आसवांचे
अर्घ्य मी देणार नाही यापुढे
वेदनांचा व्यर्थ हा बाजार नाही यापुढे
सतत जिंकावे असा नाहीच मजला सोस हा
जिंकले नाही तरी हरणार नाही यापुढे
भावनांशी खेळणे हे आजवर झाले किती
सांत्वनाचा नाटकी व्यापार नाही यापुढे
स्वाभिमाना अडगळीतच डांबणे झाले पुरे
ही अशी तडजोड मी करणार नाही यापुढे
मी स्वयंभू या जगा करणार आहे यापुढे
बापुडे लाचार जग दिसणार नाही यापुढे
जयश्री अंबासकर
२६ सप्टेंबर २०२०
एकाच शब्दसमूहाला दोन वेगवेगळ्या बंधात दाखवण्याचा प्रयत्न !!
एक कविता आणि दुसरी गझल
पापणकाठी आसवदाटी
दुर्मिळ आता गाठीभेटी
सक्त दुरावा भीतीपोटी
बंधन मोठे छोट्या भेटी
पापणकाठी आसवदाटी
फक्त अता आभासी भेटी
आठवणीतच कर संतुष्टी
संपत आली आशा खोटी
पापणकाठी आसवदाटी
माणुस आता फक्त सोंगटी
भयभित चित्ती कोटी कोटी
नाव अता रे तुझेच ओठी
तारक आता तू जगजेठी
गझल
दुर्मिळ आता गाठीभेटी
पापणकाठी आसवदाटी
सक्त दुरावा भीतीपोटी
पापणकाठी आसवदाटी
बंधन मोठे छोट्या भेटी
पापणकाठी आसवदाटी
आठवणीतच कर संतुष्टी
पापणकाठी आसवदाटी
फक्त अता आभासी भेटी
पापणकाठी आसवदाटी
संपत आली आशा खोटी
पापणकाठी आसवदाटी
भयभित चित्ती कोटी कोटी
पापणकाठी आसवदाटी
माणुस फक्त पटावर गोटी
पापणकाठी आसवदाटी
तारक आता तू जगजेठी
पापणकाठी आसवदाटी
जयश्री अंबासकर
८ ऑक्टोबर २०२०
वृत्त
– मंजुघोषा
गालगागा गालगागा गालगागा
सांगता होते दिसाची
सांज येता
सांजही जाते लयाला रात्र येता
चक्र
हे चाले निरंतर जीवनाचे
उगवतो
कोणी कुणाचा अस्त होता
खेळ
हा चालूच असतो जीवनाचा
एक
जातो एक येतो वेळ येता
थांबते
आयुष्य ना रेंगाळतेही
वेग
मंदावतहि
नाही दु:ख होता
अटळ
आहे खेळ हा जर माणसाला
खेळताना
का करावी व्यर्थ चिंता
सोपवू
कोणा सुकाणू प्रश्न नसतो
तोच
सांभाळी सुकाणू तोल जाता
जयश्री
अंबासकर
३
ऑक्टोबर २०२०
आयुष्याच्या
खेळपटावर
दु:खाचे आक्रोश किती
दान
सुखाला थोडे आणिक दु:खाला ते अधिक किती
आवरताना
मोह पसारा, उमगत जातो योग जरा
उपभोगातील
जिणे वाटते, आता सारे फोल किती
काळापुढती
चालत नाही, काही काही कोणाचे
भाग्यावरही
पाश तयाचा, सत्ता ही निष्ठूर किती
आसक्तीचा
देह मिळाला, आहे आम्हा सगळ्यांना
अडकत
असतो मोहातच पण, मुक्तीचा आभास किती
ऐहिक
सुख अन् ऐहिक इच्छा, गाठोडे भरते सगळे
भोगाने
आयुष्यच सरते, योगाला उरतेच किती
जयश्री
अंबासकर
मी
पाचोळा तू नसताना
मी
हिंदोळा तू असताना
पोक्त
विचारी तू नसताना
मी वय
सोळा तू असताना
दु:खद वास्तव तू नसताना
स्वप्ने
डोळा तू असताना
एकाकी
मी तू नसताना
गर्दी
गोळा तू असताना
डोळस
वावर तू नसताना
कानाडोळा
तू असताना
सावध
चौकस तू नसताना
गाफिल
भोळा तू असताना
जयश्री
अंबासकर
२४
सप्टेंबर
२०२०
#गझलेतर वृत्तबद्ध कविता
वृत्त_मालिनी
