गूढ माझ्या मनीचे !!

संभल जा जरा .......

2012-01-18T03:25:00.000-08:00

आभाळ दाटलेलं
पावसाने जडावलेलं
रस्ता थांबलेला
जरासा सुस्तावलेला
आळस भिनलेला
गारठा वाढलेला
एकांत कंटाळलेला
घरात दडलेला
कॉफीत दरवळलेला
आठवणींनी वेढलेला
कासावीस झालेला
चाहुलीनं मोहरलेला
सरींनी भिजलेला
काचेवर ओघळलेला
खुदकन हसलेला
स्वप्नात हरवलेला
……
….
ए दिल…….. संभल जा जरा……… फिर मुहोब्बत करने चला है तू

जखम

2011-11-03T04:36:00.000-07:00

फिरते आहे घेऊन जखम एक ठसठसती
खपली आहे वरती, पण आतून भळभळती

वरपांगी कमालीचा हसरा चेहरा
आतून पार भेदरलेला, भित्रा नि बावरा

आविर्भाव आहेत सारे, जग जिंकल्याचे
शल्य सदा काळजात, सारे हरल्याचे

सवयीचं झालंय आता, हुकमी हसू
कधी मात्र दगा देतात आपलेच आसू

असेल का सोपं यापेक्षा, अश्वत्थाम्याचं जिणं
जखम दाखवत जगाला, तेल मागत फिरणं

जयश्री अंबासकर

आशा

2011-11-02T05:54:00.000-07:00

कधी कधी फार व्याकुळ होतं मन..... !! काळज्या मनाला अतिशय अस्वस्थ करतात. पण कुठल्याही गोष्टीत फक्त आणि फक्त Positive विचार करायचा असं ठरवलं की आपोआप मार्ग सुचतो आणि मन शांत होतं.

कासाविस जीव, आवंढा घशात
अडकलेला श्वास, धडधड उरात
विलक्षण बेचैनी, काहूर काळजात
प्रश्नांचं थैमान, मनाच्या तळात
उत्तरांची आशा, फक्त स्वप्नात
स्वप्नातली उत्तरं, कधी उजेडात
कधी उदास, भकास अंधारात
चिंतेच्या भेंडोळ्या, अडकलेल्या वर्तुळात
सुटकेची प्रतिक्षा, इतकंच का हातात ?
नक्कीच नाही..हार एवढ्यात
बरंच काही आहे अजूनही हातात
निसटलेले क्षण वेचायचे ओच्यात
नव्याने रंग भरायचे जगण्यात
उभारी कसोशीने जागवायची मनात
कारंजं सुखाचं, हसेल दारात

जयश्री अंबासकर

दीपज्योती २०११ च्या दिवाळी अंकात छापून आलेली माझी कविता !

पावसाच्या देवा......

2011-08-23T07:50:00.000-07:00

पावसाळाआला, पाऊस मात्र नाही

आभाळभरुन आलं, पण कोसळलंच नाही

पावसाचादेव म्हणे रुसला होता

माझंगाव सोडून, बाकी बरसला होता

वेशीपल्याडसारं काही भिजवत होता

मलामात्र मुद्दाम विसरत होता

देवाकडेजेव्हा मी गा-हाणं केलं

तेव्हात्याने त्याचं भांडार…. खुलं केलं

खेळीमात्र पावसाने अशी काही केली

आईमाझी आभाळात उचलून नेली

केलंपार पोरकं त्याने भर पावसात

विश्वकेलं उध्वस्त, फक्त काही क्षणात

बांधफुटला डोळ्यांचा, आवरेना पाऊस

तेव्हामात्र सोबत माझ्या, रडला पाऊस

आताफक्त पावसाळा, दुसरा ऋतू नाही

भिजलंअंग पुसायला, आई मात्र नाही

पावसाच्यादेवा पुन्हा असं नको करुस

बदल्यातपावसाच्या कुणाची, आई नको नेऊस

जयश्री

मौनाचं वादळ

2010-12-02T02:10:00.000-08:00

एकेक दिवस असा उगवतो ना..... !! आतून काहीतरी होत असतं....ते कां होतं......कसं होतं ...तेच कळत नाही. मन व्याकुळ होतं...... उगाच केविलवाणं होतं..... छोट्या छोट्या गोष्टींनी डोळे भरुन येतात. नेमकं काय हवंय ते ही उमजत नाही. मग असाच सरतो ..... तो "एक" दिवस ....

काहीतरी खुपतंय, सलतंय आत
कुठंतरी खोलवर दुखतंय आज

उगाच गहिवर, आवंढा घशात

कोंडलेला श्वास, सैरभैर मनात

मन कसं पिसं झालंय आज

कुठतरी खोलवर दुखतंय आज

पापण्यांची होते झालर ओली

रडवेली होते देहाची बोली

कबुली कशाची द्यावी आज

कुठतरी खोलवर दुखतंय आज

सयींचं व्याकुळ, आठव मोहळ

उरात कल्लोळ, मौनाचं वादळ

कोरडा श्रावण, भिजवे आज

कुठतरी खोलवर दुखतंय आज

जयश्री अंबासकर

चांदणं... तुझं

2010-11-12T22:52:00.000-08:00

थांबलेली सांज,

कातरवेळ...

मनात तूच..

तसाच नेहेमीसारखा !

तेच जीवघेणं हसू ,

तीच बेफिकीरी.

त्या बेफिकीरीची भुरळ,

ते गुंतत जाणं...नकळत !!

ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड...

भेटण्यासाठी.

मग कबूली, ते उमजणं, समजून घेणं

तो बहर, तो मोहर....

सार्‍या जगाचा विसर !

पावसातलं भटकणं,

चांदण्यातलं भिजणं,

कवितेतलं रमणं,

डायरीतल्या गुलाबाच्या पाकळ्या....

...

अन्‌ अचानक...

अचानक तुझं हरवणं ..

मग तुझं अस्तित्व

फक्त फ़ोटोतलं,

आठवणीतलं, स्पर्शातलं !

तो पाऊस, ते चांदणं, त्या कविता….पाकळ्या,

सारं काही पोरकं,

तुझ्याशिवाय !

आता सांज डोळ्यात,

रात्रीच्या प्रतिक्षेत

आणि रात्र.... रात्र तुझ्या चांदण्यात !

जयश्री अंबासकर

भिजरे तराणे

2010-10-25T04:41:00.000-07:00

घनगर्द रानी धुके दाटलेले

किती प्रश्न सारे नभी साठलेले

कोडे नभाने असे सोडवावे

धरतीस हिरवे उत्तर मिळावे.

रेशिम धुक्याने उतरुन हलके

रेशीम काटे उरी जागवावे

नव्याने सलावी जुनी वेदना अन्‌

नवे गीत हॄदयी जन्मास यावे.

संमोहनाच्या गाफिल क्षणी या

तुझ्या आठवांनी लपेटून घ्यावे

रातीस यावा गुलाबी फुलोरा

भिजरे तराणे श्वासात यावे.

जयश्री अंबासकर

(माझी ही लोणावळ्याला झालेली कविता "दीपज्योती" ह्या दिवाळी अंकात छापून आलीये)

तुझं माझं घर

2010-10-04T01:17:00.000-07:00

तुझं माझं घर मला कसं वाटतं सांगू......

तुझं माझं घर...एक झोका

कधी निळ्याशा ढगांत,

कधी पाचूच्या बनात.

तुझं माझं घर.... एक फुलबाग

कधी प्राजक्ती सडा

कधी धुंद केवडा.

तुझं माझं घर ... एक चांदणं

कधी टिपूर टिपूर

कधी गंधाळ आतूर.

तुझं माझं घर... एक पाऊस

कधी झिम्माड झिम्माड

कधी कोसळ द्वाड.

तुझं माझं घर.... एक मैफिल

कधी तुझिया सुरात

कधी माझिया तालात.

तुझं माझं घर ... एक देव्हारा

शांत समई प्रकाश

पराकोटीचा विश्वास

जयश्री अंबासकर

हिरवा साज

2010-03-17T00:51:00.000-07:00

रिमझिम बरसतो सखा साजण पाऊस

साज घेऊन हिरवा, येतो साजण पाऊस

तिची प्रतिक्षा ओलेती अन सखा ही आतूर

पानापानात शहारा, कणाकणात अंकूर

हिरवाईचे डोहाळे तिचे पुरवतो सखा

खुळावते राणी कशी साज लेऊन अनोखा

मिरविते नवा शालू भरजरी तो हिरवा

प्रेमसरीत भिजूनी चढे रंग गाली नवा

मेघ दाटती नभात तिचे बघण्या कौतुक

हलकेच उतरती, घेती चुंबन नाजुक

तीट लावियतो गाली, वारा हळूच वाकून

शेला फुलांचा रंगीत, धरा घेते पांघरुन

जयश्री

..... पुन्हा पुन्हा !

2010-03-13T07:13:00.001-08:00

दाव तोच जीवना लावतो पुन्हा पुन्हा

जिंकतो नि हारतो खेळतो पुन्हा पुन्हा

हर गुन्ह्यात मी तुला पाहतो पुन्हा पुन्हा

दाखल्यात बोलणे टाळतो पुन्हा पुन्हा

चांदणे कधी कुण्या अंबरास भार ना

चंद्र मग उगाच का हरवतो पुन्हा पुन्हा

आसवे न ढाळली मी कधीच पांगळी

का तिच्यापुढेच मी भेकतो पुन्हा पुन्हा

माज ही जुनाच शिरजोर आज ती पुन्हा

आग तीच मी परी पोळतो पुन्हा पुन्हा

हां...कबूल दुश्मनी जन्मजात लाभली

बांध घालुनी दुवा सांधतो पुन्हा पुन्हा

हात जोडुनी उभे सौख्य मजपुढे सदा

व्यर्थ दशदिशात मी शोधतो पुन्हा पुन्हा

जयश्री

ऋतू येत होते

2010-03-10T22:56:00.000-08:00

ऋतू येत होते ऋतू जात होते
परी मी सख्याच्याच ध्यासात होते

सखा आज येणार माहीत होते
नजारे तसे आसमंतात होते

तिन्ही सांज आली उन्हे पेटवूनी
धुमारे तिच्या मंद श्वासात होते

कसा गंध वाहे पुन्हा तो फिरुनी
निराळेच अंदाज वा-यात होते

कसा रंग येईल त्या मैफ़लीला
तुझे सूर सारेच मौनात होते

कशाला हवी पौर्णिमेची मुजोरी
इथे चांदणे बाहुपाशात होते

जयश्री

भग्न किनारे

2010-03-09T19:50:00.000-08:00

का उदास वाटते

नयनी पाणी दाटते

असून घोळक्यातही

एकलेच वाटते

बोलणे नको नको

मौन सुखद वाटते

विचारही मनी नको

रितेच मुक्त वाटते

शांत सागरातही

भोवरे नवे नवे

वादळे जुनी परी

भग्न किनारे नवे

उजाड माळरान हे

गंध, गारवा नको

श्रावणातही घना

बरसणे तुझे नको

जयश्री

रुजवू मराठी, फुलवू मराठी

2010-02-27T01:28:00.000-08:00

हे मी लिहिलेलं आमच्या कुवेतच्या महाराष्ट्र मंडळाचं अस्मिता गीत. आज मराठी दिनानिमित्त मुद्दाम ब्लॉगवर टाकतेय.

गीत - जयश्री अंबासकर

संगीत - विवेक काजरेकर

गायक - विवेक, जयश्री

इथे आपल्या ला ऐकता येईल.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

हर दिलाची एक बोली
मी मराठी, मी मराठी
रुजवू मराठी, फुलवू मराठी

ह्या कुवेती वाळवंटी
रुजवू हिरवळ, ही मराठी
आसमंती गर्द काळ्या
चांदणे फुलवू मराठी

सोडुनी आलो जरी प्रिय
मातृभूमी आपुली
दूरदेशी तरीही आपण
जगवूया अपुली मराठी

लीन होऊन आज वंदू
मायभूमी आपुली
पांग फेडू याच जन्मी
जिंकवू अपुली मराठी

क्रिकेट

2010-02-24T23:58:00.000-08:00

सगळीकडे सध्या क्रिकेटचा धडाका सुरु आहे. काल सचिनने तर कमालच केली. पुन्हा एकदा आपल्या सगळ्यांच्या मनावर क्रिकटने ताबा मिळवलाय.

