या घरचा गणपती.
कुठलंही काम असो.....छोटं किंवा मोठं.....सगळ्यात पहिले हात गणपती बाप्पापुढे जोडले जातात.
गणपतीच्या आशीर्वादानी आतापर्यंत आयुष्याची वाटचाल खूपच सुखकर झालीये.
देवा, तुझी अशीच कृपादृष्टी असू दे.