लललल लल गागा | गालगा गालगागा
झुळ झुळ झुळ होता
वाहता गार वारा
सुखद उठत होता गारव्याने शहारा
विहरत ढग होते धुंद दाही दिशाही
नटुन
थटुन येण्या यामिनी वाट पाही
दिवस सरत जाता जाग येते नभाला
विहग परत जाती आपुल्या कोटराला
हळुच मधुर जाते
साद ती चांदण्याला
अधिर अधिर होते रात्र जागावयाला
टिपुर टिपुर होते रात्र कोजागिरीची
उधळण
अति होते अंबरी चांदण्यांची
धवल रुप जपावे अंतरी या शशीचे
फिरुन अनुभवावे सोहळे यामिनीचे
जयश्री अंबासकर
१९ सप्टेंबर २०२०
जगलो कायम ऋणात मी, ऋण हे माझे फिटेल ना
आनंदाने
कधी तरी, उपभोगाया मिळेल ना
धावत
आलो किती पुढे, कोणी न उरले सवे अता
मागे फिरता पुन्हा मला, साथी कोणी दिसेल ना
सोडून
गेली कशी मला, शोधू आई कुठे तुला
जगणे
दुष्कर तिच्या विना, आई फिरुनि दिसेल ना
दु:खी व्हावे किती मना, दु:ख बघावे किती पुन्हा
पुनरावृत्ती
नको नको, शेवट सुखकर असेल ना
आयुष्या
रे गणित तुझे, सोडवणे मज जमेल ना
तुकडे
सगळे जुळुनि तुझे, कोडे पुरते सुटेल ना
देवा
सुंदर तुझ्या परी, मजला हे जग दिसेल ना
झुळझुळ
पाण्या परी मला, निर्मळ जगणे जमेल ना
जयश्री अंबासकर
एक गंमत... "मध्यान्ही तप्त प्रहरी" ही एकच ओळ कडव्याच्या वेगवेगळ्या ओळीत लिहून केलेली कविता !!
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
ओसाड
पार सारे
बाहेर
नाही कोणी
बंदिस्त
आत सारे
सुनसान
हे मोहल्ले
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
कामास
कोणत्याही
येईल
कोण दारी
दिसतो कुणी बिचारा
पसरूनिया
पथारी
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
खाऊनिया
शिदोरी
उष्म्यास
या अघोरी
कंटाळतात
सारी
किती
काहिली जीवाची
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
घामात
चिंब सारे
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
तलखी
कशी शमावी
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
मध्यान्ही
तप्त प्रहरी
वाराही
खूप शिणतो
मध्यान्ही
तप्त प्रहरी
वारा मुकाट
असतो
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
धग सोसतात सारी
मनमानी सूर्य करतो
मध्यान्ही तप्त प्रहरी
जयश्री
अंबासकर
११.९.२०२०
ऐलतटावर भग्न उभा मी, पैलतटी तू तृप्त किती
विरहाने
उध्वस्त किती मी, मुक्तीने तू शांत किती
ओलावा जगण्याचा गेला, जगणे झाले शुष्क किती
आठवणींच्या पागोळ्यांतुन, जमवत आणू ओल किती
माहित
असते श्वास मला जर, उरले या देहात किती
संपवुनी
मी आलो असतो, सोपी होती भेट किती
माझे
मीच मला सावरतो, बसुनि उसासत राहु किती
थांबुन एका जागी केवळ, दु:ख उगाळू तेच किती
दु:खाने या दग्ध जरी मी, आयुष्याला वेग किती
थांबायाला
नाही फुरसत, जगण्याचा आवेग किती
जयश्री
अंबासकर
०९.०९.२०२०