सचिनला मानाचा मुजरा !!

भारतीय लोकांच्या क्रिकेट प्रेमालाही एक कडक सॅल्यूट !!

ही कविता देखील पिल्लासाठीच लिहिलीये.

चारो तरफ मची है धूम

बच्चे, बूढे रहे है झूम

सचिन की जब बारी आयी

नये शतक की हुई तैयारी

घूमे जब धोनी का बल्ला

लोग मचाए हल्ला गुल्ला

हरभजन जब बॉल चलाए

दुश्मन के छक्के छूट जाए

ये है अपनी टीम इंडीया

विजयी रहे ये टीम इंडिया

जयश्री

गरज गरज जब बादल आये

2010-02-24T04:17:00.000-08:00

ही आणखी एक कविता....पिल्लाच्या Homework साठी लिहिलेली.

तपती धरती खिल खिल जाए

गरज गरज जब बादल आए

आस लिये वो एक बूंद की

कडक धूप मे जलती रहती

काले बादल जब घिर आए

धरती मन ही मन मुसकाए

बूंदे आयी, खुशिया लायी

बिजली के शर संग है लायी

हर तपनकी वो आग बुझाए

गरज गरज जब जल बरसाए

जयश्री

नको आणखी

2010-02-09T02:12:00.000-08:00

फुलणे नव्याने नको आणखी

उमलून मिटणे नको आणखी

घायाळ व्हावे पुन्हा मीच का

इष्कात झुरणे नको आणखी

गंधात न्हालो तुझ्या साजणी

निशिगंध चाफे नको आणखी

येणे तुझे क्षणभराचेच का

पेटून विझणे नको आणखी

नजरेत जरबी कट्‌यारी तुझ्या

बंदी, पहारे नको आणखी

धुंदी चढावी सुरांनी तुझ्या

कुठले बहकणे नको आणखी

जगतोच आहे तुझ्याही विना

आधार फसवे नको आणखी

जवळीक नाही अताशा कुठे

जखडून घेणे नको आणखी

जयश्री

रुतावे कुठे

2010-01-31T20:37:00.001-08:00

न काट्‌यास कळले सलावे कुठे
रुतावे कुठे अन्‌ दुखावे कुठे

विषाला अता या उतारा नको
कळे पूर्ण त्याला भिनावे कुठे

बरसता जमावे तळे लोचनी
असे पापण्यांनी झरावे कुठे

उरी वेदना, हास्य गालावरी
अशा सोसण्याचे पुरावे कुठे

तिरस्कार झेलून थकलो अता
अशा गुंतण्याचे निभावे कुठे

तुझे चांदणे गोंदले या नभी
निशेच्या नशेने वहावे कुठे

सुरांनी तुझ्या कोसळावे पुन्हा
असे श्वास द्यावे नि घ्यावे कुठे

अवेळी कसा लोपला सूर्य हा
रित्या अंबराने लपावे कुठे

जयश्री

दुरावा

2010-01-12T22:35:00.000-08:00

येते का रे तुला आठवण माझी....होतोस का रे माझ्यासारखाच तू ही व्याकुळ......!!

देतोस का उजाळा

त्या धुंद आठवांना

होतोस काय हळवा

स्पर्शून आठवांना

ती एकली दुपार

तो प्रश्न कापरासा

ती खूपशी कबुली

इन्कार ही जरासा

झाल्या मग अचानक

सांजा अजून कातर

अवघडले होते जगणे

विरहातले निरंतर

तैसाच चंद्र अर्धा

दोघांत वाटलेला

त्या पौर्णिमेत अजूनी

तू मुक्त सांडलेला

आहे तसा शहाणा

अपुला जरी दुरावा

आतून पेट घेतो

कधी तोच रे दुरावा

जयश्री अंबासकर

मन हळूच गाली हसले

2009-04-23T07:53:00.000-07:00

अचानक इतका छान, गोड वारा सुटला ना..... मनात खट्याळ हसू उमटलं.... आणि मग...........

हा सुटला अल्लड वारा

मन पाकोळीगत झाले

रोमांचित काया सारी

मन हळूच गाली हसले

हे रंग मनाचे सारे

आकाशी कसे उमटले

जाणून गुपित ते गहिरे

मन हळूच गाली हसले

चाहुल खट्‍याळ कुणाची

मन अधिर अधिर का झाले

पाहून कपोली लाली

मन हळूच गाली हसले

आतूर मनाला सावर

कानात कोण कुजबुजले

नजरेची बघुनी भिरभिर

मन हळूच गाली हसले

लाजून चिंब भिजलेले

मन हिंदोळ्याचे झाले

आंदोलन घेता बुजरे

मन हळूच गाली हसले

जयश्री

छळतो अजूनही का

2009-04-21T08:29:00.000-07:00

पाऊस कुणाला कसं वेड लावेल ते शब्दात सांगणं कठीण !! पण ह्या गझलेतून व्यक्त करायचा प्रयत्न केलाय.

पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का

जाळून काळजाला झरतो अजूनही का

ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले

मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का

तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले

देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का

होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची

उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का

पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा

विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का

आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या

मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का

जयश्री

यावा अशात साजण

2009-04-07T00:29:00.000-07:00

सुटे बेभान हा वारा

फुले उरात शहारा

यावा अशात साजण

देत गुलाबी इशारा

हृदयाच्या सागरात

लाटा उठाव्या खट्‍याळ

प्रीतीशरांनी सख्याच्या

व्हावे पुरते घायाळ

सारी बंधने तोडून

उधळावा कैफ सारा

वेड्‍या मनाने मनाचा

द्यावा सोडून किनारा

निळाईने पसरावे

आकाशाच्या कुरणात

गाणी गावी अवखळ

द्वाड वा-याने कानात

खळे पडावे चंद्राला

यावे चांदणे वयात

बहरावी रातराणी

गंधाळावी सारी रात

नभदीप तारकांचे

हलकेच व्हावे मंद

प्रीतीफुलांच्या श्वासांनी

पांघरावा मधुगंध

जयश्री

ओसाड राजमार्ग

2009-03-24T21:37:00.000-07:00

सोपं जगायची सवय झाली की ....

कठीण उत्तरं नकोशी होतात

थोडीशी बेरीज, वजाबाकी करुन

उत्तरं कशीबशी जुळवता येतात.

उगाच ती क्लिष्ट आकडेमोड कशाला

सापडतोच कुठला तरी वशिला

चढ उतार नकोच असतात

आडवळणं मग शोधली जातात

तीच वाट दाखवतो पुढच्या पिढीला नकळत

आडवळणाचेच बनत जातात..... राजमार्ग नकळत

मिरवत जातो दिमाखात त्याच मार्गावरुन

खरी वाट सोयिस्करपणे विसरुन

सवयी त्याच अंगवळणी पडतात

आणि खरे राजमार्ग ओसाड पडतात.

जयश्री

अशक्य केवळ

2009-03-22T01:29:00.000-07:00

तुझाच वावर मनात केवळ

निभाव आता अशक्य केवळ

नको अता ही उगाच जवळिक

पुन्हा मनाचे दुभंग केवळ

तुझ्यामुळे ही फितूर गात्रे

अता गुलामी तुझीच केवळ

तुझी जराशी झुळूक यावी

कसे जगावे उन्हात केवळ

नको नव्याने तुझी उधारी

हिशेब नव्हते हिशेब केवळ

जयश्री

दुसरा कुणीच नाही.....

2009-03-16T06:41:00.000-07:00

पैशापरी जवळचा दुसरा कुणीच नाही

माणूस माणसाचा झाला कधीच नाही

गणगोत आप्त सारे जमले उगाच नाही

टाळूवरील लोणी उरले(पुरले) मुळीच नाही

शमले तसेच सारे देहातले निखारे

वणव्यास पावसाची नड भासलीच नाही

काळोख तुंबलेला दाही दिशात सारा

सूर्यात आग पुरती का पेटलीच नाही

डोळ्यात दाटलेले आभाळ मित्र झाले

पाऊस का सखा मग झाला कधीच नाही

सरणावरी कळाले उपभोग फार झाला

उपयोग जीवनाचा केला कधीच नाही

जयश्री अंबासकर

तुझे चांदणे

2009-03-12T04:52:00.000-07:00

तुझे स्वप्न माझ्याच स्वप्नात होते

तसे सोबतीच्या करारात होते

नको ना अता त्या निशेची प्रतिक्षा

तुझ्या मुक्त केसातही रात होते

पुन्हा जाग आली सुन्या मैफ़लीला

तुझे दाद देणे अकस्मात होते

नसावे नशीबात घायाळ होणे

तुझे तीर सारे पहा-यात होते

निशेला न ऐसेच वैराग्य आले

तुझे चांदणे ऐन बहरात होते

जयश्री

भूल

2009-03-08T01:18:00.000-08:00

भूल पडली सागराची चंद्रवर्खी रातीला

बंधने उधळून सारी ती निघाली भेटीला

चांदण्याचे माप ओलांडून अलगद उतरली

बावरी नव परिणिता जणु प्रियकराला बिलगली

सावळ्या सखी-साजणाचा नूर होता आगळा

मत्स्यगंधा रात्र झाली, अन्‌ धुके चहूबाजुला

यामिनीचा मग रुपेरी साज हलके उतरला

धुंदले आकाश होते चंद्र होता साक्षीला

शांत झाली गाज तरीही गोड हुरहुर राहिली

का निशेची पैंजणे लाटांत त्या रेंगाळली

रात्र सरली, सागराचे गात्र जागत राहिले

अन्‌ तटावर शिंपल्यांची फक्त उरली पाऊले

जयश्री

लज्जत सुखाची

2009-02-23T04:24:00.000-08:00

लेवून तवंग सुखाचा

आयुष्य बनतं गुळचट

न अडचणींचे डोंगर आडवे

न आशांचे किल्ले रासवट

ऐश्वर्याच्या सरळसोट, उंचच उंच भिंती

न कुठे अश्रूंचा कोनाडा, न कुठे दु:खाची पणती

प्रकाशाची दारं उघडी सताड

रात्रीचा अंधारही कुंपणाच्या पल्याड

असतं आयुष्य असं

बेचव आणि अळणी

जरी पाऊस सुखाचा,

तोंडात मिठाची गुळणी

सुखाला हवी खरी, फोडणी खमंग दु:खाची

हिंग थोडा चिंतेचा अन्‌ मोहरी हवी कष्टांची

तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी

सुखाची अशा मग लज्जतच न्यारी.

जयश्री

गुलाबी चांदणे

2009-01-09T08:26:00.000-08:00

असाच तो अधून मधून जेव्हा डोकावतो मनात......तेव्हा मनातल्या भावना वेगळ्याच रुपानं बाहेर पडतात....

घुमे रानशीळ गोड कशी पानात पानात

फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात

लागे चाहुल तयाची मन आतूर आतूर

उरी गोड थरथर, लाज करी चूर चूर

कुणी उकलले माझे आज गुपित गुपित

फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात

आठवांचे सोनसळी, ऊन केशर केशर

तुझ्या वनात बसंती, मन मोहर मोहर

गाणे गाई वारा तुझे माझ्या कानात कानात

फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात

दिस भुलाव्याचे कसे, जाती छळत छळत

नादावले कशी बाई तुझ्या खेळात खेळात

न्हाऊनिया झाले चिंब तुझ्या रंगात रंगात

फुले चांदणे गुलाबी कसे मनात मनात

जयश्री

नवाच तू ... नवीच मी

2008-12-01T02:45:00.001-08:00

मनासारख्या जोडीदारासोबत आयुष्याची २२ वर्ष .... ‍ अन तरीही नवाच तू...नवीच मी :)

आयुष्य मी गुंफले

भोवती सख्या तुझ्या

स्वर्ग गवसला मला

भोवती सख्या तुझ्या

श्वास तू, मधुमास तू

सोबती हवास तू

तुझ्याविना अपूर्ण मी

आस तू, खास तू

आरंभ तू, अंत तू

गीत तू, संगीत तू

आयुष्य हे चांदणे

फ़क्त सदा हास तू

जयश्री

तू दिलेल्या वेदना

2008-11-26T02:07:00.000-08:00

माझी ही गझल मायबोलीच्या प्रातिनिधीक गझल संग्रहासाठी निवडल्या गेलीये.

