किती श्वास द्यावे नि घ्यावेत नक्की
किती श्वास बाकी उरावेत नक्की
कसा काय साबित गुन्हा व्हायचा तो
पुरावे किती स्पष्ट द्यावेत नक्की
झुरावे, झुकावे….गुलामी करावी
अपेक्षा तुझ्या काय आहेत नक्की
न ओळख कुणाची न अनुबंध कुठले
कसे सूर जुळले असावेत नक्की
तुझे बंद डोळे उघडण्यास अजुनी
किती क्रूर अपराध व्हावेत नक्की
असावी किती ओल नात्यात अपुल्या
किती खोल अंकुर रुजावेत नक्की
किती क्लेश देतोस रे पांडुरंगा
किती भोग बाकी असावेत नक्की
जयश्री अंबासकर
सौंदर्य पाहुनिया,
मी मंत्रमुग्ध झालो
ते अग्निकुंड होते, मी भस्मसात झालो
इश्कात
मी बुडालो, बदनाम खूप झालो
बदनाम
जाहलो पण, मी नामवंत झालो
जालिम
तिच्या अदा अन्
विभ्रम
किती निराळे
घायाळ
फक्त मी ना, सारेच लुब्ध झालो
अभिमान
फेकुनी मी, आशाळभूत झालो
दारातला
तिच्या मी, लाचार श्वान झालो
आयुष्य
उधळले मी, सारे तिच्याच पायी
वणव्यात
वासनेच्या, मी
बेचिराख झालो
जयश्री अंबासकर
मातापित्यास जेव्हा सौख्यात पाहिले मी
सौख्यास नांदताना सदनात पाहिले मी
त्या मैफिलीत सारे गंधर्व गात होते
ते सोहळे स्वरांचे साक्षात पाहिले मी
आईस रांधताना तादात्म्य पाहिले मी
वात्सल्य त्रिभुवनाचे घासात पाहिले मी
कविता, गझल नि गाणे ऐटीत वाचतो तो
शर शब्द मधुर त्याच्या भात्यात पाहिले मी
साऱ्या चराचरी या, नव-स्त्रोत जीवनाचा
पाझर कितीक साऱ्या दगडात पाहिले मी
वैराण भावना अन् स्थितप्रज्ञ कोरडेपण
निवडुंग रान सारे नात्यात पाहिले मी
जयश्री अंबासकर
१०.८.२०२०
रिमझिमत नाचत
आली नाजुकशी सर
हलकेच अंतरीची
तिने छेडियली तार
सृष्टी हसली गालात
उगाचंच खुळ्यागत
सारे सारे आरस्पानी
सारे किती स्वप्नवत
लहरत सवे आला
वारा खट्याळ नाठाळ
पसरला आसमंती
मृदगंधी दरवळ
इंद्रधनुची कमान
उमलली आकाशात
मोती माळा ओघळल्या
पानापानात फांद्यात
धरतीचे पावसाचे
पुन्हा हितगुज झाले
भिजण्याचे रुजण्याचे
नवे सोहळे जाहले
जयश्री अंबासकर
६.८.२०२०
