दिवाळीच्या फ़राळी शुभेच्छा !

जरा जरा तू तसा

असा रे कसा तू....... माझ्या अगदीच वेगळा !! कदाचित म्हणूनच तू मला आवडतोस :) पण मला कोडं मात्र नेहमीच पडतं......

जरा जरा तू तसा,
जरा जरा मी अशी
रंग वेगळे जरी
प्रीत ही अशी कशी

शब्द ना तुझ्याकडे
मौनखेळ हा तुझा
नेत्र फ़क्त बोलती
मूकभावना तुझ्या
माझेच मुक्त बोलणे
अवखळ सरीता जशी
बोलक्या मौनातली
प्रीत ही अशी कशी

शर्वरी उन्मुक्त मी
चंद्र तूच लाजरा
रम्य एकांती का
लांब तू जरा जरा
तारका खट्याळ मी
मोहवू तुला कशी
चंद्र तारकातली
ओढ ही अशी कशी

दाटले आभाळ तू
अवनी आतूर मी
धुंद बरसणे तुझे
तृप्त मी, पूर्ण मी
प्रीत आगळी तुझी
रीत ही अशी कशी
मात मीच देऊनी
तुझीच जीत रे कशी

जयश्री अंबासकर

ऊफ़.......!!

आजकालच्या मुलांची खरंच दया येते... त्यांना कशा कशा दिव्यातून जायला लागतं.... आणि त्यांच्यामुळे त्यांच्या आईवडिलांना सुद्धा..... अशाच एका दिव्यातून तावून सलाखून बाहेर पडलेली आणखी एक हिंदी कविता :)

उफ़ ! ये टेलीफ़ोन की घंटी

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
खुषहाली की लहर फ़ैली
प्रियजनोंके आने की
हमको ये खुषखबर मिली

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
दिल की धडकन तेज हुई
दादाजी की तबियत की
चिंता थोडी कम हुई

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
कैसी उलझन फ़िर दे गई
उफ़ ! ये कैसी मुसीबत है
बजी नही तो भी गम है

टेलीफ़ोन की घंटी का है
जीवन मे नाता ऐसा
सुख दुख मे वो साथ हमारे
शोर लगे मीठा उसका

जयश्री

आई

माझ्या मुलाला शाळेत आईवर कविता लिहून आणायला सांगितली होती पण हिंदीतून.... नेटवर शोधली खूप पण मिळाली नाही.... मग काय अस्मादिकांनीच थोडा प्रयत्न केला आणि ही कविता जन्माला आली.

मेरी माँ.... तुझे सलाम !!

प्रेममयी तुम न्यारी सी तुम
सुखद क्षणों की एक फ़ुहार तुम

ठंड लगे तब गरम धूप तुम
तपती आग में नरम छाव तुम

डर लागे तब आश्वासक तुम
जब हूँ अकेला मित्र खास तुम

हरेक जीत में उत्सव हो तुम
हर पीडा में सांत्वन हो तुम

मेरे तन में, मेरे मन में
सदा बसी तुम, सदा साथ तुम

यदी तुम्हे देखना है भगवन्‌
आ जाओ मेरे घर में तुम

मेरी माँ है मेरा भगवन्‌
मेरी माँ है मेरा जीवन

तुझको पाकर धन्य हो गया
माँ हैं तुझको शत शत वंदन

जयश्री

आमंत्रण

योग कांचनाचा

आयुष्य स्वत:साठी जगणारे भरपूर लोक असतात पण स्वत:चं आयुष्य फ़क्त दुस-यांसाठी देणारे फ़ार थोडे लोक असतात........ अशोक हा त्यातलाच ...... माझ्या नणंदेचा नवरा ...... त्याने आयुष्याचं अर्धशतक दमदारपणे झळकवलं त्याच्या ५० व्या वाढदिवशी पुढच्या झुंजार शतकी खेळीसाठी दिलेल्या ह्या शुभेच्छा !