तू दिलेल्या वेदना मी गात नाही

ती उधारी चुकविणे नशिबात नाही

पेलणे गांडीव तुजला शक्य नाही

मनगटी दुबळ्या तुझ्या ती बात नाही

भोगण्याचा शाप आहे नंदिनीला

आजही का आग प्रतिकारात नाही

जी नशा युद्धातल्या मरणात आहे

ती नशा लाचार या जगण्यात नाही

उंब-याशी थांबले पाऊल माझे

स्वागताला आसवे दारात नाही

का जपावे व्यर्थ मी झोळीस माझ्या

आज पुरते दु:ख ही पदरात नाही

जयश्री

कधीच नाही

2008-11-23T00:58:00.000-08:00

का बंध रेशमाचे जुळले कधीच नाही

चित्रात रंग माझ्या भरले कधीच नाही

त्या सावळ्याच होत्या रात्री फिरून माझ्या

देहात चांदणे मग फुलले कधीच नाही

बरसात ही सुरांची तव मैफ़लीत होते

मज त्या सरींत भिजणे जमले कधीच नाही

डोळ्यात जागलेल्या रात्री कितीक माझ्या

स्वप्नात भेटणे तुज सुचले कधीच नाही

जखमा दिल्या जगाने, बुजल्या तशाच सा-या

का घाव तू दिलेले भरले कधीच नाही

जग जिंकले सदा मी, जिंकेन मी पुन्हा ते

का जिंकणे तुला मज जमले कधीच नाही

जयश्री

रितेपण

2008-11-18T02:55:00.000-08:00

श्वासांचं गुदमरणं काही नवीन नाही आताशा

तू मनात नुसता डोकावलास जरी..

तरी एक मोठ्ठा आवंढा घशात...

आणि मनाची उलाघाल थेट डोळ्यांपर्यंत.

...

वर्तमानातल्या प्रत्येक गोष्टीला

तुझ्याशी रिलेट करणं....

आपसूकच !!

पण तू कुठेच नसल्यामुळे आलेलं रितेपण...

असंच गुदमरतं....व्यक्तच होता येत नाही त्याला.

अधून मधून स्वप्नांचं खेळणं येतं मदतीला

खेळत बसते तास्‌ न्‌ तास

अगदी भान हरपून....

तुझ्याशीच असतो डाव मांडलेला

पण जिंकणार तूच...

मी मात्र तुझ्या विजयावर कायम खुश...

तुझ्या जिंकण्याचं मला नेहेमीच कौतुक वाटतं.

तुझ्यावर विजय मिळवावा असं कधी वाटलंच नाही मला

पण....

एकदा तरी मलाही जिंकू दे ना....

मी जिंकल्यावर कधी तरी टाळ्या वाजव...

अगदी मनापासून...

मलाही आवडेल रे ते....!!

...

राहिलं....

असू दे.

पण खेळ नको संपवूस रे...

मला खेळायचंय तुझ्यासोबत.

तुझ्या प्रत्येक विजयी खेळीचा भागीदार व्हायचंय

प्लीज...

...

कंटाळलास का रे...

नाही त्रास देणार मी तुला...

नाही बोलावणार खेळायलाही

पण.... मला सांग..

तुला मी आठवेन ना रे....

खूप खूप दूर गेल्यावरही...

कधी तरी...

एकदा तरी...

जयश्री

दिवाळीच्या फ़राळी शुभेच्छा !

2008-10-25T06:28:00.000-07:00

जरा जरा तू तसा

2008-09-22T23:35:00.000-07:00

असा रे कसा तू....... माझ्या अगदीच वेगळा !! कदाचित म्हणूनच तू मला आवडतोस :) पण मला कोडं मात्र नेहमीच पडतं......

जरा जरा तू तसा,
जरा जरा मी अशी
रंग वेगळे जरी
प्रीत ही अशी कशी

शब्द ना तुझ्याकडे
मौनखेळ हा तुझा
नेत्र फ़क्त बोलती
मूकभावना तुझ्या
माझेच मुक्त बोलणे
अवखळ सरीता जशी
बोलक्या मौनातली
प्रीत ही अशी कशी

शर्वरी उन्मुक्त मी
चंद्र तूच लाजरा
रम्य एकांती का
लांब तू जरा जरा
तारका खट्याळ मी
मोहवू तुला कशी
चंद्र तारकातली
ओढ ही अशी कशी

दाटले आभाळ तू
अवनी आतूर मी
धुंद बरसणे तुझे
तृप्त मी, पूर्ण मी
प्रीत आगळी तुझी
रीत ही अशी कशी
मात मीच देऊनी
तुझीच जीत रे कशी

जयश्री अंबासकर

ऊफ़.......!!

2008-05-24T04:35:00.000-07:00

आजकालच्या मुलांची खरंच दया येते... त्यांना कशा कशा दिव्यातून जायला लागतं.... आणि त्यांच्यामुळे त्यांच्या आईवडिलांना सुद्धा..... अशाच एका दिव्यातून तावून सलाखून बाहेर पडलेली आणखी एक हिंदी कविता :)

उफ़ ! ये टेलीफ़ोन की घंटी

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
खुषहाली की लहर फ़ैली
प्रियजनोंके आने की
हमको ये खुषखबर मिली

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
दिल की धडकन तेज हुई
दादाजी की तबियत की
चिंता थोडी कम हुई

टेलीफ़ोन की घंटी बजी
कैसी उलझन फ़िर दे गई
उफ़ ! ये कैसी मुसीबत है
बजी नही तो भी गम है

टेलीफ़ोन की घंटी का है
जीवन मे नाता ऐसा
सुख दुख मे वो साथ हमारे
शोर लगे मीठा उसका

जयश्री

आई

2008-04-30T06:27:00.000-07:00

माझ्या मुलाला शाळेत आईवर कविता लिहून आणायला सांगितली होती पण हिंदीतून.... नेटवर शोधली खूप पण मिळाली नाही.... मग काय अस्मादिकांनीच थोडा प्रयत्न केला आणि ही कविता जन्माला आली.

मेरी माँ.... तुझे सलाम !!

प्रेममयी तुम न्यारी सी तुम
सुखद क्षणों की एक फ़ुहार तुम

ठंड लगे तब गरम धूप तुम
तपती आग में नरम छाव तुम

डर लागे तब आश्वासक तुम
जब हूँ अकेला मित्र खास तुम

हरेक जीत में उत्सव हो तुम
हर पीडा में सांत्वन हो तुम

मेरे तन में, मेरे मन में
सदा बसी तुम, सदा साथ तुम

यदी तुम्हे देखना है भगवन्‌
आ जाओ मेरे घर में तुम

मेरी माँ है मेरा भगवन्‌
मेरी माँ है मेरा जीवन

तुझको पाकर धन्य हो गया
माँ हैं तुझको शत शत वंदन

जयश्री

आमंत्रण

2008-03-09T23:03:00.000-07:00

योग कांचनाचा

2008-02-19T04:46:00.000-08:00

आयुष्य स्वत:साठी जगणारे भरपूर लोक असतात पण स्वत:चं आयुष्य फ़क्त दुस-यांसाठी देणारे फ़ार थोडे लोक असतात........ अशोक हा त्यातलाच ...... माझ्या नणंदेचा नवरा ...... त्याने आयुष्याचं अर्धशतक दमदारपणे झळकवलं त्याच्या ५० व्या वाढदिवशी पुढच्या झुंजार शतकी खेळीसाठी दिलेल्या ह्या शुभेच्छा !

प्रिय अशोक,
आयुष्याचा मध्य आला
कांचनाचा योग आला
तृप्त या तव जीवनाचा
दुग्धशर्करायोग आला

ऋण ते मातापित्याचे
केव्हाच तू उतरुन गेला
बंधु-भगिनींना सदा तू
संकटी तारुन गेला

सहजीवनाचा तू असा
समृद्ध पाया रोवला
शिरी राणीच्या तुझ्या तू
प्रिती तुरा रे खोवला

धाक असूनी आदराचा
मित्र बनला तू मुलांचा
गुंफ़ली नाती अशी तू
प्रिय बनला हर दिलाचा

जीवनी तुझिया सदा या
घडो आनंद सोहळे
लाभो तुला हे दीर्घ आयु
सार्थ आणिक आगळे

वर्धापनाच्या या दिनी रे
एक आहे मागणे
नित्य आम्हाला दिसू दे
गोड तव हे हासणे

जयश्री

अवगुंठन

2007-12-13T04:41:00.000-08:00

ही मायबोलीच्या २००७ च्या दिवाळी अंकात प्रसिद्ध झालेली कविता

उगाचंच बिचारी वाटते माझी मी मलाच...
तुझ्याशिवाय....
सगळंच तुझ्या अवगुंठनात बांधलेलं
सोडवू म्हटलं तर अजूनच आवळणारं
कसा घेणार रे मी मोकळा श्वास...
कसली होतेय तडफड... कळतंय का तुला काही
तुला कधी ते समजणारच नाही
तुला भेटायची ओढ
आणि तू जाताना दाटून आलेले कढ...
तुझी बेफ़िकीरी मात्र तश्शीच !
राग राग येतो अगदी...
चिडलेली छान दिसतेस म्हणे ......
....
बोलतानाही तेच
सगळं मीच डोळ्यातून वाचून काढायचं
माझेही शब्द माझेच आणि तुझेही
तू फक्त डोळ्यांनी बोलणार
बडबड फ़क्त माझीच
.....
आता मी सुद्धा बोलणार नाहीये
ठरवलंच आहे मी तसं........
......
...
अरे पण हे काय ...
तू रडतो आहेस....
मी बोलावं म्हणून .... ?
जे जे तू बोलावंस असं वाटायचं
ते आता बोलतो आहेस......
.....
..
उशीर केलास रे जानू.......
.....
आणि फ़ोटोवर हा गुलाबाचा हार काय चढवला आहेस
तुला माहितीये ना....
मला मोगरा आवडतो ते...
कधी सुधारणार आहेस रे राजा...

जयश्री

उपेक्षित

2007-11-28T00:19:00.000-08:00

का वाटतं इतकं निराधार.......
शब्दांशिवाय....
ते सुद्धा मुद्दाम करतात अडवणूक
जाणूनबुजून....
मला हतबल होताना बघून,
विजयोन्मादानं अधिकच उधळतात
त्यांना गोळा करण्यातच थकायला होतं
हातात आलेल्या चार-पाच शब्दांचीच जुळवाजुळव करावी तर....
तेच अंगावर येतात
मी गुदमरते....
याचकासारखी हात पसरते
भीक नकोय....
माझेच हवेत मला
....
..
पण माझ्या दुबळ्या हाकेला दुर्लक्षून
ते सरळ निघून जातात
आणि मी ....
मी रहाते तशीच उपेक्षित !
नि:शब्दातून व्यक्त व्हायची सवय करायला हवी आता....

जयश्री

नव्हाळी

2007-11-27T11:16:00.000-08:00

प्रीत ही जुनी जरी, रीत ही नवी नवी
जोड हा जुना जरी, ओढ ही नवी नवी

खेळ हा जुना जरी, डाव हा नवा नवा
वाद हा जुना जरी, संवाद हा नवा नवा

शब्द हे जुने जरी, वेध हे नवे नवे
गूढ हे जुने जरी, उकलणे नवे नवे

गीत हे जुने जरी, संगीत हे नवे नवे
गुंतणे जुने परी, सावरणे नवे नवे

गोडवा जुना जरी, स्वाद हा नवा नवा
वेग हा जुना जरी, आवेग हा नवा नवा

ताटवा जुना जरी, गंध हा नवा नवा
तोच चांदवा जरी, गारवा नवा नवा

बरसणे जुने जरी, भिजवणे नवे नवे
बहर तो जुना जरी, फ़ुलवणे नवे नवे

साद ही जुनी जरी, गवसणे नवे नवे
समजणे जुने जरी, उमजणे नवे नवे

जयश्री

पुत्रकामेष्टी

2007-11-12T01:03:00.000-08:00

बोलायचंय खूप... पण.... शब्दच आटलेत
कधी कधी ह्या कुबड्‍या सुद्धा अगदीच अधू होतात
आधाराच्या ऐवजी पांगळेपणच देतात
आणि मग चिडचिड होत रहाते आतल्या आत
आतली धुमस, घुसमट बाहेर पडायला हवीये आता
कुठल्याही भावनेला पुरुन उरणारी....!
संवेदनेच्या पलीकडलं काहीतरी आत रुजतंय....... वाढतंय
आणि तटतटून बाहेर यायचा प्रयत्न करतंय
पण कसं येणार बाहेर...
ह्या वांझपणातून कोण सोडवेल आता
कुणा दुर्वासाचा वर.....
की करावा लागणार पुत्रकामेष्टी यज्ञ ...!

