Tuesday, May 22, 2007

हुंदका साधा तुझा

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला
झाकलेली वेदना बोलून गेला

पाहुनी तव लोचनी आभाळ काळे
अंतरी पाऊस हा बरसून गेला

सावरु मी हा कसा संसार माझा
मांडलेला डाव तो उधळून गेला

प्रीत माझ्या अंगणी बहरेल कैसी
कोवळे अंकूर तो जाळून गेला

ओळखीचे हास्य तो विसरुन गेला
राहता तो ही दुवा निखळून गेला

वावडे होते जरी तुज मैफ़लीचे
सूर का मग आगळे छेडून गेला

मी अशी दुबळी पुन्हा त्याच्यासमोरी
चेहरा संपूर्ण तो वाचून गेला

वाट माझी ही अशी अंधारलेली
आठवांनी का अशी उजळून गेला

जयश्री

9 comments:

मी अत्त्यानंद said...

मस्त!!!!!!!!!

ओळखीचे हास्य तो विसरुन गेला
राहता तो ही दुवा निखळून गेला
हा शेर तितकासा जमला नाही. पुन्हा एकदा लिहायचा प्रयत्न करा!
बाकी सगळे शेर लाजबाब!!!

HAREKRISHNAJI said...

no further post ?

Lopamudraa said...

वा वा क्या बात है गुरु शायरी पे शायरी किये जा रहे हो.. काही मार्गदर्शन तरी करा...

HAREKRISHNAJI said...

कवीता का झाली बरे अशी अबोल ?

ganesh said...

really good heart touching try,
want to share

deepanjali said...

जे आपल्याला आवडते ते इतरांपर्यंत पोहचले पाहीजे.
असा लहानसा प्रयत्न आहे.म्हणूनच मला वाटते .
की तू सूद्धा आमच्या अड्डयात सामील व्हावे .
एकदा येऊन पहा आमच्या ब्लोग अड्डयावर

Anand Sarolkar said...

Where have you been for such along time?

I thot u left the blogosphere...

newways..nice to see you back..

Ani ho..." Diwalichya Hardik Shubhechha"

meenal said...

Atishay sundar aarthpurna shabda!

shardul said...

थोडा उशीरा अभिप्राय देतो आहे,
पण ही छान गझल इथेही दिसते आहे..

http://samwad.multiply.com/reviews/item/27

शुभेच्छा !