नवसृष्टी

नवसृष्टी

(वृत्त - मालिनी)

शिशिर ऋतुप्रभावे, पर्णहीनत्व आले

गळत झडत पाने, वृक्ष संन्यस्त झाले

तरुतळ भिजलेला, गालिचा पल्लवांचा

रुदन खचित नाही, यज्ञ तो आहुतींचा

कुहु कुहु मग आली, साद ती कोकिळेची

लगबग सुरु झाली, मन्मनी या धरेची

पिवळसर उन्हाची तोरणे स्वागताची

लख लख लख नांदी, ही वसंतोत्सवाची

मिरवत ऋतु आला, देत आनंद हाळी

नववधुसम लज्जा, सृष्टीच्या गोड गाली

हरित हरित आता, पर्णसंभार वृक्षी

बहरुन तरु आले, लेउनी रंगनक्षी

सळसळ सृजनाची, अंगपांगी मृदेच्या

हरखुन अति सृष्टी, प्रेमरंगी स्वतःच्या 

कलरव मधु मोदे, अंबरी पाखरांचा

दरवळ भिनलेला, आसमंती सुखाचा

नकळत नवदृष्टी, देउनी मानवाला

शिकवुन ऋतु जातो, बाळगा संयमाला

पडझड जर झाली, आपुल्या जीवनाची

हिरवळ मखमाली, अंतरी ठेव साची

जयश्री अंबासकर

गुनाह कर लो

मुहब्बत में आज फिर से हमें तबाह कर लो

इजाजत है आज फिर से वही गुनाह कर लो

निभायेंगे साथ आपका, हमसफर कर लो 

चाहे अपनी मंजिल से हमें गुमराह कर लो

शिद्दत से मिली है मुहब्बत, यकी कर लो

अब तो कमबख्त दिल का इस्लाह कर लो

आशकी के इम्तिहान चाहे बेइंतहा कर लो

वजूद की हमारे थोडी तो परवाह कर लो

फासले कम हो जाए ऐसा इंतजाम कर लो

मंजूर है सौदा हमें जनाब, हां निकाह कर लो

जयश्री अंबासकर 

२३ मे २०२४

मनडोह

आकाश पेटले होते
त्या कातर संध्याकाळी
अंतरात उमटत होत्या
विरही कवितेच्या ओळी

कासाविस गूढ उदासी
चादर काळोखी वरती
श्वासांची नुसती धडपड
हृदयाच्या वेशीवरती

व्याकुळ अस्वस्थ क्षणांच्या
पलित्यांचे नृत्य सभोती
संभ्रमात मनडोहाच्या
खळबळ आगंतुक होती

विवरात कृष्ण एकांती
चाहूल कुणाची होती
अंधार भेदुनी किरणे
हलकेच उतरली होती

भ्रम संभ्रम नैराश्याचे
निमिषात वितळले होते
तिमिरात गडद रात्रीच्या
मन लख्ख उजळले होते

जयश्री अंबासकर

आधी ये तू

मुक्त चांदणे विरघळण्याच्या आधी ये तू
प्राजक्ताच्या दरवळण्याच्या आधी ये तू

जखम केवढी जपतो झाकुन कौशल्याने
खपली निघुनी भळभळण्याच्या आधी ये तू

आठवणींनी पोखरलो आधीच केवढा
मुळापासुनी उन्मळण्याच्या आधी ये तू

रस्ता देखिल दमला चालुन माझ्या सोबत
कंटाळुन तोही वळण्याच्या आधी ये तू

मानत नाही कधीच कुठल्या अफवांना मी
किडा संशयी वळवळण्याच्या आधी ये तू

जयश्री कुलकर्णी अंबासकर

सन्नाटा

सुख म्हणावे मी कशाला

कोण जाणे काय होता शाप सुंदरशा घराला
एक मोठा दोर होता टांगला त्याच्या छताला

नक्र अश्रुंचा किती पाऊस अन् आक्रोश झाला
मात्र माझ्या हुंदक्याचा खूप झाला बोलबाला

रोज एखादी असावी वेदनाही सोबतीला
त्याविना येणार नाही मोलही नुसत्या सुखाला

वार झाले जीवघेणे ना कधी भांबावले मी
फक्त एका सांत्वनेचा काळजाला भार झाला

शिल्प सुंदर मानसीचे त्या क्षणी साकारण्याला
हो विधात्यानेच छिन्नी घेतली घडवावयाला

अंतरीच्या भावनांचा कोंडमारा फार झाला
पावसाने साथ केली आसवे लपवावयाला

मी सुखाला गाठण्याचा यत्न आटोकाट केला
"काय व्याख्या तव सुखाची," प्रश्न पाठोपाठ आला