जयश्री

हुंदका साधा तुझा

2007-05-22T22:11:00.000-07:00

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला
झाकलेली वेदना बोलून गेला

पाहुनी तव लोचनी आभाळ काळे
अंतरी पाऊस हा बरसून गेला

सावरु मी हा कसा संसार माझा
मांडलेला डाव तो उधळून गेला

प्रीत माझ्या अंगणी बहरेल कैसी
कोवळे अंकूर तो जाळून गेला

ओळखीचे हास्य तो विसरुन गेला
राहता तो ही दुवा निखळून गेला

वावडे होते जरी तुज मैफ़लीचे
सूर का मग आगळे छेडून गेला

मी अशी दुबळी पुन्हा त्याच्यासमोरी
चेहरा संपूर्ण तो वाचून गेला

वाट माझी ही अशी अंधारलेली
आठवांनी का अशी उजळून गेला

जयश्री

सारे तुझ्यात आहे

2007-04-13T08:00:00.000-07:00

आभास चांदण्याचा या लाजण्यात आहे
जे जे मला हवेसे सारे तुझ्यात आहे

तेजाळती कशा या बंदिस्त दोन ज्योती
ही आगळी दिलेरी तव काजळात आहे

ह्या सावळ्य़ा मुशीचे सौंदर्य जीवघेणे
जादू परी तुझी या साधेपणात आहे

स्वीकारुनी गुलामी बेचैन रात आहे
चंद्रात आज माझ्या ही खास बात आहे

संकेत हे गुलाबी, आवेग हा शराबी
केसात माळलेल्या या मोगर्‍यात आहे

ही आग मारव्याची ह्या गारव्यात आहे
गाफ़ील यौवनाची संपूर्ण मात आहे

जयश्री

मोहर नात्याचा

2007-04-07T22:43:00.000-07:00

मोहर नात्याचा

का गुंतत जातो आपण
नात्याच्या गुंत्यात
का आवळत जातो गाठी
अपेक्षांच्या बंधनात

नात्याचा हा नाजूक बहर
कोमेजत जातो नकळत
अपेक्षांच्या ओझ्यानं
झडत जातो नकळत

नातं मनसोक्त फुलू द्यावं
रानफुलासारखं
मोकळं त्याला विहरु द्यावं
स्वच्छंदी पाखरासारखं

नाती नकोत मौसमी
भूछत्र्यांसारखी
कायम हसत बहरावी ती
गुलमोहरासारखी

नकोत फुलं भरमसाठ
नात्याच्या ताटव्यात
डौलदार तुरे मात्र
हमखास असावे त्यात....!

जयश्री

असेच काही घडून यावे

2007-04-02T03:15:00.000-07:00

निवांत संध्या हवा नशीली
असे बहाणे मिळून यावे
खट्याळ लाटा गळ्यात गाणी
असे तराणे जुळून यावे

भल्या पहाटे कधी तरी तू
लपून यावे, जपून यावे
तरंग माझ्या मनी उठावे
असेच काही घडून यावे

गुलाब गाली फुलून यावे
दवापरी मी टिपून घ्यावे
सवाल सारे विरून जावे
असेच काही घडून यावे

तुझ्या सवे या फितूर गात्री
नवेच गाणे सजून यावे
पुन्हा पुन्हा मी जगून घ्यावे
असेच काही घडून यावे

जयश्री

नवरस

2007-03-30T00:27:00.000-07:00

नवरसांचा हा आविष्कार घडवून आणला आमच्या महाराष्ट्र मंडळानं. आमच्या वार्षिक संमेलनाची नवरसाची थीम मी अशी शब्दबद्ध केली. संगीतबद्ध केलं होतं विवेक काजरेकरांनी आणि गायक विवेक आणि मी.

तुम्ही ऐकूही शकता इथे

शृंगार रस
शृंगार मी प्रेमी जीवांचा
मीत हृदयी रुजवतो
स्पंदनातून इश्क पसरुन
मीलनी मी बरसतो

स्वप्नील मी, मदहोश मी
लाज-या प्रीतीत मी
साक्ष प्रणयाचीच मी अन्‌
चांदव्यातील आग मी

भयानक रस
उरी धडधड जागते अन्‌
कापते का ही तनू
प्राण का कंठास येतो
बोबडी वळते जणू

अस्तित्व माझे हे असूरी
जागवी भय अंतरी
उडे गाळण ही भल्यांची
दृष्टी टाकीन मी जरी

हास्य रस
तुषार माझे उडती जेथे
सुहास्य तेथे खळाळते
चैतन्याचे अल्लड वारे
मनी मानसी सळसळते

भेदभाव ना कोणासाठी
राजा रंका मी न वेगळा
दु:खाला तो नाही थारा
आनंदाचा सर्व सोहळा

बीभत्स रस
ओंगळवाणे रुप लाभले
बघुनी मला जन शहारती
नको वाटते दर्शन माझे
टाळून मज परी ते जाती

घृणाच सारी माझ्या पदरी
एकांताची साथ मला
तिरस्कार मी सदा झेलतो
बीभत्स म्हणती सर्व मला

करुण रस
नजर ओली, उरी हुंदका
मनात देवाचा धावा
दोन जीवांची विरही तगमग
तिथेच माझा जन्म नवा

दु:खाशी मी जरी जखडलो
मृत्यूशी झुंजतो सदा
कारुण्याचा सागर मी जरी
डोळे पुसतो मीच पुन्हा

वीर रस
शस्त्र शोभते माझ्या हाती
मीच शायरी वीरांची
रक्त उसळते,पेटून उठते
ऐकूनी गाथा शौर्याची

शूर शिपाई माझे साथी
नाही जागा दुबळ्याला
नको म्यान अन्‌ नको विसावा
रक्त हवे तलवारीला

अद्‌भूत रस
स्वप्नी रमविते, स्वप्नी नेते
बाग फुलविते स्वप्नी मी
झिम्मा खेळत सवे प-यांच्या
गीत गोजिरे गाते मी

जादू, राक्षस, भूत, चेटकी
दुनिया माझी ही न्यारी
भूल पाडते, चटक लाविते
या जगती मी राज्य करी

रौद्र रस
गुलाम माझी सारी दुनिया
सैतानाचा साथी मी
हाहाकार मी उडवून देतो
दिसेल ते ते तुडवून मी

आगमनाची नांदी माझ्या
देई दर्शन भयकारी
समोर येईल त्याला चिरडून
तांडव करितो उरावरी

शांत रस
अवनीवरचा दूत शांतीचा
आश्रय देतो सकल जना
हारुन दु:खे जगताची मी
सांत्वन देतो श्रांत मना

ओंकाराचे संजीवन मी
भक्तीरसाचा मी दाता
पखरण करतो वात्सल्याची
तिन्ही जगाचा मी त्राता

जयश्री

बुरख्यातला सूर्य

2007-03-28T01:22:00.000-07:00

काल अचानक माझ्यासमोर अगदी टिपिकल सौदी बायका आल्या..... नवर्‍यासोबत अगदी दबून असलेल्या. त्या नवर्‍याच्या चेहर्‍यावर इतकी मग्रुरी होती ना. जणू काय त्या सगळ्या बायका त्याची मालमत्ता होती आणि त्याला जसा हवा तसा वापर तो करु शकत होता. त्या बायकांचे वाकलेले खांदे, झुकलेल्या नजरा बघून अगदी कसंतरीच झालं आणि मनात विचार आला.......

बुरख्याआडच्या वेदना... गुरफटून राहतात तशाच
सोन्याचा मुलामा चढवून...मिरवत राहतात अशाच
तेलाच्या खाणीतलं ऐश्वर्य जगापुढे दाखवताना
पैसा आणि मग्रुरीच्या कैफ़ात दुनियेला झुकवताना
दुर्लक्ष करतात........
त्या काळ्या बुरख्याआड चिणून टाकलेल्या संवेदनांकडे....
दाबून टाकतात ते सारे उसासे.
छोट्याशा डोळ्यांच्या फटीतून... कावर्‍याबावर्‍या नजरा
भिरभिरत राहतात फ़क्त
सवयच होऊन गेलेली त्यांच्या उमाळ्यांना
दबून रहायची.
त्या छोट्याशा फ़टीतूनच अनुभवायची दुनिया.
बुरखे सुद्धा काळेच
पुरुषी अहंकारासारखे...!
कुठल्याही रंगाच्या भावनेला काळवंडून टाकणारे.
त्या उदासी आवरणाला आता रंगाचंच वावडं झालेलं...
फुलण्याची....खुलण्याची स्वप्नंच करपलेली....
वखवखलेल्या वासनेची पूर्ती.....हे एकच काम उरलेलं,
बुरख्यावरची जरतारी कलाबतूच काय ती थोडी हसते
बाकी सगळं भकास.....!
कधीतरी एखादी ठिणगी ह्या काळ्याशार अंधारात....
पेटून उठेल... आणि उजळेल आसमंत थोडावेळ....!
अशी आशा तरी जागत असेल हा ह्यांच्या मनात....?
की ह्या अंधाराची सोबतच आता त्यांना हवीहवीशी वाटत असेल....
नुसतेच प्रश्न.....!
जितक्या जमिनी, तितकेच अंधार
पण उगवणारा सूर्य एकच.
तो कितीसा पुरणार सगळ्यांना....!
आता अंधारालाच पेटून उठावं लागणार आहे कधी ना कधी
फाडून टाकावे लागणार आहेत....स्वत:चे बुरखे स्वत:च
आणि जन्माला घालावा लागणार आहे आपला स्वत:चा सूर्य !

कळले कधीच नाही

2007-03-25T03:53:00.000-07:00

माझा कुणा म्हणू मी
कळले कधीच नाही
का जाहले तुझी मी
कळले कधीच नाही

माझाच वाटला तू
कित्येकदा परंतु
होतास दूर का तू
कित्येकदा परंतु

सर्वस्व मानिले मी
सखया मनी तुला रे
गेलास सहज कैसा
तोडून पाश सारे

रमते अजून मी रे
स्वप्नात त्या दिसांच्या
जगते अजून मी रे
प्रीतीत त्या जुन्या का

मज रीत या जगाची
कळली कधीच नाही
माझा कुणा म्हणू मी
कळले कधीच नाही.....

जीवनरंग

2007-03-21T02:02:00.000-07:00

बंधन कुठले नको वाटते
पाश नको ते कोणाचे
मुक्त मोकळा श्वास हवा मज
नकोच दडपण कोणाचे

नको काळजी, नकोच चिंता
नको लढाई दुनियेशी
नको दु:ख अन्‌ नको उसासे
नको लढाई पैशाशी

अजब मागणे जगावेगळे
ऐकून हसला मनामधे
"तथास्तु'" म्हणुनी गुप्त जाहला
देव दाटशा धुक्यामधे

सुखी जाहले वाटे मजला
मनापरी घडता सगळे
सुख परंतु डाचत होते
कारण मज ते का न कळे....