प्रिय अशोक,
आयुष्याचा मध्य आला
कांचनाचा योग आला
तृप्त या तव जीवनाचा
दुग्धशर्करायोग आला

ऋण ते मातापित्याचे
केव्हाच तू उतरुन गेला
बंधु-भगिनींना सदा तू
संकटी तारुन गेला

सहजीवनाचा तू असा
समृद्ध पाया रोवला
शिरी राणीच्या तुझ्या तू
प्रिती तुरा रे खोवला

धाक असूनी आदराचा
मित्र बनला तू मुलांचा
गुंफ़ली नाती अशी तू
प्रिय बनला हर दिलाचा

जीवनी तुझिया सदा या
घडो आनंद सोहळे
लाभो तुला हे दीर्घ आयु
सार्थ आणिक आगळे

वर्धापनाच्या या दिनी रे
एक आहे मागणे
नित्य आम्हाला दिसू दे
गोड तव हे हासणे

जयश्री

अवगुंठन

ही मायबोलीच्या २००७ च्या दिवाळी अंकात प्रसिद्ध झालेली कविता

उगाचंच बिचारी वाटते माझी मी मलाच...
तुझ्याशिवाय....
सगळंच तुझ्या अवगुंठनात बांधलेलं
सोडवू म्हटलं तर अजूनच आवळणारं
कसा घेणार रे मी मोकळा श्वास...
कसली होतेय तडफड... कळतंय का तुला काही
तुला कधी ते समजणारच नाही
तुला भेटायची ओढ
आणि तू जाताना दाटून आलेले कढ...
तुझी बेफ़िकीरी मात्र तश्शीच !
राग राग येतो अगदी...
चिडलेली छान दिसतेस म्हणे ......
....
बोलतानाही तेच
सगळं मीच डोळ्यातून वाचून काढायचं
माझेही शब्द माझेच आणि तुझेही
तू फक्त डोळ्यांनी बोलणार
बडबड फ़क्त माझीच
.....
आता मी सुद्धा बोलणार नाहीये
ठरवलंच आहे मी तसं........
......
...
अरे पण हे काय ...
तू रडतो आहेस....
मी बोलावं म्हणून .... ?
जे जे तू बोलावंस असं वाटायचं
ते आता बोलतो आहेस......
.....
..
उशीर केलास रे जानू.......
.....
आणि फ़ोटोवर हा गुलाबाचा हार काय चढवला आहेस
तुला माहितीये ना....
मला मोगरा आवडतो ते...
कधी सुधारणार आहेस रे राजा...

जयश्री

उपेक्षित

का वाटतं इतकं निराधार.......
शब्दांशिवाय....
ते सुद्धा मुद्दाम करतात अडवणूक
जाणूनबुजून....
मला हतबल होताना बघून,
विजयोन्मादानं अधिकच उधळतात
त्यांना गोळा करण्यातच थकायला होतं
हातात आलेल्या चार-पाच शब्दांचीच जुळवाजुळव करावी तर....
तेच अंगावर येतात
मी गुदमरते....
याचकासारखी हात पसरते
भीक नकोय....
माझेच हवेत मला
....
..
पण माझ्या दुबळ्या हाकेला दुर्लक्षून
ते सरळ निघून जातात
आणि मी ....
मी रहाते तशीच उपेक्षित !
नि:शब्दातून व्यक्त व्हायची सवय करायला हवी आता....

जयश्री

नव्हाळी

प्रीत ही जुनी जरी, रीत ही नवी नवी
जोड हा जुना जरी, ओढ ही नवी नवी

खेळ हा जुना जरी, डाव हा नवा नवा
वाद हा जुना जरी, संवाद हा नवा नवा

शब्द हे जुने जरी, वेध हे नवे नवे
गूढ हे जुने जरी, उकलणे नवे नवे

गीत हे जुने जरी, संगीत हे नवे नवे
गुंतणे जुने परी, सावरणे नवे नवे

गोडवा जुना जरी, स्वाद हा नवा नवा
वेग हा जुना जरी, आवेग हा नवा नवा

ताटवा जुना जरी, गंध हा नवा नवा
तोच चांदवा जरी, गारवा नवा नवा

बरसणे जुने जरी, भिजवणे नवे नवे
बहर तो जुना जरी, फ़ुलवणे नवे नवे

साद ही जुनी जरी, गवसणे नवे नवे
समजणे जुने जरी, उमजणे नवे नवे

जयश्री

पुत्रकामेष्टी

बोलायचंय खूप... पण.... शब्दच आटलेत
कधी कधी ह्या कुबड्‍या सुद्धा अगदीच अधू होतात
आधाराच्या ऐवजी पांगळेपणच देतात
आणि मग चिडचिड होत रहाते आतल्या आत
आतली धुमस, घुसमट बाहेर पडायला हवीये आता
कुठल्याही भावनेला पुरुन उरणारी....!
संवेदनेच्या पलीकडलं काहीतरी आत रुजतंय....... वाढतंय
आणि तटतटून बाहेर यायचा प्रयत्न करतंय
पण कसं येणार बाहेर...
ह्या वांझपणातून कोण सोडवेल आता
कुणा दुर्वासाचा वर.....
की करावा लागणार पुत्रकामेष्टी यज्ञ ...!

जयश्री