जयश्री अंबासकर

आजाद रातें

सुनते सुनाते बतियाती रातें
हौले से होती मदहोश रातें

हां चांद भी तो बाहों में था तब
होती थी कितनी धनवान रातें

दिन भी खुशी से, थे जल्द ढलते
तुम्हारे लिये थी बेचैन रातें

होती कहां थी आजाद रातें
लेती थी लेकिन इल्जाम रातें

जीये जा रहा था तुम्हें गुनगुनाते
हुई जा रही थी कुर्बान रातें

गुमसुम हुई कब वो प्यारी सी बातें
लगने लगी अब ये अनजान रातें

लगती थी हमदर्द खामोश रातें
अब क्यूं हुई है बेदर्द रातें

✍️जयश्री अंबासकर 

सळसळते आहे

जुने सोडुनी नव्या दिशेला वळते आहे
दिशा मनाची पुन्हा नव्याने कळते आहे

दोन विकल्पांमधेच उत्तर दडले होते
प्रश्न सोडला म्हणुन अता हळहळते आहे

थिजल्या होत्या काळजातल्या भावभावना
आपुलकीच्या शब्दाने विरघळते आहे

क्रूर नाट्य अनुभवले होते वात्सल्याचे
स्पर्शदंश ते जुने तरी कळवळते आहे

उभा ठाकला भूतकाळ साक्षात समोरी
खपली निघुनी जखम पुन्हा भळभळते आहे

छाटत जावे हात पाशवी समाजातले
इच्छा असुरी मनामधे वळवळते आहे

कडे कपारीतुनी जरी कोसळते आहे
लाट मनाची उंचच उंच उसळते आहे

अपुली त्रिज्या, व्यास आणखी परिघ ठरवला
वर्तुळ व्यापुन आनंदी सळसळते आहे

जयश्री अंबासकर 

पण तो आता परका होता

प्रसंग मोठा बाका होता

मारेकरीच काका होता

कळले आधी म्हणुन थांबला

वळणावरती धोका होता

पावसातली भेट अचानक

पण तो आता परका होता

त्याच्यासाठी काळजातला

चुकला माझा ठोका होता

जखम लागली पुन्हा भळभळू

एक उसवला टाका होता

जवळपास मी सदा रहावे

एकच त्याचा हेका होता

आनंदी आहेस ना अता?

प्रश्नच त्याचा तिरका होता

आयुष्याच्या संध्याकाळी

परिसर ओकाबोका होता

✍️जयश्री अंबासकर

समेट

समेट 

कुठे पोचण्यासाठी नव्हती आस

मनात नव्हती ओढ कशाची खास

पाय थांबले जशी संपली वाट

डोळे आले भरून काठोकाठ 

एकाकीशी होती माझी वाट

काळोखाने भरली होती दाट

कुणीच नव्हते ज्याची व्हावी भेट

होते केवळ गर्द उदासी बेट 

एकांताच्या कुशीत शिरले थेट

रडले ओक्साबोक्शी करुन समेट 

संयम लाटा फुटल्या अंदाधुंद

झाले पुरते अश्रूही बेबंद 

दु:ख निवळता आले पुरते भान

मान्य करावे नियतीचे हे दान

एकांताचा राखुनिया सन्मान

खेळ नवा मांडून पुन्हा जिंकेन 

करेन सुंदर जगणे माझे मीच 

एकांताचा विसरुन सारा जाच

मैत्रिण होइन आता माझी मीच  

नवीन आयुष्याची नांदी हीच 

जयश्री अंबासकर

त्याच्या माझ्यामधले काही

चुकते आहे काय नेमके समजत नाही

काय करावे, तेच नेमके उमजत नाही

नात्यामधले काय नेमके बिनसत आहे

त्याच्या माझ्यामधले काही उसवत आहे 

नाते इतके तकलादू तर कधीच नव्हते

त्याच्या माझ्यामधे दुरावे कधीच नव्हते

तरी कशाने सोबत त्याची हरवत आहे

त्याच्या माझ्यामधले काही उसवत आहे 

हरवत आहे हसणे हल्ली त्याचे माझे

मौनामधले झुरणे हल्ली त्याचे माझे

दुनियादारी ऐसीतैसी निभवत आहे

त्याच्या माझ्यामधले काही उसवत आहे 

रुक्ष कोरड्या नात्यामधले क्षीण उसासे

उगा द्यायचे खिन्न मनाला फक्त दिलासे

आठवणींचे व्याकुळ मोहळ रडवत आहे

त्याच्या माझ्यामधले काही उसवत आहे 

विझते आहे कणाकणाने ज्योत मनाची

मना उभारी मुळी न उरली अता कशाची

जगणे म्हणजे उरली केवळ कसरत आहे

त्याच्या माझ्यामधले काही उसवत आहे 

जयश्री अंबासकर 

९६ व्या अखिल भारतीय संमेलनातला गजल मुशायरा

 ९६ वे अखिल भारतीय साहित्य संमेलन... कविवर्य सुरेश भट गज़लकट्टा... सन्माननीय व्यासपीठावरचा गज़ल मुशायरा... शिस्तबद्ध नियोजन .... अत्यंत प्रतिभावान गज़लकारांसोबत व्यासपीठावर गज़ल सादर करायला मिळणं... समोर असलेले दर्दी रसिक ... मिळणारी उत्स्फूर्त दाद, गोपालचं जबरदस्त सूत्रसंचालन... गज़ल सादर करताना खूप समाधान मिळालं...