विचार करता गूढ उकलले
शांती झाली चित्ताची
बंधनातले सुख आकळले
किंमत कळली पाशाची

नयनी पाणी दुस-यासाठी
हास्य तयांच्या सुखामधे
कळले मजला हिच जिंदगी
व्यर्थ गुंतणे स्वत:मधे

बेचव दुनिया फ़क्त सुखाची
दु:खाने गोडी वाढे
दु:खानंतर येता सुख ते
जगण्याला मग रंग चढे

जयश्री

उन्मुक्त तू

2007-03-16T01:20:00.000-07:00

देहफुले उमलवून
मुक्त तू उन्मुक्त तू
तूफानी प्रीत सरी
उधळूनी रिक्त तू

झेलूनी तुझा प्रपात
नखशिखान्त नाहते
प्रणयाचा मी मरंद
मनमुराद चाखते

दाहक कोसळ तुझा
उतरतो नसानसात
मदहोशी पसरते
गात्रातून अंतरात

वितळते मिठीत मुग्ध
बेहोषी धुंद धुंद
उन्मेषी श्वासांची
लयकारी मंद मंद.

जयश्री

तुझ्याविना हा पाऊस

2007-03-07T10:22:00.000-08:00

तुझी इतकी सवय झालीये ना......... की कुठलाही रंग तुझ्याविना अगदी बेरंग असतो. त्यात पाऊस तर आपल्या दोघांचाही आवडता. किती मनसोक्त आस्वाद घेतलाय ना आपण ह्या पावसाच्या स्वच्छंदीपणाचा....! पण आज तू नाहीयेस........ आणि नेमका तो आलाय रे..........

तुझा हळवा पाऊस
आज आठवतो मला
चिंब सरीनं तयाच्या
आज भिजवतो मला

कधी बरसणं तुझं
रिमझिम अलवार
नखशिखान्त भिजते
त्यात मी रे हळुवार

कधी तुफानी कोसळ
गरजत बरसत
कधी झिम्माड झिम्माड
द्वाड प्रीत फुलवत

आता कधी रे येशील
मनी सारखा सवाल
घन दाटता नभात
पुकारते वेडी प्रीत

तुझ्याविना हा पाऊस
आसू आणतो डोळ्यात
धरा कोरडी कोरडी
परी डोळे वाहतात

जयश्री

मन

2007-02-28T08:47:00.000-08:00

मन म्हणजे काय हे अजून कोणालाच उमगलेलं नाहीये. प्रत्येकाचं मन वेगळं ! पण कशाला हवा तो खटाटोप मनाला जाणून घ्यायचा....? मनाच्याच रंगात रंगून जाऊन....... मस्तपैकी आयुष्य रंगीत बनवायचं :) अजून काय....!

मन उनाड पाखरु
त्याची कशी भिरभिर
उडे क्षणात नभात
कधी सूर पाचोळ्यात

मन मोठं सुपापरी
कधी ससा तो सानुला
कधी आकळे सकला
कधी नाकळे कुणाला

मन रंगांची भिंगरी
खुले इंद्रधनुपरी
कधी उदास एकली
भासे सावळी सावळी

सोडवावे कशाला हे
कोडे मनाचे मनाचे
न्हावे रंगात तयाच्या
गीत गावे त्या रंगाचे

जयश्री

प्रीत

2007-02-18T05:39:00.000-08:00

प्रीत हुरहुर
प्रीत काहुर
हरखली प्रीती

प्रीत आठव
प्रीत आर्जव
मोहरली प्रीती

प्रीत दुखरी
प्रीत हसरी
बहरली प्रीती

प्रीत वेदना
प्रीत सांत्वना
रुजली ही प्रीती

प्रीत कातळ
प्रीत वादळ
शहारली प्रीती

प्रीत अपेक्षा
प्रीत उपेक्षा
कोमेजली प्रीती

प्रीत मृगजळ
प्रीत हळहळ
कळली ना प्रीती

जयश्री

विजेता

2007-02-10T23:57:00.000-08:00

नाचती ही प्रश्नचिन्हे
फेर धरुनी का अशी
ऊरी धडधड, श्वास अवघड
बावरी मी का अशी

जीवनाच्या हर सवाला
सहज उत्तर मी दिले
लाभले जे हसत खेळत
आजवरी स्विकारीले

आज मग का मी निरुत्तर
आज का मी पांगळी
का सुचेना मार्ग काही
आज मी का वेगळी

नियती ना अपराजिता
ना सहज मी कधी हारली
खेळ रडीचा जाहला
तेव्हाच नियती जिंकली

हार कधीही मानली ना
आसवे गाळून मी
सावरोनी घाव उरीचे
बाजी हर जिंकेन मी

रडविले मज हर घडी तू
नाही परी मी अंकिता
ताठ आहे, ताठ राहीन
मी विजेता, मी विजेता.

जयश्री

तगमग

2007-02-02T23:01:00.000-08:00

मन आतूर आतूर
त्याला कशाची ही भूल
काय बाई आज व्हावे
मन आतूर आतूर

ओठी सलज्ज कमान
हसू होई छान स्वार
वाट पाहतं कोणाची
मन आतूर आतूर

वारा बावरा छळतो
छेड उगाच काढतो
म्हणे जरा तू सावर
मन आतूर आतूर

गंध ओळखीचा येई
गूढ उकलून जाई
लोचनात का हे नीर
मन आतूर आतूर

पायरव येता कानी
खुळावतो जीव वेडा
दारी दिसता साजण
सडा घालतो मोगरा

आता मन हे अधीर
मन आधीर अधीर

जयश्री

झाड वयात आलेले

2007-01-27T22:24:00.000-08:00

मायबोलीवर "झाड वयात आलेले" ह्या ओळीवरुन चक्क जुगलबंदी झाली होती....त्यातला हा माझा सहभाग..........

रंगसोहळा झाडाचा
नेत्र अनिमिष झाले
दृष्ट लावू नका कोणी
झाड वयात आलेले

जाग हळू पानी आली
सारे जग धुंद झाले
यौवनाचा भार साहे
झाड वयात आलेले

कशा परी लपविते
सोनसळी हा बहर
नेत्री साठवते तुझे
झाड वयात आलेले

नको भिती या ग्रीष्माची
नको बावरु असा तू
ऊन जपेल जपेल
झाड वयात आलेले

कळी कळी फुलारली
पान पान हे लाजले
फांदीतून उमटले
सूर गोड ते गोजिरे

काय विपरीत झाले
काय विपरीत झाले
अहो....... झाड वयात आलेले
झाड वयात आलेले

जयश्री

ओंजळ माझी

2007-01-20T22:52:00.000-08:00

भिजलेल्या मनाचा गहिवर
कंठातून दाटून येतो
आणि मग आसवांचा पाऊस
अनावर होतो

मुकेपणा नाही रे त्याला
बांध फुटून कोसळतं सारं
फक्त तूच हवा असतोस त्यावेळी
बाकी व्यर्थ असतं सारं

रुजलास इतक्या खोलवर
अगदी वटवृक्षासारखा पसरलास
प्रत्येक पारंबीच्या मूळाशी तुझा
एक विलक्षण इतिहास

आठवक्षणांची ओंजळ माझी
तुडूंब, काठोकाठ भरलेली
एकही क्षण झिरपू नये म्हणून
कायम जीवापाड जपलेली

जयश्री

चांदणे प्रीतीचे

2007-01-18T23:16:00.000-08:00

हा चंद्र....... आकाशभर विखुरलेलं पौर्णिमेचं चांदणं काही माझा पिच्छा सोडणार नाहीयेत आयुष्यभर....! हे जीवघेणं चांदणं........!

साक्षीने पुनवेच्या
साथीने सखयाच्या
जागविते रात्र मी
चांदण्यात प्रीतीच्या

पांघरते चांदवा,
गंध रातराणीचा
मोहरते मी फ़िरुन
चांदण्यात प्रीतीच्या

चांदरातीची नशा
खुलविते ही निशा
भिजते मी नखशिखान्त
चांदण्यात प्रीतीच्या

जयश्री

पुनवरात

2007-01-16T00:37:00.000-08:00

धुंद तेच चांदणे
हवेत तोच गारवा
शिरशिरी तशीच का
जागते उरात या

पाकळ्यात उमलती
रंग तेच लाजरे
अंतरात फुलविती
तशीच फुलपाखरे

गंध तोच दरवळतो
अल्लड वार्‍यासवे
तसाच श्वास उसवतो
कोवळ्या कळ्यांसवे

मंतरल्या त्या क्षणात
अजून जीव घुटमळे
पुनवराती आज का
मजसी चांदणे छळे

जयश्री

सूर्यास्त

2007-01-13T23:47:00.000-08:00

का लागली दृष्ट तेजोनिधीला
अवेळी कसा आज सूर्यास्त झाला

अर्ध्यातूनी सोडूनी डाव ऐसा
शरण भास्करा तू निशेला कसा

बांधुनी पैंजणे सावळ्या सावल्यांची
कशी सांज निमिषात उतरुन आली

अंधार डोही धरा दीनवाणी
कशी भासते आज केविलवाणी

कंटाळवाणी प्रतिक्षा रवीची
आस वेड्या जीवाला नव्याने उषेची

जयश्री

तू आलास.........?

2007-01-09T00:26:00.000-08:00

दाटल्या कंठातूनी ना शब्द काही उमटले
सावळ्या डोळ्यातूनी आभाळ सारे बरसले

पायरव ऐकावयासी, चित्त का आसूसले
उंब-याशी का असे, पाऊल माझे अडखळे

अंगठ्याशी नजर का ही, पदर हाती घुटमळे
मीत मनीचा दारी असता, लाज का ही मज छळे

पापण्यांची ओल सांगे, वेदना विरहातली
शिरशिरी स्पर्शून गेली, अंतरी भेटीतली

लक्ष्य ज्योती उजळती, नयनी अशा का बाव-या
गाली फ़ुलती हास्य कलिका गोजि-या अन्‌ लाज-या

दूर जाता तू सख्या आयुष्य होते थांबले
नव्हतास जेव्हा जवळी तू, जगणेच होते विसरले

जयश्री

ये ना रे.......!

2007-01-06T22:01:00.000-08:00

झालाय अनोळखी काहीसा, जागर तुझा मनातला
अन्‌ परका बराचसा, वावर तुझा मनातला

पुन्हा पुन्हा छळतो सवाल... व्याकुळ मनातला
कसा हरवला माझा सखा... माझ्या मनातला

कसा हा सांधायचा दुवा मनातला
कसा पुन्हा बांधायचा पूल मनातला

तूच फक्त काढू शकतोस, किंतु मनातला
तूच फ़क्त पेटवू शकतोस, दिवा पुन्हा मनातला

तुझ्या येण्याने उजळेल... तिमिर मनातला
तुझ्या स्पर्शाने बहरेल... वसंत मनातला

जयश्री

तू असा

2007-01-06T01:45:00.000-08:00

अस्सा आहेस ना तू.......

तू दिलेली फुलं
तशीच आहेत अजून
आसमंत ही गंधित तसाच
तुझं अस्तित्व रेंगाळून

झुळूकीसारखा येतोस
मला फ़सवून
श्वास मात्र माझा
जातोस उसवून

सारं काही बोलतोस
भावस्पर्शी डॊळ्यातून
गात्रं जागवतोस
रेशीम स्पर्शातून

फुललेले क्षण सारे
ठेवलेत मी जपून
वाट पाहते पुन्हा
तशीच मोहरुन

जयश्री

स्वयम्‌

2007-01-02T05:09:00.000-08:00

कंटाळलास एकटेपणाला.... ?

मग त्या दीपस्तंभाचं काय

काजळलेल्या रात्री तोच दाखवतो ना दिशा,

एकाकीपण सोसूनही....

तूच आहेस तुझ्या आयुष्याचा दीपस्तंभ

इतक्या तारुंना वाट दाखवलीस

आणि आता स्वतःच हरवलास....

तो अढळ धृवतारा बघितलास ना

दिमाखात असतो रे तो सुद्धा

त्याला नसेल जाणवत एकटेपण....

तो सुसह्य करतो आपली वाटचाल

अंधा-या रात्रीलाच सोबत करुन.

तू स्वयंप्रकाशी भास्कर आहेस

रात्रीचा दिवस तूच करु शकतोस

झाकोळलेली वाट तूच उजळू शकतोस

एकाकीपण कुरवाळायला वेळ कुठे आहे तुझ्याकडे....

कितीतरी रात्री संपवायच्या आहेत

कितीतरी दिवस उजळायचे आहेत

उगवणा-या प्रत्येक दिवसाची

एक सुरेल मैफ़िल करायची आहे

पेटवायच्या आहेत दाही दिशा

अंतरीच्या तेजोमृताने

आणि व्यापून टाकायचा आहे हा संपूर्ण आसमंत

तुझ्या अस्तित्वाने

जयश्री

वाट तुझी पाहते

2007-01-01T10:31:00.000-08:00

वाट तुझी पाहते
मनातल्या मनात मी
प्रीत तुझी पांघरते
कोवळ्या उन्हात मी

फ़ुलाफ़ुलात पेंगते
रात्र अजून कालची
स्वप्नातून थकलेली
गात्रं अजून कालची

दवात न्हाऊनी पहाट
गोड गोड लाजते
मनातली तुझी नशा
नसानसात उतरते

पाहतोस अंत का
आर्जवे करु किती
प्रसन्न ह्या सकाळची
वाट पाहणे किती

जयश्री

गारवा

2006-12-30T04:19:00.000-08:00

आभाळ भरुन आलं ना......की तुझी आठवण अनावर होते रे! अगदी त्याच क्षणी तू हवा असतोस ! गच्च भरुन आलेलं आभाळ, तो खट्याळ वारा, भुरभुरता पाऊस...... सगळे एकच मागणं मागत असतात..... तू हवा...तू हवा.........

गारवा हवेतला
रसिक होऊ लागला
साजणा अशा क्षणी
तू हवा, तू हवा

नभ हलके उतरती
कानी हळूच कुजबुजती
हात हाती गुंफ़िण्या
तू हवा, तू हवा

झुळूक मंद हासली
प्रीत मनी बहरली
मुग्ध मिठी पांघरण्या
तू हवा, तू हवा

वारा बघ जुल्मी हा
छेडितो पुन्हा पुन्हा
स्वैर बटा आवरण्या
तू हवा, तू हवा

भुरभुरत्या पावसात
भिजले मी नखशिखान्त
पदर जरा सावरण्या
तू हवा, तू हवा

जयश्री

ह्या माझ्या कवितेचं विवेक काजरेकरांनी खूपच मस्त रोमँटिक गाणं बनवलंय. "स्पर्श चांदण्यांचे" या अल्बममधे पद्मजा फ़ेणाणींनी ते गायलंय देखील सुरेख!

ऐश्वर्या

2006-12-29T00:52:00.000-08:00

सगळी सुखं हात जोडून उभी आहेत..... ख-या अर्थानं मी आज ऐश्वर्या आहे......... फ़क्त तुझ्यामुळे !

सोपान चढता हे सुखाचे
आकाश मजला ठेंगणे
होताच तूची सोबतीला
नाही काही मज उणे

कुबेराचे गवसले धन
साथीने सखया तुझ्या
अमृताचा चषक ओठी
आज बघ रे माझिया

वादळी या यशपथावर
दीपस्तंभ होतास तू
अडखळे पाऊल जेव्हा
सावराया होतास तू

झोळी माझी तोकडी रे
सुमने सुखाची वेचण्या
चिंब झाले सुखसरींनी
आभाळ तू ये पेलण्या

जयश्री

मोगरा माझा

2006-12-26T21:31:00.000-08:00

नजरेत मिसळली नजर राजसा जेव्हा
तो क्षणही थांबला होता
शब्दाविण तू बोललास तेव्हा
पाऊस थांबला होता

घनव्याकुळ डॊळ्यांमधला
मी प्रश्न पाहिला होता
रुकार तेव्हा नकळत माझ्या
कसा उमटला होता

तुझा वितळता कानी माझ्या
सूर वाजला होता
रजनीच्या अन्‌ कुशीत तेव्हा
मोगरा बहरला होता

तोच मोगरा दारी माझ्या
कसा कोमेजला होता
आवेग तुझ्या उबदार मिठीचा
आज ओसरला होता

माळियाने कसा अपुला
वृक्ष दुर्लक्षिला होता
नजरेत या रे आसवांचा
पूर दाटला होता

आसवांचे अर्घ्य पिऊनी
मोगरा फ़ुलणार होता
जागवाया गंध त्याचा
तू पुन्हा येणार होता

जयश्री

प्रिया

2006-12-23T22:46:00.000-08:00

ही माझ्या प्रियाच्या मनातली प्रिया :)

नकळत उमले हसू ओठावर
मनी तिचा तो अल्लड वावर
आठवणींची भरली ओंजळ
अंतरातूनी पसरे दरवळ

रंग केतकी जिवणी नाजूक
गालांवरचे गुलाब मोहक
महिरप कुरळ्या केसांची अन्‌
भाळावरची बट ती कामुक

भाव मनीचे नेत्र सांगती
शब्दाविण ते बोलून जाती
तार दिलाची छेडून जाती
संमोहन ते पसरुन जाती

सौंदर्यखणी ती मदनमंजिरी
वेडा लाविते नजर लाजरी
उत्कट खुलणे, प्रीत बावरी
प्रिया माझी ही गोड गोजिरी

जयश्री

माझिया मना

2006-12-23T01:28:00.000-08:00

सांग ना वेड्या मना
काय तुजला जाहले
आज तू मौनात का हे
गूढ आता कर खुले

कोवळी किरणे रवीची
उजळती दाही दिशा
न्हाऊनी तेजात त्याच्या
तू असा विझलास का

दाटूनी हे मेघ आले
खुलविण्या तुज अंतरी
सोबती असती तयाच्या
पावसाच्या बघ सरी

गगनी नितळाई तरीही
हृदयी हा झाकोळ का
आसमंती तृप्ती तरीही
तू असा मिटलास का

कसली हुरहुर ही तुला
का नेत्र असूनी आंधळा
पायी असूनी सुखनुपूर
आज का तू पांगळा

जयश्री

साठवण

2006-12-19T01:37:00.000-08:00

तुझ्या माझ्यातले सारे सारे सोनेरी क्षण मी मनापासून जपलेत. कधीतरी एकांतात उघडते ती कुपी आणि न्हाऊन निघते त्या आठवणींच्या पावसात....

कुठे साठवू

कसे साठवू

ते अमृत क्षण....

तुझ्या माझ्या प्रीतीचे

नकळत फ़ुललेले

अनावर ओढीचे

बहरलेले मोहरलेले.

हातात गुंफ़लेले हात

गुलाबी चांदरात

कुजबुज कानात

धुंद श्वासात

धडधड उरात

आतूर एकांत

फ़ुललेला वसंत

चांदणे विखुरलेले

चेहे-यावर पसरलेले

चंद्र थांबलेला

खिडकीतून डोकावलेला

अन्‌ खट्याळ हसलेला

रात्र चांदण्यात भिजलेली

कुशीत तुझ्या निजलेली

अशा राती आठवणीतल्या

कशा सावरु मनातल्या

एकमेकात मिसळलेल्या

स्पर्शाने उजळलेल्या

जयश्री

मळभ

2006-12-17T23:44:00.000-08:00

काही सुचतच नाहीये आज
काय होतंय काही कळतच नाहीये आज
सगळ्यांमधे असूनही वाटतंय एकटं का
सारं जवळ असूनही ही हुरहुर का
काहीतरी तुटतंय हा भास का
हातून काहीतरी निसटतंय हा आभास का
कशात रमवावं मन हे खुळं
मनाचं वागणं का नेहेमीपेक्षा निराळं
कशामुळे आलंय हे मळभ आकाशात
त्याचीच तर सावली नव्हे ना अंतरात
सारंच भासतंय करुण अन्‌ उदास
हट्टी जीवाची ही कसली मिजास
पुरे झाला आता हा खुळचट खेळ
वेडावतेय तुला ही रम्य सांजवेळ
देवापुढची समई शांत, प्रसन्न हसतेय
अजूनही निराशा ही मग का घर करतेय
बघ त्या ज्योतीकडे डोळे एकदा भरुन
हृदयातला अंध:कार कधीच गेलाय पळून
आता स्वच्छ, नितळ मनाच्या गाभा-यात
होऊ दे एका नव्या दिवसाची सुरवात

जयश्री

वसंतपालवी

2006-12-17T00:38:00.000-08:00

कधी कधी आपलं सुख हे दुस-यांना सुखी बघून पण मानायचं असतं. असाच एका वसंताला वाट आहे ती तिच्या बहराची..... आणि त्याच्या पालवीला वृक्ष होण्याची.

वसंतपालवी

वर्तुळाचा कोन

2006-12-12T00:44:00.000-08:00

जीवन एक कोडं, न सुटलेलं
एक कठीण प्रमेय, न उलगडलेलं
आयुष्य सरतं याच धडपडीत
असंख्य प्रश्नांची उत्तरं शोधीत
वाट तीच, आखून दिलेली
चालून चालून सपाट, गुळगुळीत झालेली
ठराविक त्रिज्येच्या वर्तुळात फ़िरायचं
वर्तुळ पूर्ण करुन कृतकृत्य व्हायचं.
मानायची खुषी त्याच परिघात
कूपमंडूकासारखी स्वत:च्याच विश्वात.
मान उंच करुन बघता येतं हेच मुळी विसरायचं
आणि मूळही छाटून चक्क बोनसाय बनायचं,
मिरवायचं दिवाणखान्यात एक शोपीस बनून.
वर्तुळालाही कोन असतात हे त्यांनाच कळतं,
ज्यांच्या हातात असतात तीक्ष्ण पुरोगामी तलवारी
कर्तृत्वाच्या, सामर्थ्याच्या,
ज्या कापून काढतात ती वर्तुळं,
खुलं करतात आकाश,
स्वत:साठी, इतरांसाठी
आणि सोडवतात ती किचकट गणितं चुटकीसरशी.

जयश्री

मुखवटे आणि चेहरे

2006-11-19T00:57:00.000-08:00

किती मुखवटे, किती चेहरे
किती खोटे, किती खरे
प्रयत्न केला शोधायचा जर
भीषण सत्य येईल समोर
त्या सत्याला सामोरं कधी जाता येईल का?

रोज भेटणारे, बेगडी हसणारे
भेटल्यावर ओढून ताणून तारीफ़ करणारे
कसे ओळखायचे कोण आपले
कसे ओळखायचे मित्र यातले
मोजण्यासाठी काही परिमाण आहे का?

कुणाचा जीव तुटतो आपल्यासाठी
कोण हळहळतो आपल्या दु:खासाठी
खोटा कळवळा कोण दाखवतो
संकट येता कोण पाठ फ़िरवतो
कधी खरं खरं आपल्याला कळेल का?

कशाला हवेत हे जमाखर्च....
कशाला हवेत हे तर्ककुतर्क
समोर येईल त्याला म्हणावा आपला
बाकी सोडून द्यावा देवावर हवाला
असं काहीसं करता येईल का?

नाही देता आला पैसा जरी
द्यावा निर्भेळ आनंद परी
जीवन आपलं अमूल्य समजून
फुलवत जावं हास्य पसरुन
असं हसणारं फुल कधी बनता येईल का?

जयश्री

तुझे श्वास

2006-11-15T07:31:00.000-08:00

श्वास तुझे ते मला दिलेले
संपत आले रे
कासावीस हा जीव होतसे
त्याविण माझा रे

श्वासांच्या त्या हिंदोळ्यांवर
झुलते मी ही तुझ्यासवे
स्पंदनात त्या अनुभवते मी
तुझ्या छबीचे रंग नवे

हळुवार त्या निश्वासांच्या
गोड गुलाबी स्पर्शाने
लाली चढते गो-या गाली
नकळत कशी ही लज्जेने

उमले ओठी हास्य चोरटे
आठवून त्या गुजगोष्टी
काटा फुलतो अंगावरती
तुझीच स्मरुनी गोड मिठी

रिती जाहले आहे पुरती
विना तुझ्या त्या श्वासांनी
दे ना आता श्वास नवे ते
घेऊनी मजसी तव कवनी

जयश्री

बंधन

2006-11-14T01:08:00.000-08:00

नात्यांचं बंधन कधी कधी जाचक होत असलं तरी त्या बंधनातली तृप्ती पण फ़ार फ़ार सुख देते. इतकी वर्ष सोबत राहिल्यानंतर, एकमेकांच्या गुणदोषांना स्वीकारुन वाटचाल करताना....... कितीतरी सुखद क्षण वाटेत आले. सोबत दु:खाचे काटे सुद्धा होते म्हणा. पण तुझ्या सुरक्षित सोबतीनं सगळा मार्गच सोप्पा केलाय. तुझी आश्वासक साथ कुठल्याच अनिश्चिततेला थारा देत नाही. अशीच देशील ना रे तुझी साथ मला........जीवनाच्या प्रत्येक वळणावर.......!