#९६वे_अखिल_भारतीय_साहित्य_संमेलन

दरवळते आहे

दरवळते आहे

तोच प्रश्न घेऊन उराशी उगाच का तळमळते आहे

उत्तर माहित असूनसुद्धा प्रश्नाशी अडखळते आहे 

एक पाखरु गोंडस हसरे केव्हाचे भिरभिरते आहे

क्षणात इकडे क्षणात तिकडे मनामधे सळसळते आहे

सांज केशरी ढळतानाही आनंदी गुणगुणते आहे

मनी मानसी गंध कस्तुरी कुरवाळत दरवळते आहे 

गालावरती सलज्ज गहिरी उमलुन लाली खुलते आहे

अधिर यामिनी चंद्रासोबत खिडकीशी घुटमळते आहे 

वाट पाहुनी, कूस बदलुनी रात्र गुलाबी छळते आहे

स्वप्नामधल्या स्पर्शलाघवी मिठीत मी विरघळते आहे

जयश्री अंबासकर

माणसे

जाती उगाच मोठ्या करतात माणसे

द्वेषात आंधळ्या मग लढतात माणसे

प्रत्यक्ष दूर असुनी कळतात माणसे

हृदयात खोल काही वसतात माणसे

अपयश बघून काही हरतात माणसे

गळफास आवळूनी मरतात माणसे

ईर्ष्या मनात धरुनी डसतात माणसे 

नागाहुनी विषारी बनतात माणसे 

पैसाच मित्र असतो म्हणतात माणसे

कवटाळुनीच त्याला जगतात माणसे 

खुर्चीस घट्ट धरुनी बसतात माणसे

सत्तेवरी कशाने चळतात माणसे 

नसतो कुणीच योगी असतात माणसे

मोहात वासनेच्या पडतात माणसे 

✍जयश्री अंबासकर 

पावसाच्या देवा...

 

खेळ मौनाचा

कळणार कधी तुज मौनामधली भाषा

मी वाट पाहते मनात ठेवुन आशा

बोलून संपते मौज उमजण्यामधली 

मौनात जागते हुरहुर आतुरलेली 

खेळून बघूया मौनाचा हा खेळ

जमतो का पाहू तुझा नि माझा मेळ

बोलेन फक्त मी डोळ्यांनीच तुझ्याशी

कळते का पाहू बोली तुला जराशी 

मग तू ही बोल तुझ्या मौनाने सखया 

मी ओळखेन बघ पैजेवरती लिलया

उलगडुनी सगळे बोलत बसतिल भोळे

बोलके तुझे बघ आरस्पानी डोळे 

✍जयश्री अंबासकर

रामजन्म

रामजन्माची कथा सांगणारी कविता

एक सुंदर सांज

आकाश पेटले होते

त्या कातर संध्याकाळी

अंतरात उमटत होत्या

कवितेच्या अलगद ओळी....

जयश्री

#माझी_फोटोगिरी #जयूच्या_कविता 

भेट आहे वादळी

मारली मी या जगाच्या थाप दारावर
मी तुझ्या साठीच आलो या नकाशावर

जोवरी होकार नाही मी न भानावर
लक्ष माझे बस तुझ्या एका इशार्‍यावर

जीवघेणा वार होतो थेट माझ्यावर
मोकळे सोडू नको ना केस वार्‍यावर

चुंबण्याचा मोह होता लाल ओठावर
तीळ होता द्वाड छोटासा पहार्‍यावर

भेट आहे वादळी ना चित्त थाऱ्यावर
भरवसा नाहीच माझा आज माझ्यावर

जयश्री अंबासकर

वृत्त - लवंगलता

जीवनात प्रत्येक क्षणाचा उत्सव करते आहे

सुखासारखे दुःखाला पोटाशी धरते आहे

आयुष्याच्या बागेमध्ये दु:ख पेरले माझ्या

दु:खानेही बघा किती आयुष्य बहरते आहे

एक सुखाची रेघ मारली आहे उंबरठ्याशी

दु:ख बिचारे अडखळते अन मागे सरते आहे

किती शिकवले आयुष्याने पाटी अजून कोरी

काल गिरवलेलेच नेमके धडे विसरते आहे

वेग केवढा आयुष्याला वय ओसरुनी गेले

उर्मी जगण्याची अताच का मनी उभरते आहे

सहज मिरवते दु:ख, वेदना झोळीमध्ये माझ्या

वावरताना सुखासवे काळीज कचरते आहे

दैवाच्याही पोतडीतले प्रश्नच सरले बहुदा

माझे कायम हसरे उत्तर पुरून उरते आहे

जयश्री अंबासकर