तुझ्या बंधनात रे
आज खूप तृप्त मी
पिंज-यात प्रीतीच्या
कैद असून मुक्त मी

शिडकावा प्रेमाचा
सतत शिंपतोस तू
ग्रीष्माच्या वणव्यातही
फुलवतोस बाग तू

विहरते तुझ्यासवे
जसे फुलपाखरु
वर्षा ही प्रेमाची
नको कधीच आवरु

दिलेस फ़क्त सुख तू
दु:ख मात्र लपविले
प्रीतीच्या पंखांनी
मजला गोंजारीले

असेच चिंब भिजवूनी
ठेवशील ना मला
सावरुन घेशील ना
या तुझ्या वेड्या फुला

जयश्री

प्रेमसमर

2006-11-13T01:35:00.000-08:00

पाहू नकोस ना रे
मजसी असा गडे तू
मी विरघळून जाते
समजून घे जरा तू

आमंत्रणे तुझी ती
नजरेतूनीच येती
नि:शब्द आर्जवे ती
डोळेच व्यक्त करीती

करी पाठलाग माझा
मिश्कील भाव त्याचे
हळुवार सोडती ते
शर प्रेमबंधनाचे

लटका विरोध आता
किती वेळ भासवू मी
ओढाळ ह्या मनाला
किती वेळ थांबवू मी

तू जिंकलास जानू
हरले तुझी प्रिया मी
समरात ह्या मनाच्या
हरुनीही जिंकले मी

जयश्री

तुझ्याविना

2006-11-12T05:43:00.000-08:00

का रे इतकी बंधनं हवीत ह्या जगाची? कां मनाला हवं तसं जगता येऊ नये? नाही रे जगता येत तुझ्याशिवाय!!

माझं अस्तित्व तुझ्याशिवाय
एक मोठं शून्य
जगातलं सारं काही व्यर्थ
तुझ्याशिवाय अन्य

जाणीव होताच ह्याची मला
कासावीस होतो जीव
तुझ्याविना माझ्या जगण्याची
मलाच येते कीव

कसली ती तगमग
कसली ती तडफ़ड
तुझ्याविना जगण्याची
कशासाठी ही धडपड

उधळून द्यावी सारी
बंधने वाटे आज
भिरकावून द्यावी ती
पांघरलेली लाज

धावत तुझ्याकडे येऊन
मनसोक्त रडून
सारं काही करावं मोकळं
कुशीत तुझ्या शिरुन.

जयश्री

वळवाचा पाऊस

2006-11-09T00:10:00.000-08:00

अचानक आभाळ भरुन येतं
चोहोबाजूंनी कोसळू लागतं
तळाशी दडलेल्या आठवणी तरल होतात
कासावीस होऊन उचंबळून येतात

उधाणलेला समुद्र
बेछूट पिसाळलेला वारा
उठवतो मोहोळ आठवणींचे
पसरुन सैरावैरा

विचारांचं काहूर
घालतं मनात थैमान
कुरतडून टाकतं काळीज
होऊन दुष्ट सैतान

काहीतरी करायचं राहून गेलेलं
खूपसं उपभोगायचं विसरुन गेलेलं
हातातून वेळ निसटून गेलेली
अपुरेपणाची जाणीव देऊन गेलेली

आभाळ निरभ्र झाल्यावर
स्व्च्छ प्रकाशाची कवाडं उघडल्यावर
आरंभ होईल नव्या दिवसाचा
तृप्तीचं तेज ल्यालेल्या एका नव्या आयुष्याचा

जयश्री

तू अन्‌ मी

2006-11-07T23:44:00.000-08:00

आतूरलेला तू
अ‍न्‌ बहरलेली मी

आसूसलेला तू
बावरलेली मी

कासावीस तू
हरवलेली मी

नादान तू
अजाण मी....

प्रश्नार्थक मी
आश्वासक तू

स्वप्नील मी
हळुवार तू

बेहोष मी
मदहोश तू

स्वानंद मी
बेधुंद तू

हिंदोळा मी
आंदोलन तू

संमोहित मी
संमोहन तू........

अनुनय तू
अनुराग मी

अवाहन तू
अनुमोदित मी

माझाच तू
अन्‌ तुझीच मी

जयश्री

नव्हतास तू तेव्हा.......

2006-10-18T06:24:00.000-07:00

मंतरलेली रात होती
तारकांची प्रणयी वरात होती

चंद्राची धुंद साथ होती
मौनाची नीरव साद होती

दिलात तुझी रे याद होती
सोबतीच्या तुझी आस होती

अनिवार अशी ती रात्र होती
फितूर सारी गात्रं होती

श्वासात आर्जवी ओढ होती
उरात हुरहुर गूढ होती

रात सरता सरत नव्हती
तुझ्याविना जणू व्याकुळ होती

नि:शब्द उसासे टाकीत होती
उष:काल ती मागत होती

जयश्री

मी पण

2006-10-17T07:46:00.000-07:00

माझे मी पण मी कधीच विसरले
सवे जेव्हा तुझ्या मी पहिल्यांदा बहरले

स्पर्शातून तुझ्या रे मोरपीस फुलले
मनातले तरंग सारे अधरांवर उमटले

सारं विश्व माझं व्यापून तू टाकलंस
मला मात्र पुरतं वेडं करुन सोडलंस

सूर्य, चंद्र, तारे, आकाश सारं काही तूच
हृदयातली छेडली जाणारी हर एक तार तूच

तुझ्यापासून सुरु आणि तुझ्यापर्यंतच सारं
वृथा आता माझ्यासाठी बाकी जग सारं

जयश्री

चांदरात

2006-10-14T08:41:00.000-07:00

पुन्हा आली ती चंदेरी रात्र, खट्याळ चंद्रासोबत......

टिपूर चांदण्यातली दुधाळ रात्र

फ़क्त तू अन मी मात्र

मंद तारकांचा सहवास

खराखुरा की नुसता आभास

चंद्राची असूया

आतूरलेली काया

खट्याळ लाटा

उडणा-या बटा

झुळूक वा-याची

थरथर अधरांची

सळसळ वेलींची

कुजबूज शब्दांची

चकित ते तारे

स्वप्नवत सारे

आसमंत भारलेला

माझ्यात तू भिनलेला

रात्र थांबलेली

कुशीत तुझ्या विसावलेली

जयश्री

परीसस्पर्श

2006-10-13T06:22:00.000-07:00

तुझी आठवण येताच
खुलतं ओठावर हसू
मनातले भाव जणू
दाखवतात तसू तसू

लकाकतात रे ती
डोळ्यातली निरांजनं
अन पापण्या ही जपतात
ती प्रकाशाची स्पंदनं

उजळलेला मुखचंद्रमा
अधिकच होतो लाजरा
मनातले भाव बोलून
होतो कावराबावरा

जीवाची तगमग
वाढवते हुरहुर
तुझ्या आगमनाचे वेध
करतात मन आतूर

दिसताच तू रे मग
सुखावतात ही नेत्रं
परीसस्पर्शाने तुझ्या
उजळतात गात्रं

जयश्री

येशील कां?

2006-10-12T12:38:00.000-07:00

सांग सख्या रे येशील का
स्वप्नात माझिया येशील का

वारा नांदी घेऊन आला
हसू गालावर खुलवून गेला
मिटूनी डोळे वाट पाहते, हरवूनी सकला येशील का

आसमंत तो धुंद जाहला
तुझ्याचसाठी व्याकुळ झाला
अलगद येऊनी, हळूच स्पर्शूनी, मोरपीस तू होशील का

रातराणीचा सुगंध आता
गात्रातून या वाहू लागला
मिठीत तुझिया विसरुनी सारे, बेहोश मला तू करशील का

या वेडीला काही ना कळे
तुझ्याविना ना काही उकले
एकदाच रे फ़क्त एकदा, माझा तू रे होशील का

जयश्री

गूढ

2006-10-11T08:32:00.000-07:00

खरंच........! गूढच म्हणायचं हे. हे पृथ्वीतलावरचं रहाटगाडगं कसं काय चालतं हे एक मोठं कोडंच आहे. शास्त्रीय दृष्टीने प्रत्येक गोष्टीला कारणं असतील सुद्धा. पण हे सगळं घडवणारा तो कोणी तरी आहे हे नक्की. प्रत्येक गोष्टीचं वळण अगदी ठरलेलं...... आखून दिलेलं.

अजाण त्या कळीस तो
भमर कसा भेटतो
गूढ उकले ना परी
कितीही शोधिले जरी

जशी धरा आतूरते
गगनाच्या मीलना
जशी सरीता धावते
सागराच्या वळणा

कसे कुणी अनुसरीले
कुणी कुणा शिकवीले
प्रकृतीच्या आर्तक्याचे
चलन कुणी लाविले

काय शोधी तू मना
गुपीत का करी खुले
गूढ अंतरातले
कुणा कधी न सापडे

जयश्री

हृदय पाखरु

2006-10-10T23:40:00.000-07:00

तू नसतोस ना माझ्याजवळ तेव्हा माझं चित्तच नसतं रे था-यावर!

हृदय पाखरु

रुंजी घालती तुझ्या सयी रे, माझ्या या हृदयी
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही

तो जर असता आज इथे तर
तो जर नसता आज तिथे तर
जर तरच्या द्वंद्वात अडकले, खिन्न दिशा दाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही

मन लागेना कशात माझे
सूर तयाचा कानी वाजे
देहभान रे हरपून आता, वाट तुझी पाही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही

धावत ये ना, मिठीत घे ना
तोडीत ये ना वृथा बंधना
माझी नव्हते कधीच मी रे, फ़क्त तुझी राही
कसे आवरु हृदय पाखरु, सांग मला काही

जयश्री

ह्या माझ्या कवितेला सुद्धा विवेकनी स्वरबद्ध केलंय. एक सुरेख आर्त गीत तयार झालंय त्याचं.

श्रावणधारा

2006-10-03T01:57:00.000-07:00

माझ्या ह्या कवितेचं विवेक काजरेकरांनी एका छानशा गाण्यात परिवर्तन केलंय. माझ्या कवितेचं बनलेलं हे पहिलंच गाणं.

श्रावणधारा

रंगत येती तरंगत येती
जलदांमधूनी धावत येती

श्रावणधारा, जलदाधारा
धुंद वादळी, कापीत वारा
बहरत येती, मोहरत येती
सप्त सूर ते छेडीत येती

लाटा धाडून सागर मग तो
आसूसून ही वाट पाहतो
सरीता वाहे भान हरपूनी
सवे तयाच्या मीलन पाही

इंद्रधनूच्या कमानीतूनी
घेई चुंबन वेडी अवनी
भारुन जाई सारी धरती
पावसास त्या घेऊन कवनी

नि:शब्द आता सारा परिसर
मृद्गंधाचा ओला गहिवर
आठवणी त्या व्याकुळ नयनी
ठेवूनी जाई रंगीत गगनी

जयश्री

वसुंधरेची हाक

2006-09-28T01:10:00.001-07:00

भारतातल्या पावसाचं महत्व इकडे वाळवंटात आल्यावर जास्त कळलं. पावसाच्या आगमनाचे वेध, त्याची नांदी, मग त्या टपोऱ्या थेंबांचं राजेशाही आगमन........ आणि नंतरचा तो तुफानी कोसळ.......... सगळं सगळं कसं त्या आभाळातल्या दिग्दर्शकाच्या इशाऱ्याप्रमाणे झालेलं. पावसाचं प्रत्येक रुप वेगळं. पण प्रत्येक रुप तेवढंच मोहक. आता ह्या कवितेतला पाऊसच बघा ना.......!

वसुंधरेची हाक

कातरवेळी नीरव परिसर
लावी जीवाला उदास हुरहुर
नकळत हे घन भरुनी आले
तिजला मग आर्जवू लागले

आतुरलेली वेडी अवनी
थकूनी झोपली वाट पाहूनी
खट्याळ वारा कुठूनी आला
अलगद तिजला उठवू लागला

स्वप्नामधली वेडी धरती
कूस वळवूनी खुदकन हसली
तिचे निरागस हास्य बघाया
सौदामिनी ही धावून आली

मनातला हा तिचा प्रिया तो
तिला ओढूनी जवळी घेतो
मेघराज मग धावत येतो
त्या आवेगा साथच देतो

धुंद अजाण गंधित धरती
तृप्त होऊनी सुखावते
हरित तृणांचा मऊ गालिचा
फुलांसवे मग पांघरते

जयश्री

ओला वारा

2006-09-27T07:28:00.000-07:00

आज सूरांचा प्रवाह जरा जास्तच जवळचा वाटतोय. कारण माझ्यासोबत सगळा निसर्गच जिवंत झालाय आणि तुझ्या स्वागताला सज्ज झालाय.

हासत नाचत विहरत आला
धुंद मनीचा ओला वारा

त्या लाटेवर स्वार होऊनी
सूर तुझे ते लहरत आले
अलगद माझ्या मनी उतरले
कसा होय उतारा

धुंद मधुमती बहरत होती
मनात अन्‌ रे हासत होती
दूर तिचे ते मंद हासणे
करी तुझाच पुकारा

गगनावरची रक्तिम लाली
आणि सळसळे आतुर वेली
सारे जणू रे तुझ्या स्वागता
नांदी देत किनारा

जयश्री

सूर

2006-09-25T01:36:00.000-07:00

सूर कुठूनी उमटले
चकित मी जाहले
रोमरोमी ही कळी
कशी उमलू लागली

धुंद मी स्वरात त्या
गुंतू अधिक लागले
सूर आर्त होतसे
मजसी काही ना दिसे

त्या सूरात अंतरात
खोल खोल गूढ आत
तरंग दाट फुलती जसे
माझे मन होय पिसे

सावरु कसे तयास
तूच सांग ना गडे
जिथे तिथे तुझाच सूर
मजसी अता सापडे

सूर हेच पांघरुनी
प्रेम जाई बहरुनी
प्रीत येई ही फुलूनी
धुंद त्या स्वरातूनी

गाली आली लाली ही
हसूही हळूच उमटले
सूर तेच हासले
गोजिरे फुलातले

जयश्री

कशी ही प्रीत

2006-09-18T02:14:00.000-07:00

त्याच्या प्रेमाच्या सादेला मी रुकार दिला आणि सगळं आयुष्यच बदललं......! सगळी दुनिया अचानक रंगीबेरंगी झाली.

अवचित भेट कशी रे घडली
ध्यानी मनीही नसताना
नकळत प्रीत कशी ही फुलली
गाफिल मन हे असताना

क्षणात बदले सारी दुनिया
गुलाब पखरण चोहीकडे
फुले पिसारा मनमोराचा
नर्तन त्याचे तुझ्यापुढे

एकांती मग उगाच हसणे
तुला आठवून उगीच झुरणे
स्वप्नामधल्या सहवासाने
पुन्हा पुन्हा ते पुलकित होणे

समय गुलाबी पंख पसरुनी
असाच अलगद विहरावा
चिंब भिजावे प्रीतसरींनी
मनात दरवळ पसरावा

जयश्री

चांदणतेज

2006-09-16T02:15:00.000-07:00

चंद्र आणि चांदणं म्हणजे माझा अगदी strong weak point. त्यातून चंद्र जर पौर्णिमेचा असेल तर मग विचारायलाच नको. घराच्या लोकेशनमुळे माझ्या थेट बेडरुममधे चंद्राची किरणं अगदी बेधडक शिरतात आणि मग माझी मी उरत नाही. माझ्या कितीतरी कवितांचं उगमस्थान आहे हा खट्याळ चंद्र. लब्बाड.....! माझ्या अंतरातलं अगदी सगळं सगळं जाणून मला अक्षरशः वेड लावतो. त्याच्यापासून काहीसुद्धा लपून रहात नाही आणि मग ........ तो बघत रहातो माझी तगमग...... हसत हसत.....!

थकलेली रवीकिरणे

पश्चिमतट उतरती

छेडित सूर येई रात

दिशा पुन्हा उमलती

अंबरात झळकती

तारकांची फुले

चंद्रकोर जागवते

स्पंदनातले झुले

तुडूंब चांदणे पिऊन

धुंदी गात्री साठवून

मोहरते अंतरात

स्पर्श तुझा आठवून

तरंग चांदण्यातले

नयनी तुझ्या उतरावे

टिपूनी तेज त्यातले

मी तुझ्यात वितळावे

जयश्री

हॉस्पीटल

2006-08-23T03:23:00.000-07:00

मला हॉस्पीटल ह्या जागेबद्दल थोडंसं वावडंच आहे. पण त्यात काम करणाऱ्या डॉक्टरांबद्दल मात्र नितांत आदर आहे. सगळ्या लोकांचं आशास्थान असलेली ही वास्तू कोणालाच नावडावी हे ह्या वास्तूचं दुर्दैवच म्हणावं लागेल. अवीसोबत कुवेतमधल्या मोठ्या हॉस्पीटलमधे जायची एकदा वेळ आली. तिकडून घरी आल्यावर काहीतरी घालमेल व्हायला लागली आणि ही कविता उतरली.

तटस्थ इमारतीतली
अविरत धावपळ
पांढऱ्या रंगातली
लयबद्ध पळापळ
बाहेरची हिरवळ
मनातली पानगळ
प्रश्नार्थक चेहेरे
व्याकुळ मन
असहाय नजरा
पिडलेलं तन
उरातली धडधड
देहाची पडझड
व्याधींचं गाठोडं
थकलेलं शरीर
शोधतंय निवारा
एक छोटासा कोपरा
सांत्वनाची थाप
हसरा दिलासा
अगतिक डोळ्यांना
पेलणारा खुलासा

जयश्री

खेळ मनाचा

2006-08-20T23:56:00.000-07:00

कधी कधी मन... एक नाचरा मोर
फुलवतं पिसारा इंद्रधनुषी, होऊन भावविभोर
जगलेले काही क्षण, काही आठवणी विलक्षण
येतात उचंबळून वर
आणि देऊन जातात असीम सुख
अगदी तसेच, पुन्हा एकदा.
त्या सरींचा कोसळ
आणतो शहारा नवा
नवी हुरहुर, नवी थरथर
गंधही नवा नवा

कधी हेच मन झाकोळतं
होतं हताश, निराश
गढूळ बुडबुडे आठवणींचे
करतात नकोसे सारे पाश
सारं काही गडद काळं
दीनवाणं, उदास उदास
गुदमरलेला जीव
अन सारं काही भकास

खेळ सारा मनाचा
डाव कधी जिंकलेला
कधी दुबळ्या हातांनी
स्वत:च घालवलेला.
हसरा, नाचरा मोर
की खिन्न काळोख....
असतं आपल्यालाच ठरवायचं
मनाला ताब्यात ठेवून
जिंकायचं की हरायचं.

जयश्री

ही वाट दूर जाते

2006-08-20T03:32:00.000-07:00

इथे कुवेतला आल्यावर सगळ्यात जास्त कुठल्या गोष्टीचा त्रास होत असेल तर आपल्याला (म्हणजे स्त्रियांना) पटकन मनात आलं की बाहेर पडता येत नाही. तसं बायका सुद्धा इथे driving करतात म्हणा. पण मी नाही करत drive इथे. म्हणून सर्वस्वी नव-याच्या मर्जीवर असतं बाहेर जाणं. बरेचदा मस्त Long drive ला जावंसं वाटतं...... पण नेमका तेव्हा जर पतीराजाचा मूड नसेल तर सगळं मुसळ केरात. असंच एकदा बाहेर मस्त वातावरण होतं......... मग मला नेहेमीप्रमाणेच बाहेर भटकायचा मूड आला. पण ह्यांचा मात्र अजिबात नव्हता........ मग काय करणार......बाल्कनीत येऊन बाहेरच्या बोलावणा-या रस्त्याकडे बघत बसली आणि ह्या ओळी मनात आल्या.

खूप दूरवर जाणारा रस्ता
कां वाटतो आपलासा
कायम वाट बघणारा
केविलवाणा बराचसा

सोबत त्याच्या एकदा मला
तुझ्या साथीनं जायचंय
खरंच कुठे जातो ते
शोधून काढायचंय

विरक्त साधूसारखा
असतो तो अलिप्त
साथ मात्र देतो तो
समजून सकला आप्त

येशील तू माझ्यासोबत...
जगाच्या अंतापर्यंत...
रस्ता फक्त निमित्त रे....
खरं तर साथ तुझी हवीये
जीवनाच्या अस्तापर्यंत.

जयश्री

तू हवा..... तू हवा!

2006-08-19T01:32:00.000-07:00

कुवेतला विवेकनी जेव्हा गाणी स्वरबद्ध करायला सुरवात केली ना, तेव्हा मलाही असं वाटायचं की आपण पण काहीतरी लिहावं आणि विवेकनी इतर कवितांसारखा माझ्या कवितेलाही स्वरसाज चढवावा. ती वेळ लवकरच आली. तुषार जोशीनी लिहिलेली एक कविता "हवीस तू" ही विवेकला खूप आवडली. त्यानी त्याला स्वरांनी थोडसं सजवलंही. पण काहीतरी वेगळा प्रयोग करायचं हे त्याच्या मनात होतं. तो म्हणाला की ह्यात जसं तुषारनी एका प्रेयसीचं मनोगत लिहिलंय तसं तू एका प्रियकराचं लिहू शकशील का...... जर त्याच मीटरमधे तू लिहिलंस तर आपण एक द्वंद्वगीत बनवू शकू आणि मग "तू हवा--तू हवा " ही कविता जन्मली. त्यातली दोन कडवी घेऊन विवेकनी अतिशय तरल आणि रोमॅंटिक गाणं बनवलं. जे स्पर्श चांदण्याचे ह्या अल्बमधे अर्थात सुरेश वाडकर आणि पद्मजा फ़ेणाणी ह्यांनी गायलं. माझं अतिशय आवडतं गाणं.

स्वप्नातील गोड भास
सत्यातील आस तू
हवीस तू.... हवीस तू

मोहक तू लडीवाळ
मिश्कील आणि खट्याळ
बोल तुझे किती मधाळ
सत्य असून स्वप्न तू
हवीस तू...हवीस तू

गझल तूच नटलेली
सूरात चिंब भिजलेली
हृदयातील श्वासांची
सूरेल एक तान तू
हवीस तू... हवीस तू

स्पर्श तुझा लाजरा
श्वास तुझा मोगरा
पाहूनी तुझ्या अदा
कूस बदलती ऋतू
हवीस तू... हवीस तू

जयश्री

हरवलेला मी

2006-08-15T23:08:00.000-07:00

स्वप्नील डोळ्यांची उघडझाप करत
जेव्हा तू बोलायचीस माझ्याशी
कान माझे चक्क फितूरी करायचे
मात्र डोळे होते प्रामाणिक माझ्याशी

अखंड उत्साही बडबड तुझी
कानावरुन जायची वाहून
पण निरागस आविर्भाव चेहेऱ्यावरचा
न्यायचा माझं मी पण पळवून

'असा काय रे बघतोस हरवल्यासारखा........'
तू म्हणायचीस नेहेमी
'अगं, मलाच शोधतोय तुझ्या डोळ्यात
सारखा हरवतो माझा मी'.

'तुझं आपलं काहीतरीच......'
तू टिंगल करायचीस माझी
पण ते लाजरं खळीतलं हसू तुझं
खरं खरं बोलायचं माझ्याशी

सूर्याचं अस्ताला घाईघाईने जाणं
अन तुझं गडबडीनं उठणं
रेंगाळलेली किरणं गोळा करत
माझं उद्याची वाट पहाणं

'येते रे' म्हणतानाची तुझी व्याकुळ नजर
ओढाळ पावलं अन ओली पापण्यांची झालर
पाठमोरी डोळ्यात साठवलेली तू
अन अजूनही हरवलेला मी
अन अजूनही हरवलेला मी

जयश्री